เย็นวันนั้น หลังจากบอกพี่ใหญ่หลี่เหิงกับเอ้อร์หลวี่จึว่าจะกลับบ้าน ลู่เหวย์ก็ขับรถออกจากโรงงาน
พอถึงที่เปลี่ยวไร้ผู้คน ร่างก็วาบหายไป ปรากฏตัวในมุมหลืบแห่งหนึ่งของเมืองหลานสุ่ย
พิกัดห้วงมิติสามจุดที่เพิ่มมาหลังอัปเกรดครั้งก่อน
ลู่เหวย์วางจุดหนึ่งไว้ที่เมืองบ้านเกิด ต่อให้ไปที่ไหนก็กลับมาได้ทันที
อีกจุดวางไว้ที่วลาดิวอสต็อก สะดวกต่อการขนย้ายสินค้า
จุดที่สามเก็บไว้ที่เมืองปิงเฉิงชั่วคราว ถ้ามีที่เหมาะค่อยเปลี่ยนทีหลัง
เปลี่ยนตำแหน่งครั้งหนึ่งก็แค่ 10,000 หยวน
เมื่อก่อนหมื่นหยวนคือภาระหนักอึ้ง ตอนนี้กลายเป็นเรื่องเล็กไปแล้ว
มองถนนคุ้นตาของเมือง ลู่เหวย์รู้สึกใจสั่น หายไปสองเดือนกว่าเหมือนผ่านไปนานมาก
ถ้าไม่ติดขัดเรื่องเงิน คราวนี้คงยังไม่รีบกลับมา
คิดถึงร่างนุ่มนิ่มอุ่นร้อนของสะใภ้รอง
ลู่เหวย์ใจร้อนจนทนไม่ไหว รีบนำรถจี๊ป 212 ออกจากห้วงมิติ เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าตรงสู่ห้างเสื้อผ้า
ตอนลู่เหวย์มาถึง กำลังดีที่โจวหย่ากำลังจะปิดร้าน
ปลายมิถุนาของภาคอีสาน กลางวันร้อนพอตัว
เธอใส่เสื้อยืดคอตตอนแขนสั้นสีเทาอ่อนเรียบๆ ส่วนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนพอดีตัว วาดโครงส่วนเว้าส่วนโค้งสมส่วน
ผมมัดไว้ข้างหลังตามสบาย เผยต้นคอขาวผ่อง
เทียบกับสองเดือนก่อน ดูเหมือนคลายความเคร่งเครียดลง แลดูผ่อนคลายขึ้น ทั้งคนก็ซูบลงไปบ้าง
ภายใต้แสงเย็นย่ำและไฟในร้าน ช่างงามสดใส