ต่อมา หลินเว่ยหนานก็ขบกรามแน่น
เขาเกลียดชังตระกูลหลินมานานแล้ว ทั้งที่เป็นลูกชายของบ้านเหมือนกันแท้ ๆ แต่ชีวิตกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เงินกับเสบียงที่เขาหามาอย่างยากลำบาก ตัวเองกลับไม่ได้ใช้สักเท่าไร ต้องเอาไปให้คนไร้ประโยชน์ในบ้านใช้
คนข้างนอกต่างพูดว่าพี่ใหญ่ของเขาตาถึง ไม่ยอมแต่งงานมาหลายปี ที่จริงเป็นพ่อกับแม่ต่างหากที่กดดัน ไม่ยอมให้พี่ใหญ่แต่งงาน ตอนนั้นเขากับซิ่วหลานรักใคร่กันดี เขากลัวว่าซิ่วหลานจะแต่งกับคนอื่น จึงรีบกลับบ้านไปพูดเรื่องแต่งงาน แต่พ่อกับแม่กลับปฏิเสธทันที
เหตุผลก็ไม่มีอะไร เพราะพี่ใหญ่ยังไม่แต่งงาน ปากก็บอกว่าพี่ใหญ่ยังไม่แต่ง น้องชายอย่างเขาก็แต่งไม่ได้ แต่กลับไม่เคยหาคู่ดูตัวให้พี่ใหญ่เลยสักครั้ง แม่สื่อที่มาถึงบ้านไม่รู้กี่คน ล้วนถูกไล่กลับไปหมด
พอถามก็บอกว่าพี่ใหญ่ตาถึง ทั้งที่พี่ใหญ่ต้องไปทำงานในนาแต่ฟ้ายังไม่สางทุกวันเพื่อหาแต้มงาน จะมีเวลาไปพบผู้หญิงคนอื่นได้อย่างไร หากเขาไม่อาละวาดอยู่ในบ้าน และพี่ใหญ่ยืนกรานให้เขาแต่งงานก่อน เกรงว่าเขากับซิ่วหลานคงถูกบังคับให้แยกจากกันไปนานแล้ว
หลินเว่ยหนานเช็ดน้ำตา “ผมรู้ว่าถ้าพ่อกับแม่ยังไม่แยกบ้าน ก็ไม่มีทางแยกบ้านได้แล้ว แต่ผมจะไม่บ้าบิ่นเหมือนเมื่อก่อน ทำงานหามรุ่งหามค่ำอีก ตอนนี้ผมมีเมียมีลูกแล้ว ต้องคิดถึงพวกเธอด้วย พี่ใหญ่ ต่อไปถ้าที่บ้านมีเรื่องขัดแย้งอะไร น้องจะบอกพี่ไว้ก่อน จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่พอใจกับพี่สะใภ้ แล้วพี่จะได้ไม่โกรธน้องอยู่ในใจ”