ลู่เหวย์รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะถูกดึงมาเป็น "เกราะกำบัง" ตอนนี้สีหน้าจึงดูเป็นธรรมชาติ ยิ้มทักทายทุกคนพร้อมผงกศีรษะ "สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นแฟนของเวยเวยนะครับ ชื่อลู่เหวย์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"แฟนงั้นเหรอ?!"
เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่รอบ ๆ พอได้ยินก็มองมาที่ลู่เหวย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในทันที อยากรู้อยากเห็น สอดส่อง อิจฉา จับตามอง...มีทุกรูปแบบ
ที่แท้หลานเวยเวยไม่ได้ถูกหวย แต่หาแฟน "เจ้าสัว" ต่างหาก!
"สวัสดีครับ!"
"พี่ลู่ทั้งหนุ่มทั้งเก่งจริง ๆ!"
"เวยเวย แฟนเธอหล่อมากเลยนะ!"
มีคนทักทายอย่างกระตือรือร้นในทันที น้ำเสียงยิ่งร้อนรนกว่าตอนที่คุยกับหลานเวยเวยเมื่อครู่เสียอีก
หลานเวยเวยคล้องแขนลู่เหวย์ไว้ แนบอกอุ่นใจขึ้นมาก พอได้ยินคำชมของทุกคน หน้าก็ยิ่งแดง แล้วเสริมเบา ๆ ว่า "รถคันนี้...เป็นของขวัญปีใหม่ที่ลู่เหวย์ให้ฉันค่ะ"
"ว้าว...!"
"ของขวัญปีใหม่งั้นเหรอ?! ให้รถสปอร์ตเชียวนะ?!"
"พี่ลู่คุณนี่มีกำลังเหลือเกิน ตามใจเวยเวยสุด ๆ เลยนะ!"
"อิจฉาแล้วอิจฉาอีก แฟนฉันให้กระเป๋าใบเดียวฉันยังดีใจอยู่ตั้งครึ่งปี..."
เสียงอุทานและความอิจฉาดังระลอกใหญ่อีกรอบ
รถสปอร์ตสองล้านกว่าเป็นของขวัญปีใหม่? นี่ไม่ใช่แค่ "รวย" ธรรมดา ๆ จะอธิบายได้แล้ว
ลู่เหวย์สัมผัสได้ถึงสายตาที่ทั้งร้อนแรงและซับซ้อนรอบตัว ฟังคนที่แก่กว่าตัวเองตั้งหลายปีเรียกตัวเองว่าพี่ ก็อดขำขึ้นมาในใจ
แต่ว่าบนใบหน้ายังคงยิ้มอย่างเหมาะสม ตบบนมือที่หลานเวยเวยคล้องแขนเขาเบา ๆ แล้วพูดปกป้องด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า "เวยเวยคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด แค่นี้ไม่เห็นเป็นอะไร"