เจียงหนิงรีบคาดสายรัดนิรภัยให้แน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเรือดำน้ำ หากฝืนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ก็คงต้องเก็บเรือเข้าไปในมิติส่วนตัว รอให้พายุผ่านไปแล้วค่อยออกมา
หวงเม่ากับคนอื่น ๆ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หากไม่มีเหตุการณ์พิเศษ หน้าต่างสังเกตการณ์ก็จะปิดอยู่ตลอด
ดังนั้น ต่อให้เข้าไปในมิติส่วนตัว ผู้รอดชีวิตก็ไม่มีทางรู้ ทำได้เพียงสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ พายุก็หยุดลง
แต่นี่เป็นหมากเสี่ยง ถึงขั้นสุดท้ายจริง ๆ เจียงหนิงถึงจะยอมเสี่ยงใช้มัน
เรือโคลงเคลงไม่หยุด ร่างกายกระแทกกับแผ่นเตียง
เจียงหนิงปิดกั้นเสียงร้องโหยหวนจากด้านนอก ใช้ร่างกายสัมผัสถึงแรงกระแทกของพายุ…
หลังคลื่นลมผ่านไป ดูเหมือนจะค่อย ๆ สงบลง
จนในที่สุดทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความสงบ
เจียงหนิงถอนหายใจโล่งอก แต่พอเปิดประตูก็ถูกกลิ่นเหม็นจนต้องถอยกลับ
ผู้รอดชีวิตหลายคนทนแรงกระแทกและการโคลงเคลงไม่ไหว อาเจียนเอาน้ำย่อยในกระเพาะออกมาจนหมด
เจียงหนิงยกมือปิดจมูกกับปาก เบียดผ่านเหล่าผู้รอดชีวิตที่ยังมึนงงไปถึงห้องควบคุม แล้วถามว่า “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
หวงเม่ากับคนอื่น ๆ อยู่กันครบ “พี่หนิง มีหัวหน้าสวีอยู่ด้วย วางใจได้เลย พวกเราผ่านด่านมาได้แล้ว”
เจียงหนิงถามอย่างร้อนใจ “แล้ว 2688 ล่ะ?”
เรือดำน้ำสองลำเดินทางตามกันมา ไม่รู้ว่าเจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ เป็นอย่างไรบ้าง
สวี่ไคไท่รีบใช้โซนาร์ตรวจสอบ “2688 อยู่ข้างหลังพวกเรา”
จางเฉากับคนอื่น ๆ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เจียงหนิงถอนหายใจโล่งอก “ฉันมาเปลี่ยนเวรเอง หัวหน้าสวีไปพักก่อนเถอะ”