ทะยานเมฆาสู่เวหา

ตอนที่ 1 เหนือเมฆาสู่ฟากฟ้า

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เย่เสี่ยวเฉิง ข้าให้เวลาเจ้าอีกสิบวัน หากยังนึกไม่ออกว่าของวิเศษชิ้นนั้นซ่อนอยู่ที่ใด ก็จงอยู่ในคุกใต้ดินไปชั่วชีวิตแล้วค่อย ๆ คิดเสีย ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตาย แต่ก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย จะเลือกทางใดก็จงตรึกตรองให้ดี”

เสียงของเจ้าสำนักกระบี่หลิงเซียวกึกก้องไปทั่วโถงใหญ่

ผู้คนทั้งสองฟากต่างจับตามองเด็กชายวัยเพียงสิบสามปีที่อยู่เบื้องล่าง บ้างหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา บ้างเผยสีหน้าเวทนา ทว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

“พาตัวเขาลงไปสำนึกตนให้ดี!” เจ้าสำนักออกคำสั่ง

ศิษย์สองคนรีบเข้ามาลากเด็กชายออกไป

“ไอ้หนู เลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว รีบนึกสิว่าพ่อกับแม่ของเจ้าเอาของวิเศษไปซ่อนไว้ที่ไหน มีเวลาแค่สิบวันเท่านั้นนะ พอครบสิบวัน ต่อให้เจ้าอยากตายก็ยังตายไม่ได้” ศิษย์คนหนึ่งพูดอย่างเหี้ยมเกรียม

เด็กชายวัยสิบสามปี หรือก็คือเย่เสี่ยวเฉิง มองศิษย์ทั้งสองอย่างดูแคลน

“ถุย! หากเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน พวกเจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ?”

“ไอ้หนู อยากโดนซ้อมหรือไร อย่าคิดว่าเพราะเจ้าบำเพ็ญไม่ได้แล้วข้าจะไม่ลงมือ!” ศิษย์หน้าตาดุดันถลกแขนเสื้อ เตรียมจะลงมือ

“พอเถอะ อย่าซ้อมจนเขาสมองเลอะเลือนไปเสียก่อน หากเขานึกอะไรไม่ออกจริง ๆ ถึงตอนนั้นเจ้ากับข้าคงรับผิดชอบไม่ไหว” ศิษย์อีกคนรีบห้าม

“ไอ้หนู อย่าคิดว่าพ่อแม่ของเจ้ายังจะปกป้องเจ้าได้ ลูกชายของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั้งสองคน เก่งกาจนักหรือ? น่าเสียดายที่พวกเขาตายไปหมดแล้ว แต่ชะตาของเจ้าจะน่าอนาถยิ่งกว่าพ่อแม่เสียอีก แม้แต่ตายดีก็ยังไม่ได้”

หมอนี่เป็นพวกปากมาก พูดจ้อไม่หยุด

ศิษย์อีกคนได้แต่จนใจ เขาไม่ได้มีเมตตาต่อเย่เสี่ยวเฉิงแต่อย่างใด เพียงแต่เจ้าสำนักกำชับไว้ว่า ห้ามปล่อยให้เย่เสี่ยวเฉิงหนีไป และห้ามให้เขาฆ่าตัวตาย ต้องรักษาชีวิตเขาไว้ให้ดีจนกว่าเขาจะนึกออกหรือยอมมอบของวิเศษชิ้นนั้น

ของวิเศษชิ้นนั้นเกี่ยวพันกับความรุ่งเรืองหรือเสื่อมถอยของสำนักกระบี่หลิงเซียว ถึงขั้นชี้ชะตาว่าสำนักจะอยู่หรือล่มสลาย

เย่เสี่ยวเฉิงถูกขังไว้ในห้องมืด มีศิษย์สี่คนเฝ้าอยู่หน้าประตู แม้พวกเขาจะอยู่เพียงขั้นฝึกลมปราณ แต่การเฝ้าคุมปุถุชนที่บำเพ็ญไม่ได้คนหนึ่งย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือเขตสำนักของสำนักกระบี่หลิงเซียว ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้

เย่เสี่ยวเฉิงนั่งอยู่ในความมืด พลางหัวเราะเยาะเสียงต่ำ

ของวิเศษ... เย่เสี่ยวเฉิงรู้ดีว่าของวิเศษที่พวกเขาต้องการอยู่กับเขาในตอนนี้ แต่เขาไม่มีวันยอมมอบให้แน่

หากมอบของวิเศษชิ้นนั้นไป เกรงว่าเขาคงไม่มีโอกาสมีชีวิตเห็นตะวันในวันรุ่งขึ้น

เย่เสี่ยวเฉิงนั่งขัดสมาธิบนพื้น ทำท่าหลับตารอความตาย คิดหนีออกไปนั้นเป็นไปไม่ได้

ศิษย์ไม่กี่คนที่เฝ้าหน้าประตูเขาพอรับมือได้ แต่สำนักกระบี่หลิงเซียวมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองหลายร้อยคน และบรรพชนขั้นหยวนอิงอีกสิบกว่าคน เขาจะหนีพ้นเงื้อมมือของคนเหล่านั้นได้หรือ?

ค่อย ๆ หาทางไปทีละก้าวก็แล้วกัน ถึงอย่างไรเขาเชื่อว่า ด้วยดวงวิญญาณบิดามารดาที่สถิตบนสวรรค์ เขาจะต้องผ่านเคราะห์เป็นตายครั้งนี้ไปได้แน่

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด พลบค่ำมาเยือน ประตูห้องพลันเปิดออก

คนผู้หนึ่งวูบกายเข้ามา ก่อนแสงสว่างจะลุกวาบขึ้นในมือ “ศิษย์น้องเสี่ยวเฉิง เจ้าอยู่หรือไม่?”

“ใครน่ะ?” เย่เสี่ยวเฉิงใกล้จะหลับเต็มที เสียงนั้นปลุกเขาให้ตื่น

“ข้าเอง หลิงจื้อ ข้ามาช่วยเจ้า รีบตามข้ามา” อีกฝ่ายเร่งร้อนกล่าว

“เจ้าเป็นหลิงจื้อ ศิษย์ของท่านอาหลิงหรือ?” เย่เสี่ยวเฉิงเห็นใบหน้าที่อาบด้วยแสงสว่างชัดเจน

“ใช่ อย่าพูดมาก รีบไป!” อีกฝ่ายเข้ามาคว้าเย่เสี่ยวเฉิงแล้วพาออกไป

“ศิษย์พี่หลิง อย่าเสียแรงเลย เจ้าสำนักไม่มีทางปล่อยให้ข้าหนีไปได้ ขอบคุณในน้ำใจของท่าน ข้าไม่อยากทำให้ท่านเดือดร้อน” เย่เสี่ยวเฉิงส่ายหน้าปฏิเสธ

“ทุกวันในเวลานี้เจ้าสำนักจะเข้าฌาน มีเวลาเพียงสองชั่วยามเท่านั้น พอพ้นช่วงนี้ไปก็หนีไม่รอดแล้ว รีบเถอะ” หลิงจื้ออ้อนวอนแทบขาดใจ

“ก็ได้ ข้าจะไปกับท่าน” เย่เสี่ยวเฉิงตัดสินใจในชั่วพริบตา

ต่อให้หนีไม่สำเร็จ สถานการณ์ของเขาก็คงไม่เลวร้ายไปกว่าตอนนี้ อย่างมากพรุ่งนี้ก็ถูกจับไปขังคุกใต้ดิน หรือไม่ก็อีกสิบวันค่อยถูกจับไปขัง ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน

ทั้งสองออกจากห้องขังชั่วคราว ด้านนอก ศิษย์ทั้งสี่ที่เฝ้าอยู่ต่างนอนแน่นิ่งบนพื้น

“นี่คือหน้ากากหนังมนุษย์ สวมไว้แล้วตามข้ามา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามพูด” หลิงจื้อกระซิบ

“ข้าเข้าใจแล้ว” เย่เสี่ยวเฉิงสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่เย็นเยียบลงบนใบหน้า

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเปลี่ยนเป็นหน้าตาเช่นไร แต่ขอเพียงไม่ใช่ใบหน้าเดิมของเขาก็พอ

หลิงจื้อพาเย่เสี่ยวเฉิงมาถึงนอกประตูสำนักกระบี่หลิงเซียว

ยามนี้เป็นเวลาดึกสงัด ภายในสำนักไม่มีผู้ลาดตระเวน อย่างไรเสียสำนักกระบี่หลิงเซียวก็เป็นสำนักใหญ่ระดับหยวนอิง ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าบุกเข้ามาก่อเรื่อง

“ใคร? หยุดอยู่ตรงนั้น!” ผู้เฝ้าประตูตวาด

“ข้าเอง หลิงจื้อ รับบัญชาจากอาจารย์ให้ลงเขาไปปฏิบัติภารกิจ” หลิงจื้อพูดพลางหยกสั่งการแผ่นหนึ่งให้ผู้เฝ้าประตูดู

ผู้เฝ้าประตูอาศัยแสงจันทร์ตรวจดูหยกสั่งการ แผ่นหยกเป็นของจริง ทั้งยังมีคำสั่งสลักไว้จริง ให้ผู้ถือหยกลงเขาไปกำจัดศิษย์ทรยศที่หลบหนี

“ศิษย์พี่หลิง เหตุใดจึงออกเดินทางกลางดึก ไม่รอให้ฟ้าสางเสียก่อนหรือ?” ผู้เฝ้าประตูถามอย่างสงสัย

ค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักกระบี่หลิงเซียวจะเริ่มทำงานในยามค่ำคืน หากไม่มีเหตุพิเศษ ผู้ใดก็ห้ามเข้าออก

แม้มีเหตุพิเศษ ก็ต้องมีหยกสั่งการที่จารึกคำสั่งไว้จึงจะผ่านได้

อาจารย์ของหลิงจื้อก็เป็นหนึ่งในผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองของสำนัก นับเป็นกำลังหลักของสำนักกระบี่หลิงเซียว และมีอำนาจไม่น้อยในสำนัก

บรรพชนขั้นหยวนอิงเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนปลีกวิเวกบำเพ็ญ ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับกิจการในสำนัก ดังนั้นงานประจำวันของสำนักกระบี่หลิงเซียวจึงอยู่ในความรับผิดชอบของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเหล่านี้

เย่เสี่ยวเฉิงได้ยินอยู่ข้าง ๆ มือกำแน่นจนชุ่มเหงื่อ

เขากลัวจริง ๆ ว่าผู้เฝ้าประตูจะเอาจริงเอาจังถึงขั้นส่งยันต์สื่อสารไปถามท่านอาหลิง

ผู้เฝ้าประตูสำนักต่างมียันต์สื่อสารของบุคคลสำคัญทุกคนในสำนักติดตัวไว้ เพราะหน้าที่ของพวกเขาสำคัญยิ่ง ต้องรายงานข่าวให้ทันท่วงที

ผู้เฝ้าประตูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดใจไม่ถามผู้บำเพ็ญหลิง

เวลานี้เป็นช่วงที่บุคคลสำคัญกำลังบำเพ็ญ หากเผลอไปรบกวนผู้บำเพ็ญหลิงเข้า พรุ่งนี้เขาอาจถูกเนรเทศไปขุดแร่ในเหมืองสักแห่งก็ได้

“เชิญศิษย์พี่หลิง” เขาขยับหลบ เปิดช่องว่างในค่ายกล

หลิงจื้อดึงเย่เสี่ยวเฉิงเตรียมออกไป

“เดี๋ยวก่อน คนผู้นี้เป็นใคร? ในคำสั่งมีชื่อศิษย์พี่เพียงคนเดียวมิใช่หรือ?” ผู้เฝ้าประตูรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงรีบยื่นมือมาขวาง

“เขาน่ะหรือ?” หลิงจื้อพลันเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ทันใดนั้น มือที่ผู้เฝ้าประตูยื่นออกมาก็ตกลง ขณะที่ปลายกระบี่โผล่พ้นอกมา หลิงจื้อรีบปิดปากเขาไว้ ไม่ให้ส่งเสียง

เบื้องหลังผู้เฝ้าประตูปรากฏเงาคนผู้หนึ่งขึ้น พยักหน้าให้หลิงจื้อ

หลิงจื้อจึงดึงเย่เสี่ยวเฉิงออกไปทางช่องว่างนั้น

จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นกระบี่เหิน พาเย่เสี่ยวเฉิงทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

“ศิษย์พี่หลิง ท่านจะพาข้าไปที่ใด?” เย่เสี่ยวเฉิงงุนงงอยู่บ้าง

เขาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หากท่านอาหลิงส่งคนมาช่วยเขาจริง ก็ไม่มีเหตุผลต้องฆ่าศิษย์ผู้เฝ้าประตูสำนัก

การสังหารศิษย์ร่วมสำนักเป็นความผิดร้ายแรง ยิ่งอีกฝ่ายเป็นศิษย์คนสำคัญที่เฝ้าประตูสำนัก ต่อให้ท่านอาหลิงเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง ก็ยังรับโทษไม่ไหว

“ไอ้หนู ถึงที่แล้วเจ้าก็รู้เอง” หลิงจื้อหัวเราะเสียงดัง

“ท่าน... ไม่ใช่ศิษย์พี่หลิงจื้อ” เย่เสี่ยวเฉิงเริ่มจับพิรุธได้ แม้เสียงของอีกฝ่ายจะเลียนแบบได้เหมือน ใบหน้าก็คล้ายคลึง ทว่าท่าทางยามผ่อนคลายของคนคนหนึ่งยากจะเลียนแบบ

รอยยิ้มของ “หลิงจื้อ” ทำให้เย่เสี่ยวเฉิงตระหนักว่า คนตรงหน้าเป็นตัวปลอม

“ไอ้หนู ไม่ต้องสนว่าข้าเป็นใคร แค่จำไว้ว่าข้าเป็นคนช่วยเจ้าก็พอ” คนผู้นั้นหัวเราะอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

“ท่านเป็นสายลับ ตกลงเป็นคนของพรรคมารหวงเฉวียน หรือพรรคมารโลหิตอำมหิต?” เย่เสี่ยวเฉิงซักถาม

“ไอ้หนู เจ้าถามเรื่องนี้ไปทำไม ไม่ว่าข้าจะเป็นคนของพรรคใด อย่างน้อยตอนนี้เราก็เป็นพวกเดียวกัน”

หัวใจของเย่เสี่ยวเฉิงดิ่งวูบ เขารู้ว่าตนตกอยู่ในกับดักที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมแล้ว ชะตาความเป็นความตายยากจะคาดเดา

ในเวลานั้นเอง เย่เสี่ยวเฉิงได้ยินเสียงระฆังเก้าครั้งดังถี่และกังวานมาจากเบื้องหลัง ไกลออกไปทางสำนักกระบี่หลิงเซียว

สำนักกระบี่หลิงเซียวส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด ผู้ใดได้ยินเสียงระฆังเก้าครั้ง ไม่ว่าจะกำลังทำสิ่งใดอยู่ ล้วนต้องวางมือแล้วรีบไปชุมนุมและรอรับคำสั่งที่โถงใหญ่ของเจ้าสำนัก

โดยทั่วไปแล้ว จะมีเพียงยามที่สำนักเผชิญวิกฤตเป็นตายเท่านั้น จึงจะตีระฆังเก้าครั้ง

หลิงจื้อกับเย่เสี่ยวเฉิงอดหันกลับไปมองไม่ได้ ทั้งสองต่างเข้าใจว่าเรื่องหลบหนีของพวกเขาถูกเปิดโปงแล้ว

นับจากชั่วขณะนี้ การไล่ล่าครั้งใหญ่จากคนทั้งสำนักกระบี่หลิงเซียว ซึ่งจะไม่มีวันหยุดจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตาย ย่อมโหมกระหน่ำเข้าใส่พวกเขาระลอกแล้วระลอกเล่า ดุจพายุหมุน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป