หิมะพายุใหญ่พัดมาอีกครั้งในปีนี้ ซ่งชิงอวี่นั่งอยู่ใต้ชายคา เท้าคางต้มชาอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเขี่ยถ้วยชาเล่นอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะหันไปถามสาวใช้ข้างกายอย่างเซี่ยเยว่ว่า “ท่านพ่อยังไม่กลับมาอีกหรือ”
เซี่ยเยว่ยิ้มบาง ๆ พลางรินชาให้ซ่งชิงอวี่ “คุณหนูสองรออีกสักครู่เถิดเจ้าค่ะ”
ในยามนั้นเอง มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งฝ่าหิมะเข้ามาอย่างรีบร้อน มือประคองถาดมาถึงใต้ชายคา ครั้นเห็นซ่งชิงอวี่ก็ยิ้มอย่างยินดี “คุณหนูสองดูสิเจ้าคะ เสื้อคลุมขนจิ้งจอกจากแดนเหนือมาถึงอีกแล้ว”
เสื้อคลุมขนจิ้งจิ้งถูกคลี่ออก ขนสีขาวราวหิมะเรียบลื่น ทั้งหนาและแน่น เพียงเห็นก็รู้ว่าอบอุ่นยิ่งนัก
เซี่ยเยว่รับมาแล้วคลุมลงบนไหล่ซ่งชิงอวี่ พลางยิ้มกล่าวว่า “ทุกปีพอถึงช่วงนี้ ท่านอ๋องแห่งแดนเหนือก็เป็นห่วงคุณหนูสองเสมอเลยเจ้าค่ะ”
ซ่งชิงอวี่เบ้ปาก แต่กลับกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกให้แนบกาย ปล่อยให้มันช่วยกันลมหนาวและหิมะด้านนอกให้นาง