รุ่งเช้าวันที่สอง ไฟในร้านตัดเสื้อตึกยวี่ฟาก็สว่างขึ้นแต่เช้าตรู่
หลินอิ๋งนั่งอยู่หน้าโต๊ะพับ มองตารางฟอร์มที่ด้านล่างสุดมีลายเซ็นของหลินหลานอิงเขียนไว้อย่างหนักแน่น จนทะลุกระดาษ กล่องสี่ช่องด้านหลังตัวเลือก“วิชาความรู้คอมพิวเตอร์”“คณิตศาสตร์โอลิมปิก”“ว่ายน้ำ”“เต้นรำ” ถูกทำเครื่องหมายถูกสีดำทึบไว้ทั้งหมด
หลินหลานอิงเดินออกมาจากห้องด้านใน มือถือซองจดหมายกระดาษสีน้ำตาลหนาๆ เธอไปที่ธนาคารตั้งแต่บ่ายวานนี้เพื่อเบิกเงิน ใส่ธนบัตรใหม่เอี่ยมหนึ่งร้อยเหรียญฮ่องกงรวมสิบใบไว้ข้างใน
“เอาไป” หลินหลานอิงยัดซองจดหมายเข้าไปในชั้นที่ลึกสุดของกระเป๋านักเรียนหนังวัวของหลินอิ๋ง รูดซิป แล้วใช้ฝ่ามือกดลงไปหนักๆ “ไปถึงโรงเรียนก็เอาไปจ่ายตรงๆ เลย อย่าเอาออกมาเปิดดูกลางทาง เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้วมามี้” หลินอิ๋งสะพายกระเป๋านักเรียน
เหอต้าจู้ได้ยินดังนั้นก็อดพูดไม่ได้ว่า “คนบนถนนเยอะ ไม่งั้นฉันพาอาหมวยไปส่งที่โรงเรียนแล้วไปจ่ายตังค์ให้เลยดีกว่าไหม?”
“ไม่ต้อง” หลินหลานอิงถลึงตาใส่เขา “เธอไปส่งถึงประตูเหล็กใหญ่โรงเรียนก็เข้าไปไม่ได้ จะให้เดินตามเข้าไปในห้องการเงินด้วยหรือไง? ไปทำงานที่ร้านอาจารย์ซูที่ยู่หม่าเตยได้แล้ว เพิ่งเป็นเด็กฝึกหัด อย่าทำให้คนอื่นนินทา
เหอต้าจู้ลูบจมูกตัวเอง ไม่เถียงต่อ
หลินเฉียนที่กำลังแทะขนมปังอยู่ข้างๆ มองกระเป๋านักเรียนของหลินอิ๋งด้วยสายตาอยากได้ พูดด้วยความอิจฉาว่า “อาหมวย พันเหรียญมันเป็นธนบัตรหลายใบมากใช่ไหม? โตมายังไม่เคยจับเงินร้อยเหรียญเลย”
“ตั้งใจเรียนเข้า แล้วเดี๋ยวก็หาเงินเองได้!” หลินหลานอิงยกมือตีเข้าที่หลังหัวหลินเฉียน