โรงพยาบาลอันฮุ่ยในเครือบริษัทตระกูลเฮ่อ
ใกล้เที่ยงแล้ว ญาติผู้ป่วยหลายคนทยอยนำอาหารมาส่ง
เจียงไหลถือปิ่นโตเก็บความร้อนกับหม้อซุปเดินเข้าห้องพักผู้ป่วย พลางเอ่ยทักก่อนว่า “คุณอาคะ พี่ หนูมาแล้วค่ะ ตุ๋นซุปปลาดำมาตั้งแต่เช้า รีบดื่มตอนยังร้อนนะคะ”
เธอวางหม้อซุปกับปิ่นโตไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนหยิบถ้วยชามใช้แล้วทิ้งจากใต้ตู้มาแบ่งซุป
“ไหลไหล มีแขกมา พี่แนะนำให้รู้จักหน่อย” เจียงซู่บอก
เจียงไหลหันไปมอง คราวนี้ถึงได้เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ
เมื่อครู่เธอไม่ทันสังเกต พอเหลือบมองผ่าน ๆ ก็คิดว่าเป็นญาติผู้ป่วยคนอื่น
เขานั่งย้อนแสงจนมองใบหน้าไม่ค่อยชัด
ชายคนนี้ดูสงบนิ่งมาก รูปร่างสูงโปร่งขนาดนี้ ตามปกติย่อมสะดุดตาไม่น้อย แต่เขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นราวกับกลมกลืนไปกับแสง
ม่านโปร่งด้านหลังพองขึ้นราวใบเรือ ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งตัวลง
เมื่อแสงไม่แยงตาแล้ว เธอก็มองเห็นหน้าตาของเขาชัดเจน
จู่ ๆ เธอก็นึกออก “คุณคือคนขับรถวันนั้นใช่ไหมคะ?”
เขายิ้ม “ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นน้องสาวของอาซู่”
เจียงซู่เบิกตาโต “พวกนายเคยเจอกันมาก่อนเหรอ?”
“สองสามวันก่อน ผมบังเอิญรับงานขับรถผ่านแอปให้เจิ้งจี๋ คนที่ผมรับมาก็คือน้องสาวของคุณนี่แหละ” เซิ่งเหยียนโจวยิ้ม “บังเอิญจริง ๆ”
เจียงซู่ก็ยิ้มตาม “ตอนเรียนมัธยมปลาย ฉันชวนแกมาบ้านตั้งกี่ครั้ง แกก็ไม่ยอมมา ไม่อย่างนั้นคงได้รู้จักน้องฉันไปนานแล้ว”
เจียงไหลยิ่งฟังยิ่งงง
เจียงซู่เดินเข้าไปโอบไหล่เซิ่งเหยียนโจวแล้วพูดว่า “ไหลไหล นี่คือเพื่อนสนิทที่สุดของพี่สมัยมัธยมปลาย เซิ่งเหยียนโจว”
เจียงไหลเรียกอย่างว่าง่าย “พี่เหยียนโจว”