ปลายหุบเขาพลันเปิดออกสู่พื้นที่กว้างใหญ่
เบื้องหน้าคือแอ่งกระทะแห่งหนึ่ง ใจกลางแอ่งมีมังกรเหลืองตัวหนึ่งขดตัวอยู่
มังกรเหลืองตัวนี้แผ่กลิ่นอายแห่งพลังชีวิตและต้นกำเนิดอันไร้สิ้นสุด
“นั่นคือดินศักดิ์สิทธิ์ซี๋ร่างหรือ?”
หลินซิงหลานอุทานอย่างตกตะลึง
“ดินศักดิ์สิทธิ์?”
“ดินศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าในตำนาน ซึ่งเติบโตได้เองและไม่มีวันร่อยหรอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงเช่นกัน
ทว่ารอบมังกรเหลืองตัวนี้ มีรูปสลักหินนักรบผ้าเหลืองเก้าตน นั่งขัดสมาธิอยู่ ทั้งยังมีร่างใหญ่โตยิ่งกว่า
แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากพวกมันล้วนอยู่ในระดับบรรพชนยุทธ์ขั้นหนึ่ง
รูปสลักหินระดับบรรพชนยุทธ์ทั้งเก้าตน
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้มาเยือน แสงศักดิ์สิทธิ์สีเหลืองดินอันเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันจากเบ้าตาของรูปสลักหินนักรบผ้าเหลืองทั้งเก้า
ตูม!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระดับบรรพชนยุทธ์เก้าสายหลอมรวมเป็นหนึ่ง ก่อนโถมบดขยี้หยางเฉิงและพวกพ้อง!
สีหน้าของหลินซิงหลาน อวิ๋นหลีเยว่ และอวิ๋นจิ่งหวยเคร่งขรึมขึ้น
หลินซูกับเจียงหลีถึงกับร่างงามสั่นสะท้าน แทบจะทรุดลงคุกเข่า
มีเพียงหยางเฉิงกับถังซิงอวี๋ที่ยังคงสีหน้าเป็นปกติ
หยางเฉิงกวาดตามองรูปสลักหินนักรบผ้าเหลืองทั้งเก้า ก่อนสายตาจะไปหยุดที่ดินศักดิ์สิทธิ์ซี๋ร่าง แววตาฉายประกายวูบหนึ่ง
“ถังถัง เจ้าคุ้มกันท่านแม่กับคนอื่น ๆ ไว้ ส่วนก้อนหินพวกนี้ให้ข้าจัดการเอง”
ถังซิงอวี๋พยักหน้าเล็กน้อย ขอบเขตเต๋าไร้ขอบเขตแผ่ขยาย คุ้มกันอวิ๋นหลีเยว่และคนอื่น ๆ ไว้ตรงกลาง
ส่วนหยางเฉิงถือตราหวงถิงไว้ในมือ ก้าวไปยังดินศักดิ์สิทธิ์ทีละก้าว เงากระบี่แห่งวิถีสวรรค์ต้นกำเนิดปรากฏเลือนรางอยู่เบื้องหลัง
“ผู้บุกรุกหยุดอยู่ตรงนั้น มิฉะนั้นต้องตาย...”
รูปสลักหินนักรบผ้าเหลืองทั้งเก้าส่งเสียงทุ้มต่ำดุจฟ้าร้อง แฝงจิตสังหารเย็นเยียบ