ฉินเฟิงเดินออกจากสำนักงานกิจการพลเรือน ขณะที่หู เจียยวินกำลังขึ้นบันไดมาพอดี ทั้งสองเกือบจะเดินสวนกัน แต่ก็ไม่เห็นหน้ากัน
หู เจียยวินผ่านสำนักพรรคและรัฐบาล พลางเอ่ยกับเสี่ยวหลิวว่า “แจ้งฉินเฟิงมาที่ห้องทำงานฉันเพื่อพูดคุยด้านองค์กรหน่อย!”
เมื่อวานหล่อนตั้งใจจะเรียกฉินเฟิงมาคุย แต่กลับได้รับแจ้งว่าฉินเฟิงไปสถานสงเคราะห์คนชราแล้ว
“เลขาหูครับ เขาไม่อยู่ที่ทำการ ตอนนี้คงไปอ่างเก็บน้ำปี้ซานแล้วครับ” เสี่ยวหลิวตอบ
“อ่างเก็บน้ำปี้ซาน? ใครสั่งให้เขาไปอ่างเก็บน้ำปี้ซานอีก?” น้ำเสียงของหู เจียยวินเย็นชาลงทันที
หู เจียยวินรู้ดีว่าการถูกส่งไปอ่างเก็บน้ำปี้ซานหมายความว่าอย่างไร
“นายอำเภอจัดการเองครับ”
“หวังยวินเฟย?” หู เจียยวินค่อนข้างประหลาดใจ “เขาส่งคนไปอ่างเก็บน้ำปี้ซานทำไม?”
“นี่...ผมก็ไม่ทราบครับ”
“ตอนนี้การจัดบุคลากรไม่ต้องแจ้งฉันเลยแม้แต่น้อยงั้นหรือ? ฉันว่าเธอก็ไม่เหมาะจะนั่งในห้องทำงานนี้อีกต่อไปแล้ว” หู เจียยวินพูดจบอย่างเย็นชา หมุนตัวเดินออกจากสำนักพรรคและรัฐบาล
เสี่ยวหลิวตกใจเหงื่อแตกพลั่ก รีบวิ่งตามออกไป “เลขาหูครับ นายอำเภอหวังบอกให้ผมจัดการก่อน แล้วท่านจะแจ้งคุณเองครับ”
หู เจียยวินไม่สนใจเสี่ยวหลิว ก้าวเท้ายาว ๆ เดินไปข้างหน้า