ตั้งแต่วันที่อากงวางกฎประจำตระกูลไว้ที่ห้องโถงใหญ่ บรรยากาศภายในเรือนเก่าทั้งหลังก็เปลี่ยนไป
หลินอิ๋งไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นอีกแล้ว ทุกเช้าตรู่เจ็ดโมงครึ่ง ฟ้ายังมืดครึ้ม หลี่อวี้เจินก็จะยกชามโจ๊กพุทราแดงอบเชยมาวางไว้หน้าประตูห้องปีกตะวันออก เคาะแผงประตูเบา ๆ สองที ไม่พูดสักคำ
หลินอิ๋งลุกขึ้น ล้างหน้า ดื่มโจ๊ก นั่งลง เปิดหนังสือเรียน
เนื้อหาชั้นประถมศึกษาปีที่สามผ่านไปแล้วสามรอบ ตอนนี้หนังสือที่เธอกางอยู่คือหนังสือเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ ภาคเรียนที่หนึ่ง ซึ่งหลินหลานอิงฝากคนซื้อมาจากร้านหนังสือในตัวเมืองเมื่อสองวันก่อน
วิชาคณิตศาสตร์ไม่ต้องพูดถึง เรื่องการคูณหารเลขหลายหลัก เศษส่วนเบื้องต้น พื้นที่เรขาคณิตง่าย ๆ ในหนังสือชั้นปีที่สี่ สำหรับเธอแล้วเหมือนการดื่มน้ำ วิชาภาษาอังกฤษก็เช่นกัน แม้บทอ่านและแบบฝึกไวยากรณ์ของชั้นปีที่สี่จะยากกว่าชั้นปีที่สามขั้นหนึ่ง แต่ก็แค่นั้น
สิ่งเดียวที่ทำให้เธอต้องฝึกฝนอย่างหนักถึงสองชั่วโมงทุกวันคือตัวอักษรจีนเต็มรูปแบบ
ตัวอักษร "เซียะ" (พกพา) "กุย" (กลับคืน) "เหลียน" (เชื่อมโยง) "จี้" (สืบต่อ) "เว่ย" (ล้อมรอบ) เธอเขียนทุกตัวจนกระทั่งหลับตาลงก็เขียนได้อย่างถูกต้องโดยไม่ผิดพลาด
กำหนดวันสอบคือวันที่ยี่สิบกรกฎาคม
อากงหลินฝูต้องลดตัวลงไปขอความช่วยเหลือสองครั้ง ในที่สุดก็ได้โควตาสอบเข้าโรงเรียนประถมเซนต์พอลจากเพื่อนเก่าที่มีเส้นสายในวงการศึกษา โควตามีเพียงหนึ่งเดียว ไม่ใช่ข้ามไปชั้นปีที่สาม แต่เป็นชั้นปีที่สี่
"ทางโรงเรียนบอกว่า ปีนี้มีคนยื่นเรื่องขยับขึ้นชั้นปีที่สี่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแค่เธอคนเดียวเท่านั้น" หลินหลานอิงโทรศัพท์กลับมาเมื่อวานซืนด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "ข้อสอบครอบคลุมความรู้ทั้งหมดตั้งแต่ชั้นปีที่หนึ่งถึงสาม บวกกับเนื้อหาชั้นปีที่สี่ภาคเรียนแรกอีกเล็กน้อย สอบข้อเขียนและสัมภาษณ์ในวันเดียว รู้ผลทันที"
สอบวันเดียวรู้ผลทันที ไม่มีทางถอย ไม่มีการสอบแก้
——————
วันที่ยี่สิบกรกฎาคม
ฟ้ายังไม่สว่าง เหอต้าจู้ก็เดินไปเดินมาอยู่ที่ระเบียงด้วยรองเท้าแตะ เหมือนกับว่าคนที่ต้องไปสอบคือเขาเอง