แม่หลินได้ยินเสียงเปิดประตูก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา พอเห็นพ่อหลินกลับมา เธอก็รีบเปิดไฟ “ตาแก่ กลับมาแล้วเหรอ ทางนั้นเขาว่ายังไงบ้าง? เจ้าสี่เป็นยังไงบ้าง?”
พ่อหลินพูดเสียงเบา “เบาเสียงหน่อย อย่าให้ใครได้ยินเข้า”
แม่หลินรีบลดเสียงลง “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พ่อหลินหันกลับไปล็อกประตู “เฮ้อ! เขาต่อยคนจริง ๆ ถูกจับเข้าโรงพักไปแล้ว”
แม่หลินใจหาย เธอถามอย่างร้อนใจ “ทางตำรวจว่ายังไงบ้าง? ต้องทำยังไงถึงจะปล่อยเจ้าสี่ออกมาได้ จะปล่อยให้ลูกอยู่ในโรงพักไม่ได้ แล้วทำไมคุณถึงกลับมาล่ะ? ลูกคนโตล่ะ? กลับมาหรือยัง? ให้ลูกคนโตไปหาทางช่วยสิ!”
พ่อหลินถอนหายใจ “ทางตำรวจบอกว่าต้องไปขอโทษ แล้วก็ต้องชดใช้ค่าเสียหาย ถ้าครอบครัวคนที่ถูกต่อยไม่ยอมปล่อยเจ้าสี่ เจ้าสี่ก็ต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย”
แม่หลินตกใจจนน้ำตาร่วง “ไม่ได้นะ ตาแก่ อนาคตของเจ้าสี่ยังอีกยาวไกล อีกไม่นานก็จะได้ทำงานแล้ว ลูกคนนี้เป็นคนเดียวในบ้านที่มีโอกาสได้อยู่ในเมือง ถ้าต้องติดคุก อนาคตก็พังหมด คุณต้องหาทางช่วยสิ!”
พ่อหลินพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้า “ผมรู้ ผมให้ลูกคนโตกับลูกคนรองอยู่ในเมือง รอถึงพรุ่งนี้แล้วค่อยไปขอโทษที่โรงพยาบาล พยายามไกล่เกลี่ยให้เรื่องจบด้วยดี”
แม่หลินเช็ดน้ำตา “ดี ๆ ขอแค่แก้ปัญหาได้ก็พอ จะเสียเงินเท่าไรก็ยอม” พูดจบ เธอก็หันไปค้นลิ้นชักหาสมุดบัญชีเงินฝาก