ครั้นถึงวันอาทิตย์ถัดมา
ยามเช้าที่ซีหวานยังมีหมอกชื้นหนาทึบ ตรอกในตึกยวี่ฟาเริ่มมีเสียงเร่ขายของเข็นรถกันแล้ว หลินหลานอิงต้มบะหมี่เกี๊ยวกุ้งชามร้อน ๆ ไว้ในครัว แล้วยกมาไว้บนโต๊ะพับ
หลินอิ๋งนั่งอยู่หน้าโต๊ะ กระเป๋านักเรียนจัดเตรียมเรียบร้อย ด้านในสุดมีซองกระดาษสีน้ำตาลซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นบทรายละเอียดห้าฉากแรกของเรื่อง "ตายเมื่อโดนแสง" ที่เธออดหลับอดนอนขัดเกลามาทั้งคืน พร้อมด้วยโครงเรื่องตัวละคร
"ไปบ้านเขา เงินหาก็ง่าย แต่ก็อย่าหักโหมจนตัวเองแย่ละ" เหอต้าจู้อดไม่ได้ที่จะกำชับ
"หนูรู้ค่ะ พ่อ" หลินอิ๋งก้มหน้ากินบะหมี่เกี๊ยวกุ้งจนหมดเกลี้ยง
สะพายกระเป๋าเดินออกจากปากตรอก หลินอิ๋งขึ้นรถรางสายดัง มุ่งหน้าสู่อพาร์ตเมนต์หรูเขตคอสเวย์เบย์ การไปครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ไปสอนหนังสือเก็บค่าสอน แต่ยังเป็นการก้าวเข้าสู่ยุคทองของวงการภาพยนตร์ฮ่องกงอย่างเป็นทางการอีกด้วย
ถึงบ้านตระกูลซู สาวใช้ชาวฟิลิปปินส์ชื่อมารีอาเป็นคนเปิดประตู
"คุณหนูหลิน สวัสดีตอนเช้าค่ะ พี่เฮากำลังรอคุณหนูอยู่ในห้องหนังสือ" มารีอาส่งยิ้มให้อย่างนอบน้อมยิ่งกว่าอาทิตย์ที่แล้ว
หลินอิ๋งเปลี่ยนรองเท้าแตะ เดินตรงไปยังห้องหนังสือ ประตูไม่ได้ปิดสนิท มีกลิ่นบุหรี่ฉุนโชยออกมาตามช่องว่าง หลินอิ๋งยกมือเคาะกรอบประตูเบา ๆ แล้วผลักเข้าไป
ซูจื้อเฮากำลังนั่งพิงเก้าอี้ใหญ่ พลิกอ่านสมุดบัญชีเล่มหนาอยู่ ได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง เห็นหลินอิ๋งถือซองกระดาษสีน้ำตาลเดินเข้ามา
"เขียนเสร็จแล้วหรือ?" ซูจื้อเฮาปิดสมุดบัญชีในมือ แล้วดับบุหรี่ทิ้ง
"ห้าฉากแรก ทั้งโครงตัวละครและเนื้อเรื่องย่อทั้งหมด" หลินอิ๋งเดินไปถึงโต๊ะทำงานใหญ่ แล้วเลื่อนกระดาษที่เรียงซ้อนกันอย่างเรียบร้อยไปตรงหน้า "ลุงสองลองตรวจดูคุณภาพสินค้าก่อนก็ได้"
ซูจื้อเฮาชำเลืองมองเธออย่างไม่ค่อยเชื่อ เด็กน้อยอายุเก้าขวบจะเขียนอะไรได้ ยังไงเขาก็คิดในใจว่ามันก็แค่เรื่องเล่น ๆ ของเด็ก จึงเอื้อมมือหยิบกระดาษสองสามแผ่นบนสุดขึ้นมา