หวังตงรู้ว่าปิดบังไม่พ้น จึงพยักหน้ายอมรับอย่างไม่ปิดบัง
ฮั่นเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น “คุณมีแฟนแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หวังตงไม่รู้จะอธิบายยังไง ทำได้เพียงตอบตามความจริงว่า “คงไม่นับว่าเป็นแฟนหรอกมั้ง”
ฮั่นเสวี่ยยิ่งงุนงง “ไม่นับว่าเป็นแฟน? แล้วเธอถึงกับตามคุณไปที่โรงแรม…”
ยังพูดไม่ทันจบ ฮั่นเสวี่ยเหมือนเดาอะไรได้ แก้มแดงระเรื่ออีกครั้ง “ตั้งแต่กลับมาตงไห่ ทำไมไม่มาหาฉันก่อนเลย? ผู้หญิงแบบนั้นคุณไม่รังเกียจบ้างหรือไง?”
เห็นฮั่นเสวี่ยเข้าใจผิด หวังตงยิ่งไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่ทำใจแข็งเปลี่ยนเรื่องว่า “งานเลี้ยงคืนนี้ ฉินเฮ่าหนานจะไปไหม?”
ฮั่นเสวี่ยพยักหน้า “ในบัตรเชิญมีชื่อเขา เขาคงจะมา”
ไม่ทันที่หวังตงจะรับคำ เธอเหมือนจะคิดอะไรออก ยิ้มเจ้าเล่ห์ถามว่า “นี่คุณได้ยินอะไรมา เลยหึงใช่ไหม?”
หวังตงถอยห่างจากเธออย่างแนบเนียน “พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว ฉันจะหึงทำไม?”
ฮั่นเสวี่ยทำสีหน้าไม่ยี่หระ “จริง ๆ แล้วนั่นเป็นแค่ข่าวลือที่คนตระกูลฮั่นจงใจปล่อยออกมา ฉินเฮ่าหนานเป็นแค่หมาตัวหนึ่งที่ตระกูลฮั่นผลักมาให้อยู่ข้างกายฉัน ไม่ใช้ก็ไม่ได้ ถ้าคุณรังเกียจ งั้นฉันถอนบัตรเชิญเขาก็ได้!”
หวังตงจับความนัยได้ “สถานการณ์ของคุณในตระกูลฮั่นไม่ค่อยดีหรือ?”
ฮั่นเสวี่ยย้อนถาม “นี่คุณเป็นห่วงฉันเหรอ? วางใจเถอะ ถึงตระกูลฮั่นจะน้ำลึก แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ใครจะรังแกง่าย ๆ หรอก! อ้อใช่ ทำไมจู่ ๆ คุณถึงถามถึงฉินเฮ่าหนาน?”
หวังตงไม่ได้ปิดบัง “ไม่มีอะไร ฉันกับเขามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”
ฮั่นเสวี่ยพลันจริงจังขึ้นมา “ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ก็ทำไปเลยเถอะ วางมือให้เต็มที่ ตงไห่ทั้งเมืองใครกล้าแตะต้องคุณ ฉันจะทำให้มันตายไร้ที่ฝัง!”