เช้าวันอาทิตย์เก้าโมง ภายในซอยตึกยวี่ฟาเขตซีหวาน มีรถเบนซ์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด
รถจอดข้างร้านน้ำสมุนไพร คนขับสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผลักประตูรถลงมาเดินไปที่หน้าร้านตัดเสื้อหลินจี้
"ขอถามหน่อย คุณหลินอิ๋งอยู่ไหม พี่เฮาให้มารับ"
หลินหลานอิงกำลังก้มหน้ากดจักรเย็บผ้าอยู่ พอได้ยินเสียงก็รีบหยุดเท้าเหยียบจักรแล้วตอบว่า "อยู่ อยู่"
ม่านผ้าด้านในถูกเปิดออก หลินอิ๋งสะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกมา วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน แต่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวที่หลินหลานอิงตัดเย็บให้กับกระโปรงคลุมเข่าสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าหนังสีดำคู่ที่สวมอยู่ถูกขัดถูจนสะอาดเอี่ยม ในกระเป๋านักเรียนมีหนังสือเรียน แล้วก็มีข้อสอบวัดระดับที่หลินอิ๋งเขียนด้วยมือเมื่อคืนทั้งคืนอีกหลายหน้า
หลินหลานอิงหยิบซาลาเปาออกจากใต้เคาน์เตอร์ ห่อด้วยกระดาษน้ำมันอย่างมิดชิด ยังมีความร้อนลอดออกมา สอดใส่มือหลินอิ๋ง "ไปสอนหนังสือที่บ้านคนอื่น ก็คือรับเงินแล้วทำตามหน้าที่ กินให้อิ่มหน่อย รับเงินค่าสอนเขามาแล้ว ก็ต้องสอนให้คุ้มกับเงินนั้น เข้าใจไหม"
"หนูรู้จ้ะมามี้" หลินอิ๋งพยักหน้า
หลินอิ๋งดึงประตูรถเปิดแล้วนั่งลงที่เบาะหลังของรถเบนซ์ พอปิดประตูรถ ความร้อนชื้นและเสียงอึกทึกของตลาดในซอยก็ถูกกั้นไว้ข้างนอก ภายใต้ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ หลินอิ๋งมองตึกและถนนด้านนอกที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปทางตะวันออก ตึกยิ่งสูง ถนนยิ่งกว้าง จากนั้นรถก็แล่นเข้ามาจอดอย่างนุ่มนวลที่หน้าอาคารชุดพร้อมลิฟต์สุดหรูแห่งหนึ่งในเขตคอสเวย์เบย์
กดออด ประตูเปิดออก
ห้องรับแขกกว้างมาก พื้นปูพรมขนแกะ มุมห้องมีชุดเครื่องเสียงโซนี่วางอยู่ บนโต๊ะกาแฟมีหนังสือการ์ตูนวางกระจัดกระจายอยู่สองสามเล่ม สาวใช้ชาวฟิลิปปินส์ที่สวมเครื่องแบบกำลังถือผ้าเช็ดถูตู้เหล้าไม้มะฮอกกานีอยู่
"คุณหนูหลิน สวัสดีตอนเช้าค่ะ" สาวใช้ทักทายเป็นภาษากวางตุ้งสำเนียงเจือปน
"สวัสดีตอนเช้า"
หลินอิ๋งเพิ่งจะเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ ก็ได้ยินเสียงด่าของซูจื้อเฮาดังมาจากระเบียง