เอี๊ยด! ประตูถูกผลักเปิด ซ่งเวยเวยมองไปตามเสียงโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นหลินเว่ยตงยืนอยู่ตรงประตู
หลินเว่ยตงเดินเข้ามาในห้อง มองซ่งเวยเวยที่สีหน้าดูเหนื่อยล้า ก่อนพูดเสียงเบาว่า “เวยเวย เธอไปพักก่อนเถอะ ฉันจะอยู่เฝ้าที่นี่เอง”
ซ่งเวยเวยส่ายหน้า “ฉันยังไหว ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น วันนี้คุณก็ไม่ต้องไปทำงานในนาเหมือนกัน พักอยู่บ้านสักวันเถอะ ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว”
หลินเว่ยตงยิ้ม “งานในนาไม่ได้เหลือมาก อีกไม่กี่วันก็เก็บงานเสร็จหมดแล้ว ฉันไม่ได้หมดแรงจนทำงานไม่ไหว วันนี้เธอพักผ่อนอยู่บ้านให้เต็มที่เถอะ หงเหมยหายไข้แล้ว ปล่อยให้เธอพักเองก็พอ”
ซ่งเวยเวยพยักหน้า เดินเข้าไปลูบหน้าผากหลินหงเหมย แล้วพบว่าไข้ลดลงแล้ว
ซ่งเวยเวยหันไปบอกหลินเว่ยตงว่า “หลินหงเหมยหายไข้แล้ว ปล่อยให้เธอพักอยู่ที่นี่เองเถอะ เรากลับห้องไปพักกันบ้าง”
พูดจบ ซ่งเวยเวยก็จูงมือหลินเว่ยตงเดินออกจากห้อง
ทั้งสองเพิ่งเดินออกไปได้ไม่นาน หลินหงเหมยก็ลืมตาขึ้น เธอลุกนั่งบนเตียง มองมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วก็ยกมือคลำใบหน้า
เธอรีบลงจากเตียง วิ่งไปหยิบกระจกจากลิ้นชักขึ้นมาส่อง เธอได้เกิดใหม่แล้ว เธอกลับมาเกิดใหม่จริง ๆ แล้ว!!
ชาติที่แล้ว เธอถูกหลิวจื้อเฉียงผู้ชายสารเลวหลอกเอาทั้งเงินทั้งตัว หลิวจื้อเฉียงอยากแต่งงานกับลูกสาวหัวหน้าหน่วยผลิตเพื่อสลัดเธอทิ้ง ถึงกับโยนเธอลงแม่น้ำ