พ่อหลินหรี่ตามองแม่หลิน “พ่อรู้ว่าแม่เป็นห่วงหงเหมย แต่แม่ก็คิดถึงลูกชายคนที่สี่บ้างสิ ความหวังทั้งหมดของบ้านเราฝากไว้ที่เขา บรรพบุรุษตระกูลหลินของเราทำมาหากินอยู่กับผืนดินกันมาทุกรุ่น กว่าจะมีเด็กที่เรียนหนังสือเก่งสักคนก็ไม่ง่าย ถ้าต่อไปลูกชายคนที่สี่ได้ทำงานในเมืองจริง ๆ บ้านเราก็จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นนะ แม่เฒ่า บางครั้งก็อย่าทำอะไรเลอะเลือนเลย!”
แม่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้
พ่อหลินพูดต่อ “พ่อไม่ได้จะขายหงเหมยเสียหน่อย หงเหมยกับลูกชายคนที่สี่เป็นพี่น้องร่วมแม่เดียวกัน พ่อก็รักลูกสาวคนเดียวคนนี้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นหลายปีมานี้คงไม่ปล่อยให้เธออยู่บ้านโดยไม่ต้องออกไปทำงานหรอก แต่ตอนนี้สภาพครอบครัวเราก็เป็นแบบนี้ พ่อแค่อยากให้แม่ช่วยหาครอบครัวดี ๆ ให้เธอ อย่างมากก็เรียกสินสอดเพิ่มหน่อย พอฐานะที่บ้านดีขึ้นแล้วค่อยคืนให้พวกเขาก็ได้”
แม่หลินมองพ่อหลินแล้วถอนหายใจ เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าแค่หาครอบครัวดี ๆ ให้หงเหมยก็พอแล้ว แต่ดันเป็นหงเหมยนังเด็กดื้อคนนั้นที่ไปชอบหลิวจื้อชิง ข่าวลือในหมู่บ้านก็เริ่มมีให้ได้ยินอยู่บ้าง เรื่องไข่ไก่คราวก่อนเธอก็เคยแอบถามหงเหมยเป็นการส่วนตัวแล้ว
หงเหมยยอมรับกับแม่หลินว่าชอบหลิวจื้อชิง ทั้งยังบอกว่าต่อไปเขาจะพาเธอเข้าเมือง เรื่องปัญญาชนที่ลงชนบทได้กลับเข้าเมืองก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นในหมู่บ้าน หากวันหนึ่งครอบครัวหลิวจื้อชิงช่วยจัดหางานให้แล้วพาเขากลับไป หงเหมยก็อาจได้ตามเข้าเมืองไปด้วย ต่อไปยังช่วยแบ่งเบาภาระของลูกชายคนที่สี่ได้อีก แต่ตอนนี้ลูกชายคนที่สี่สำคัญกว่าอยู่ดี