รถลาดาสีขาวส่งเสียงหายใจหอบๆ แล่นเข้ามาในเมืองเป๋าตานใต้แสงแดด
รถแล่นผ่านย่านบ้านชั้นเดียวยุบๆ หลังคาต่ำ สีมืดครึ้ม ริมทางกองฟืนและข้าวของเครื่องใช้รกเรื้อ
เด็กเปลือยกายหลายคนวิ่งไล่จับกันบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น พอเห็นรถแล่นผ่านก็หยุดมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กลิ่นดินคลุ้งไปในอากาศ
รถแล่นลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทัศนียภาพก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป
อาคารสองข้างทางเริ่มสูงขึ้น มีทั้งบ้านอิฐมุงกระเบื้องแบบจีน และบ้านไม้ซุงทรงกลมแบบรัสเซียที่เรียกว่า "ไม้แกะสลัก" ตั้งปะปนกัน หน้าต่างหลายบานส่องแสงสีเหลืองอุ่นๆ ออกมา
ป้ายหน้าร้านเริ่มมากขึ้น เป็นป้ายไม้แบบเรียบง่าย พื้นแดงตัวหนังสือขาว หรือพื้นฟ้าตัวหนังสือขาว เขียนหวัดๆ ว่า "โรงแรม" "ภัตตาคาร" "ของใช้ประจำวัน" บางป้ายมีตัวอักษรรัสเซียเขียนโค้งงออยู่ข้างใต้
ผู้คนบนถนนก็เริ่มหลากหลายขึ้น นอกจากชาวบ้านในท้องที่แล้ว
ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้ชายใส่เสื้อแจ็กเก็ตหรือสูท แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยการเดินทาง สายตาคมกริบคอยสำรวจไปทั่ว ยืนสูบบุหรี่เป็นกลุ่มตามข้างทางหรือหน้าร้านเล็กๆ คุยกันด้วยสำเนียงจากสารพัดถิ่น