บทที่ 615 มหาวิถีไร้ลักษณ์
“กระบี่แห่งมหาวิถี อยู่เหนือวิถีสวรรค์”
จิตใจของหยางเฉิงจมดิ่งสู่ห้วงหยั่งรู้เต๋าอันลึกล้ำยากหยั่งถึง
เขานึกถึงเจตจำนงกระบี่นับหมื่นในสุสานกระบี่ นึกถึงการเข่นฆ่าของสังหารเซียน นึกถึงความไม่ยินยอมของบรรพชนกระบี่ และนึกถึง “โลกของข้าผู้มีจิต” ของตนเอง...
กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงันในห้วงตรึกตรอง
ภายในถ้ำพำนัก บางครั้งปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า บางครั้งกฎแห่งเต๋าแผ่คลุม บางครั้งสรรพเสียงเงียบงัน
กลิ่นอายรอบกายหยางเฉิงแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด อาจหนึ่งเดือน หรืออาจครึ่งปี
หยางเฉิงพลันลืมตาขึ้น ในดวงตากลับไร้รูม่านตา เหลือเพียงความว่างเปล่าอันโกลาหล ราวกับบรรจุภาพก่อนฟ้าดินแยกออกจากกัน
จากนั้นเขายกนิ้วชี้และนิ้วกลางประกบกันประหนึ่งกระบี่ ฟาดฟันไปยังความว่างเปล่า
การฟันครั้งนี้ไร้สุ้มเสียง ไร้แสงสี
ทว่าบริเวณที่นิ้วผ่าน ทั้งมิติและกฎเกณฑ์ล้วนประหนึ่งสูญสลาย
“ไร้ลักษณ์มิใช่ลักษณ์ ไร้ธรรมมิใช่ธรรม มหาวิถีสวรรค์ไร้ความลำเอียง วิถีของข้ามีเพียงข้า กระบี่นี้จงมีนามว่า ‘ไร้ลักษณ์’”
สิ้นเสียง ความโกลาหลในดวงตาของเขาก็สลายไป กลับคืนสู่ความกระจ่างแจ้ง
เคล็ดกระบี่รูปแบบใหม่ ซึ่งถือกำเนิดจากกระบี่แห่งมหาวิถีต้นกำเนิด ก่อตัวขึ้นในใจของเขาแล้ว
แม้เพิ่งสร้างขึ้นเพียงกระบวนท่าเดียว แต่กลับแฝงความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด
กระบี่นี้ไร้รูปร่างไร้ลักษณ์ ยากแก่การตามหาร่องรอย อานุภาพจะมากน้อยเพียงใด ล้วนขึ้นอยู่กับสภาวะจิตของผู้ควบคุมกระบี่และความเข้าใจในมหาวิถี
“เฮ้อ...”
หยางเฉิงผ่อนลมหายใจขุ่นออกมายาว ๆ ใบหน้าปรากฏความพึงพอใจอยู่ราง ๆ
การเก็บตัวบำเพ็ญครานี้ให้ผลลัพธ์มหาศาล ไม่เพียงสร้างเคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์ขึ้นเป็นเบื้องต้นได้เท่านั้น พลังบำเพ็ญของตนยังบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ทั้งยังควบคุมกระบี่แห่งมหาวิถีได้อย่างแท้จริง
เขาลุกขึ้นเดินออกจากถ้ำพำนัก แสงตะวันสาดลงมา ชวนให้รู้สึกราวกับห่างหายจากโลกภายนอกไปนานแสนนาน