ขุนเขาธาราพังทลาย ทะเลโลหิตปั่นป่วน ทั้งลานประลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ทว่าผลลัพธ์จากการปะทะกลับทำให้ทุกคนตกตะลึง
เขตแดนกระบี่ขุนเขาธาราของหลี่เชียนชิวที่ดูหนักแน่นและยิ่งใหญ่กว่า กลับถอยร่นเป็นขั้น ๆ เมื่อถูกเขตแดนกระบี่อสูรของหยางเฉิงกระหน่ำเข้าใส่
“พรวด”
เขตแดนกระบี่ได้รับความเสียหาย พลังปราณถูกกระทบกระเทือน หลี่เชียนชิวจึงหน้าซีดเผือด โลหิตซึมออกจากมุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขารู้สึกว่าเขตแดนกระบี่ขุนเขาธาราที่ตนภาคภูมิใจ ถูกเขตแดนกระบี่อสูรของอีกฝ่ายกดข่มไว้อย่างสิ้นเชิง
“ยังไม่พอ ห่างชั้นกันเกินไป”
หลี่เชียนชิวหายใจหอบถี่ แววบ้าคลั่งวาบผ่านดวงตา
เขาแหงนหน้าคำราม กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ๆ พลังเจตจำนงกระบี่เก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพลันระเบิดออกจากกระดูกสันหลังของเขา
กระดูกสันหลังทั้งแนวแปรเปลี่ยนเป็นใสกระจ่างดุจหยก เปล่งแสงกระบี่เจิดจ้าบาดตา
“กระดูกกระบี่! นั่นคือกระดูกสืบทอดของบรรพชนกระบี่บรรพกาล”
ยอดฝีมือจากขุมกำลังอื่นผุดลุกขึ้นทันที “พี่เฉิน หลี่เชียนชิวหลอมมันเข้ากับร่างแล้ว!”
กระดูกกระบี่ชิ้นนี้เป็นของล้ำค่าที่เก็บซ่อนไว้ในหอทหาร สืบทอดมาจากบรรพชนยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคบรรพกาลซึ่งสิ้นชีพไปแล้ว ภายในแฝงสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่อันสูงส่ง คาดไม่ถึงว่าหลี่เชียนชิวจะหลอมมันเข้ากับร่างได้
ตูม!
เมื่อได้รับพลังเสริมจากกระดูกกระบี่ของบรรพชนกระบี่บรรพกาล ลมหายใจของหลี่เชียนชิวก็พุ่งทะยาน พลังปราณกระบี่รอบกายคมกล้าขึ้นหลายเท่าตัว
เขตแดนกระบี่ขุนเขาธาราที่เดิมทีถอยร่นเป็นขั้น ๆ ราวกับได้รับยาบำรุงกำลัง จึงมั่นคงขึ้น ทั้งยังเริ่มผลักย้อนกลับไป จนทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสภาพยื้อยัน
“หยางเฉิง เห็นแล้วหรือไม่? นี่ต่างหากคือพลังที่แท้จริงของข้า”
ผมยาวของหลี่เชียนชิวพลิ้วสะบัด เขามีท่าทางราวกับมารคลั่ง “ตอนนี้เจ้ายังไม่ชักกระบี่อีกหรือ?”
ในที่สุดหยางเฉิงก็เก็บความหยอกเย้าทั้งหมดลง เขาชั่งก้อนอิฐในมือเบา ๆ “ศิษย์พี่หลี่ กระดูกกระบี่ของท่านแข็งแกร่งก็จริง แต่หากอยากให้ข้าชักกระบี่ อย่างน้อยก็ต้องทำลายอานุภาพ ‘ก้อนอิฐ’ ของข้าให้ได้ก่อน”