หรงถิงถิงเดินเข้ามา “พี่อาหนิง”
เจียงหนิงชอบเธอคนนี้จริง ๆ “ถิงถิง เธอดูมีอำนาจขึ้นเยอะเลยนะ”
“คนพวกนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ตีสามวันก็ขึ้นไปพังหลังคาได้ ทั้งวันเอาแต่คิดจะขโมยสัตว์ปีก ตอนนี้ไล่ออกไปหลายคนแล้ว เพราะมือไม้ไม่สะอาด”
มักมีคนสายตาสั้นอยู่เสมอ ควบคุมมือตัวเองไม่ได้ คิดว่าฝีมือขโมยของตัวเองเก่งกาจจนไม่มีทางถูกจับได้ สุดท้ายต้องเสียงานทำกินไปเพราะไข่ไม่กี่ฟอง
หรงถิงถิงพาทั้งสองคนเดินตรวจฟาร์มเลี้ยงสัตว์ “พี่ พี่เขย ตอนนี้ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของเรามีแม่ไก่ที่ออกไข่ได้ 42 ตัว ไก่พ่อพันธุ์ 6 ตัว เป็ดแม่พันธุ์ 36 ตัว เป็ดพ่อพันธุ์ 5 ตัว...”
ยังมีห่าน กระถาง และไก่ลูตินด้วย
สัตว์ปีกชุดแรกมีจำนวนไม่มากนัก แต่ลูกสัตว์ปีกมีหลายร้อยตัวแล้ว อีกครึ่งปีจำนวนก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า
เจียงหนิงพอใจมาก ไม่ลืมกำชับว่า “ดูแลสุขอนามัยของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ให้ดี ต้องฆ่าเชื้อและทำความสะอาดให้ทันเวลา อย่าปล่อยให้เชื้อโรคร้ายแรงเข้ามา”
“พี่อาหนิงวางใจได้เลย เราซื้อปูนขาวมาจากโรงงานปูนขาวแล้ว มีการโรยปูนขาวฆ่าเชื้อตามกำหนดเวลา”
พอพูดถึงงานของตัวเอง หรงถิงถิงก็มั่นใจเต็มเปี่ยม “อีกอย่าง สัตว์ปีกกินปูนขาวในปริมาณที่เหมาะสมจะช่วยเพิ่มอัตราการออกไข่ด้วยนะ”
ใช้ได้เลย เป็นมืออาชีพขึ้นทุกวัน ทำงานอะไรก็ตั้งใจทำงานนั้นจริง ๆ น่าเชื่อถือกว่าลุงสามคนที่ไม่ได้เรื่องของเธอมากนัก
เจียงหนิงเพิ่งออกจากฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หลางซินโก่วฟู่ก็พุ่งมาจากแปลงข้าง ๆ
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
“หงิง หงิง หงิง!”
เจียงหนิงปฏิบัติต่อทุกตัวอย่างเท่าเทียมกัน ตบให้ตัวละสองที
ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ เอาแต่ให้กำเนิดแต่ไม่เลี้ยงดู ทิ้งลูกทิ้งเมียราวกับทิ้งขยะ ไม่กลัวคนอื่นขโมยไปหรือไง