หวงเม่าชะงัก “พี่หนิง คุณรู้จักเธอเหรอ?”
เจียงหนิงพูดอย่างตื่นเต้น “คนกันเอง ปล่อยเธอเร็วเข้า”
หวงเม่าคลายมือ เจิ้งเว่ยลี่ไอโขลกอย่างรุนแรง
เจียงหนิงไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบเธอที่ทวีปแห่งใหม่
มีคำพูดมากมายที่อยากเอ่ย แต่ชั่วขณะนั้นกลับพูดไม่ออก
เธอยื่นกระติกน้ำทหารให้
เจิ้งเว่ยลี่ดื่มน้ำสองสามอึกเพื่อบรรเทาอาการสำลัก ส่วนเจียงหนิงก็เช็ดสีพรางบนใบหน้าออกจนหมด
เมื่อมองเห็นใบหน้าคุ้นเคย เจิ้งเว่ยลี่ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ แล้วเอื้อมมือกอดเธอไว้ “เจียงหนิง”
เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าเจียงหนิงยังมีชีวิตอยู่ และใช้ชีวิตได้ดี
เพียงแต่ไม่คิดว่าจะได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้
หวงเม่ากับคนอื่น ๆ ที่ได้สติแล้วต่างกระอักกระอ่วน เมื่อครู่เกือบยิงคนกันเองจนพรุนเป็นเนื้อบด
ใช่แล้ว คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นชาวหัวเหลือง หลายคนยังเป็นบุคลากรแผนเมล็ดพันธุ์ รวมถึงผู้รอดชีวิตที่พบกันภายหลังด้วย
เจียงหนิงสูดหายใจลึก น้ำเสียงแฝงความกังวล “ลู่หยูกับจางเฉาล่ะ?”
เจิ้งเว่ยลี่พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “พวกเขา...”
หัวใจเจียงหนิงกระตุกวูบ “พะ...เป็นอะไรไป?”
“เมื่อสองสามวันก่อนพวกเราปะทะกับตัวนกอินทรี ทั้งคู่บาดเจ็บหนักมาก เกรงว่า...”
เจียงหนิงขมวดคิ้ว “ทำไมพวกคุณถึงไปปะทะกับตัวนกอินทรีได้?”
เรื่องมันยาว พอคลี่คลายความเข้าใจผิดแล้ว เจิ้งเว่ยลี่ก็ไม่อยากเสียเวลา ต้องรีบกลับไปเฝ้าค่าย
เจียงหนิงไม่เคยคิดเลยว่า ที่เจิ้งเว่ยลี่พาทีมทำกับดักและซุ่มโจมตี แท้จริงแล้วตั้งใจจะจับตัวนกอินทรี แต่เธอกลับบังเอิญเข้ามาติดกับเอง
สภาพแวดล้อมเลวร้าย อีกทั้งกับดักยังทำได้แนบเนียนไร้ที่ติ หน่วยงานพิเศษจึงไม่ทันสังเกตเห็น
โชคดีที่พบความผิดปกติทันเวลา ไม่อย่างนั้นคงเกิดการนองเลือด และคนที่ถูกฆ่าก็เป็นเพื่อนร่วมชาติ