ถังเซียวหันกลับมามองอย่างตะลึงงัน ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แล้วถามกลับไปว่า “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ”
ฉินเฮ่าหนานดึงเธอหลบมามุมหนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนเสียงเรียบเฉย “ผมบอกแล้วไง เรื่องนี้คุณอย่าไปยุ่ง!”
ถังเซียวขมวดคิ้ว “ฉินเฮ่าหนาน นั่นแม่ของฉันนะ ว่าที่แม่ยายของคุณในอนาคต! คุณจะยืนดูเฉย ๆ งั้นเหรอ”
ฉินเฮ่าหนานหันกลับมา “แล้วยังไง ต้นเหตุที่ถังเซียวก่อไว้ ก็ต้องมีคนมารับผล! ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนอยู่สนามบินทำไมคุณไม่ยอมเผื่อใจไว้บ้างล่ะ ตอนนี้เขาเคาะประตูมาถึงบ้านแล้วถึงได้รู้ว่าเสียใจ”
ถังเซียวยิ้มขมขื่น “ฉันถังเซียวน่ะ กล้าทำก็กล้ารับ ไม่มีทางเสียใจ แค่รู้สึกว่าตัวเองตาบอดเท่านั้น!”
ฉินเฮ่าหนานเดือดดาลราวกับสิงโตที่ถูกยั่วโทสะ “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ”
ถังเซียวไม่พูดซ้ำอีก แววตายิ่งคมกริบกว่าเดิม “ใช่ ต่อยตู้เหยาคือฉัน ปัญหาก็คือฉันก่อ! แต่นิสัยฉันถังเซียวเป็นแบบนี้ ถ้าคุณเก็บปัญหาให้ฉันไม่ได้ จะมาหวังให้ฉันตายแทนคุณไปทำไม แล้วที่ฉันสั่งสอนตู้เหยา ไม่ใช่เพื่อตัวเองคนเดียว แต่เพื่อรักษาหน้าฉินเฮ่าหนานของคุณต่างหาก!”