โรงพยาบาลเอกชนระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งในเมืองไห่เฉิง อาคารผ่าตัดแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก
ไฟปลอดเชื้อที่สว่างติดต่อกันนานถึง 11 ชั่วโมงพลันดับลง พร้อมเสียงคลิกเบา ๆ
ทันทีที่แสงสีขาวเย็นจางหาย กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ตลอดทั้งปีก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ราวกับเปลือกน้ำแข็งที่มองไม่เห็นกดทับจนทุกคนเผลอผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบา
การผ่าตัดเปลี่ยนหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนโค้งทั้งเส้นแบบซับซ้อนและครบวงจร ซึ่งกินเวลายาวนานถึง 11 ชั่วโมง สิ้นสุดลงอย่างราบรื่น
หลอดเลือดแดงใหญ่ของผู้ป่วยมีภาวะผนังหลอดเลือดแยกชั้นและขยายตลอดแนว ช่องอกมีพังผืดยึดติดอย่างรุนแรง อีกทั้งยังต้องสร้างหลอดเลือดแดงแขนงที่ไปเลี้ยงศีรษะและแขนขึ้นใหม่หลายเส้นในการผ่าตัดครั้งเดียว นับเป็นการผ่าตัดขนาดใหญ่ที่ยากที่สุด ใช้เวลานานที่สุด และแทบไม่มีโอกาสให้ผิดพลาดในแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก
ป๋อเยี่ยนฉือ ศัลยแพทย์ผู้ผ่าตัดหลัก ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น มือเรียวยาวคลายจากด้ามมีดผ่าตัด
ออกแรงต่อเนื่องเป็นเวลานานจนข้อนิ้วของเขาซีดอมเขียว เสื้อผ่าตัดบริเวณต้นคอด้านหลังชุ่มเหงื่อไปบาง ๆ ทว่าเขากลับไม่ทันสังเกต เพียงก้มมองหลอดเลือดในช่องอกที่เชื่อมต่อกันอย่างแทบไร้ที่ติ ดวงตาดำสนิทไร้ระลอกคลื่น มีเพียงความผ่อนคลายบางเบาหลังจากเกร็งตึงถึงขีดสุด
“ผู้อำนวยการป๋อ การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีครับ!” ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจยาว น้ำเสียงเปี่ยมความชื่นชมจนปิดไม่มิด
ทั่วทั้งโรงพยาบาลไม่มีใครไม่รู้ว่า ป๋อเยี่ยนฉือคือศัลยแพทย์มือหนึ่งที่อายุน้อยที่สุดในแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแพทย์หัวหน้าตอนอายุ 28 ปี นับตั้งแต่เริ่มทำงานก็ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุหรือความผิดพลาด มือทั้งสองมั่นคงราวเครื่องมืออันเที่ยงตรง ผู้ป่วยอาการหนักและเสี่ยงสูงมากมายที่คนอื่นไม่กล้ารับมือ เมื่อมาถึงมือเขาก็มักจะได้โอกาสรอดกลับมาเสมอ
แต่มีเพียงผู้ช่วยที่ทำงานใกล้ชิดกับเขาเท่านั้นที่รู้ดีว่า—
ผู้อำนวยการป๋อของพวกเขาทำงานต่อเนื่องไม่หยุดมาถึง 4 วันเต็มแล้ว
การผ่าตัดใหญ่ยากสามครั้ง การปรึกษาผู้ป่วยฉุกเฉินนับไม่ถ้วน คลินิกผู้เชี่ยวชาญ และการประชุมหารือในแผนก เขาแทบใช้ชีวิตอย่างหักโหมเพื่อประคองการทำงานของแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกทั้งแผนก
ป๋อเยี่ยนฉือขานรับเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า แห้งผากจากความเหนื่อยล้าขั้นสุด
เขายกมือขึ้นหมายจะถอดหมวกผ่าตัดที่เปื้อนละอองเลือดเล็ก ๆ
แต่เพียงปลายนิ้วแตะขอบหมวก ภาพตรงหน้าก็พลันหมุนคว้างขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ความมืดทะมึนโถมเข้ากลืนกินสายตาทั้งหมดในพริบตา เสียงเครื่องมือกระทบกันและเสียงกระซิบของผู้ช่วยค่อย ๆ ห่างออกไป ราวกับถูกกั้นอยู่อีกฟากของกระจกหนาทึบ
เรี่ยวแรงทั่วร่างราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้นในชั่วขณะ
วินาทีถัดมา ป๋อเยี่ยนฉือผู้มีรูปร่างสง่าตรงอยู่เสมอและสุขุมเยือกเย็นไม่เคยเปลี่ยน ก็โงนเงนก่อนล้มฟาดลงไปข้างหน้าอย่างแรง
“ผู้อำนวยการป๋อ!!”
เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกดังก้องขึ้นในห้องผ่าตัดปลอดเชื้ออันเงียบสงบ
การตรวจฉุกเฉินทุกอย่างถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วน ทั้งคลื่นไฟฟ้าหัวใจ การตรวจเอนไซม์กล้ามเนื้อหัวใจ และซีทีสแกนสมอง… ทันทีที่ผลออกมา คุณพ่อและคุณแม่ป๋อซึ่งรีบร้อนมาถึงก็หน้าซีดเผือดเมื่อมองรายงานผลตรวจ
แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ทุกคำหนักแน่นราวคำเตือน “ภาวะเหนื่อยล้าเรื้อรังขั้นรุนแรง กล้ามเนื้อหัวใจทำงานหนักจนเสียหาย ระบบประสาทตึงเครียดสูงต่อเนื่องมานาน ร่างกายถูกใช้งานเกินขีดจำกัดมากเกินไปแล้ว ถ้ายังฝืนต่อไป คราวหน้าไม่ใช่แค่เป็นลม แต่จะหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน”
“ต้องหยุดงานทั้งหมดทันทีและพักฟื้นอย่างน้อยหนึ่งปี ห้ามเข้าใกล้สภาพแวดล้อมที่กดดัน นอนดึก ผ่าตัด รับผู้ป่วยอย่างหนัก หรือทำงานที่ใช้แรงมากแม้แต่นิดเดียว”
ดวงตาของคุณแม่ป๋อแดงก่ำ ฝ่ามือกำมือเขาแน่น ปลายนิ้วสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งปวดใจทั้งหวาดกลัว น้ำเสียงสะอื้นพร่า “เสี่ยวฉือ ฟังแม่นะ อย่าฝืนแบบนี้อีกแล้ว ลูกเพิ่งอายุ 28 เอง จะเอาชีวิตไปแลกทำไม ไม่รักชีวิตตัวเองแล้วหรือไง?”
ป๋อเยี่ยนฉือนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย แววตาสงบเรียบเฉย ทว่าคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเงียบไม่พูดอะไร
คุณพ่อป๋อที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่เปี่ยมความจริงใจ ค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมว่า “แม่พูดถูกแล้ว ครอบครัวเราไม่ได้ขาดรายได้จากงานของลูก และก็ไม่ได้ต้องการชื่อเสียงของลูกด้วย พ่อเข้าใจว่าลูกมีหัวใจของแพทย์และอยากช่วยคน แต่สำหรับพวกเรา สุขภาพและความปลอดภัยของลูกสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด”
ตลอดหลายปีมานี้ เขาคุ้นชินกับห้องผ่าตัดที่ต้องแข่งกับความตาย คุ้นกับการช่วยชีวิตตลอดทั้งคืน และคุ้นกับการแบกรับหน้าที่ช่วยเหลือผู้คนไว้บนบ่า เขามักคิดว่าตัวเองยังฝืนไหว แต่กลับลืมไปว่าเนื้อหนังมังสาย่อมมีขีดจำกัด
ร่างกายส่งสัญญาณเตือนอย่างหนักแน่นที่สุดมาแล้ว
เขาช่วยชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วนได้ แต่กลับใช้ร่างกายตัวเองจนหมดสิ้นและละเลยตัวเอง
หลังจากเงียบอยู่นาน ป๋อเยี่ยนฉือค่อย ๆ หลับตาลง ขนตายาวสั่นไหว ปิดบังความเหนื่อยล้าที่สั่งสมอยู่ในแววตา ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาก็กลับมาปลอดโปร่ง เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ได้ครับ”
ไม่ผ่าตัด ไม่ตรวจคนไข้ ไม่ทำงานล่วงเวลา และไม่รับงานหนักใด ๆ อีก
พักฟื้นให้สบายใจเป็นเวลาหนึ่งปี
เมืองไห่เฉิงอันรุ่งเรืองและร้อนแรงแห่งนี้เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนและเสียงผู้คนคึกคัก อีกทั้งยังอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดและแรงกดดันจากการทำงานไม่หยุดพักมาหลายปี เครื่องมือในโรงพยาบาลที่ส่งเสียงติ๊ด ๆ ทั้งวันทั้งคืน ความตึงเครียดจากการแข่งขันกับความตาย และความรับผิดชอบกับความคาดหวังที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ล้วนซึมลึกเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อของเขา จนแทบหายใจไม่ออก
เขาต้องการหลีกหนีทุกอย่างอย่างแท้จริงสักครั้ง
หนีจากการเกี่ยวพันกับความเป็นความตาย หนีจากเสียงอึกทึกไม่รู้จบ และหนีจากความรับผิดชอบหนักอึ้งทั้งหมด
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ป๋อเยี่ยนฉือก็ตัดสินใจได้
กลับหมู่บ้านชิงซี
ที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งปู่กับย่าใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ขุนเขาเขียวขจีโอบล้อม ลำธารไหลริน ห่างไกลจากความรุ่งเรืองของเมืองใหญ่ และห่างจากความเย็นชากับความตึงเครียดในโรงพยาบาล
เขาจะได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ และปล่อยใจให้ว่างได้ที่นั่น
รอให้สายลมพัดมา และรอตัวเองกลับคืนมา