ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลถัง ถังเซียวมองเงาร่างสูบบุหรี่ข้างถนนอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง "เขาคือหวังตงหรือ?"
เมื่อเห็นบุตรสาวพยักหน้า คุณนายถังก็ขมวดคิ้ว "เป็นเจ้าเรียกเขามาหรือ?"
ถังเซียวหันกลับมา แววตาคมกริบราวกับมองทะลุคน "โทรศัพท์ถูกท่านยึดไปหมดแล้ว ข้าจะเรียกเขามาได้อย่างไร? ส่วนเหตุใดเขาถึงมาที่นี่ ท่านน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ?"
คุณนายถังถูกแววตานั้นทิ่มแทง "ใช่ ข้าโทรไปหาเขาเอง แต่นั่นก็เพื่อตัวเจ้า หากไม่ตัดขาดจากเขาให้เร็ว ชื่อเสียงของถังเซียวจะต้องย่อยยับ!"
น้ำเสียงของถังเซียวซับซ้อน "แต่เขาก็ยังมา ไม่ใช่หรือ?"
คุณนายถังหัวเราะเย็น "มาดีแล้ว วันนี้ข้าจะทำให้เขาตัดใจเด็ดขาด!"
ถังเซียวเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากที่กัดแน่นพลันคลายออก ยกกระโปรงขึ้นแล้วค่อยๆ หันหลังกลับ "ให้ข้าออกไปเองเถอะ!"
คุณนายถังระแวดระวัง "เจ้าจะทำอะไร?"
น้ำเสียงถังเซียวซับซ้อน "เขาไม่เหมือนชายอื่น เป็นคนบ้าที่แม้แต่ฉินเฮ่าหนานยังกล้าตี ท่านคิดว่าเขาจะกลัวการข่มขู่ของท่านหรือ?"
คุณนายถังเอ่ยเตือนเสียงเย็น "ถังเซียว เจ้าควรรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่!"
ถังเซียวมองออกถึงความกังวลของมารดา หัวเราะเย็นอย่างเย่อหยิ่ง "วางใจเถอะ ข้าไม่หนีหรอก หากข้าต้องการหนีงานแต่งจริงๆ ใครในตระกูลถังจะขวางข้าได้?"
หวังตงสูบบุหรี่มวนสุดท้ายเสร็จ ตามมาด้วยเสียงส้นสูงที่กรุบกรับ สายตาจึงพลันหันไป