กลับถึงลิ่นชุนยวน หญิงรับใช้ชราพวกนั้นที่ก่อเรื่องร้ายก็จากไปแล้ว เสิ่นเวยถือมองความเละเทะเต็มลาน สาวใช้ทั้งสามกำลังกวาดถ่านที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ครั้นเห็นเสิ่นเวยถือเข้ามา ทุกคนต่างมีแววตาเป็นห่วง
หน้าหนาวเช่นนี้ อย่างไรก็ทนหนาวมิได้
เสิ่นเวยถือเม้มริมฝีปาก เดินเข้าไปยังห้องด้านใน
เมื่อเข้าไป เยือนเติงเห็นเสิ่นเวยถือนั่งอยู่บนตั่งพนัก ก้มมองเตาถ่านที่ยังลุกโชนอย่างเหม่อลอย จึงสังเกตเห็นรอยแดงเส้นหนึ่งบนปลายคางของเสิ่นเวยถือ
นางรีบวางชาร้อนอุ่นกายลงในมือเสิ่นเวยถือ แล้วไปหยิบยามาทาให้ พลางขอบตาแดงก่ำกล่าวว่า “เสิ่นเจาเจาช่างทำตัวราวกับหญิงปากตลาด การกระทำเช่นนี้จะนับเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ได้อย่างไร”
“นางมาถึงก็พาหญิงชรามาเหยียบย่ำถ่านที่ส่งมาให้ คุณหนูได้กล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าท่านองค์สองหรือไม่”
เสิ่นเวยถือหลับตาลง “ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพูด”
เยือนเติงก้มมองใบหน้าเสิ่นเวยถือ ชะงักไปครู่หนึ่ง “เพราะเหตุใด”
เสิ่นเวยถือประคองถ้วยชาด้วยมือ แล้วก้มลงจิบหนึ่งอึก ไอร้อนพุ่งปะทะใบหน้า ทำให้แก้มปรากฏสีแดงระเรื่อ
“ท่านพ่อทะเลาะกับฮูหยินรองเพราะข้า ข้าจะเติมเชื้อไฟอีกไม่ได้”
เยือนเติงจึงกล่าวว่า “เติมเชื้อไฟก็เติมไปเถิด ยิ่งทำให้ท่านองค์สองเห็นชัดว่าปกติฮูหยินรองกับเสิ่นเจาเจารังแกคุณหนูอย่างไรก็ยิ่งดี”
เสิ่นเวยถือมองเยือนเติงแล้วแย้มยิ้มขมขื่น “เจ้าคิดว่าท่านพ่อไม่รู้หรือ เรื่องวัดตัวตัดเสื้อคราวก่อน ท่านพ่อคงรู้มานานแล้ว แต่กลับไม่เคยเอ่ยถึง ทั้งยังไม่คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ข้า ตั้งใจปล่อยให้เรื่องผ่านไปเช่นนั้น เรื่องนี้จะง่ายดายอย่างที่เจ้าว่าได้อย่างไร”