หลี่เอินกับเฮราถูกพาเข้าไปในคฤหาสน์หิมะขาวอันหรูหรา ด้วยสร้อยคอที่เป็นหลักฐานยืนยันตัวตน ทั้งสองจึงได้พบกับเอิร์ลฮอลล์อย่างราบรื่น
เอิร์ลฮอลล์สวมวิกผมสีเงินราวเกล็ดน้ำค้างแข็ง แต่งกายในชุดพิธีการของราชสำนักอันหรูหรา รูปร่างอวบอ้วนขึ้นตามวัย ทว่าบนใบหน้ายังคงมีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม
“ท่านคงเป็นท่านเอิร์ลผู้สูงศักดิ์อย่างแน่นอน ตอนที่มารดาของข้ายังมีชีวิตอยู่ นางมักเล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟัง นางบอกว่าดวงตาสีฟ้าครามของท่านเป็นสิ่งที่นางยากจะลืมเลือนที่สุด”
หลี่เอินลุกขึ้น ถอดหมวกทรงสูง แล้วค้อมศีรษะพร้อมรอยยิ้ม
“โปรดยกโทษให้ข้าที่มาพบท่านโดยพลการ มารดาหวังว่าข้าจะได้ทำความรู้จักกับท่าน และนำดอกลิลลี่ที่นางรักที่สุดไปวางไว้หน้าหลุมศพของนาง”
“เจ้าเป็นลูกของเจนนี่กับข้าจริง ๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินคำว่า “ดอกลิลลี่” เอิร์ลฮอลล์ก็คล้ายจะหวนคิดถึงรักแรกอันไร้เดียงสาในวัยหนุ่ม รวมถึงหญิงสาวผู้งดงามราวดอกลิลลี่คนนั้น
“ขอรับ”
ในยุคนี้ยังไม่มีเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่แม่นยำสูงอย่างการตรวจพิสูจน์ความเป็นบิดามารดา การปลอมตัวเป็นบุตรนอกสมรสจึงไม่ยากนัก ขอเพียงมีใจกล้าพอเท่านั้น
เพราะการแอบอ้างเป็นชนชั้นสูงถือเป็นความผิดร้ายแรง แทบไม่มีใครกล้าทำ โดยเฉพาะในสังคมที่ชนชั้นถูกแบ่งแยกอย่างตายตัว
“ลองบรรยายรูปร่างหน้าตาของมารดาเจ้ามา”
เอิร์ลถาม
“นางมีเรือนผมยาวสลวย ดวงตาพร่างพรายดุจดวงดาว แม้กาลเวลาจะกัดกร่อนใบหน้าไปบ้าง แต่นางก็ยังงดงามอยู่เสมอ ในสายตาของข้า นางคือผู้หญิงที่งดงามที่สุด”
ถ้อยคำของหลี่เอินดูจะสะกิดใจเอิร์ลฮอลล์ ดวงตาขุ่นมัวของเขาพลันฉายแววแปลกประหลาดขึ้นวูบหนึ่ง
“นางเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าฟังอย่างไร?”
เอิร์ลถามต่อ
“นางบอกว่าท่านคือดวงตะวันที่เจิดจ้าที่สุดในชีวิตของนาง ท่านมอบช่วงเวลาแห่งความสุขนับไม่ถ้วนให้นาง และนางก็ภาคภูมิใจที่ได้ให้กำเนิดบุตรแก่ท่าน”
หลี่เอินพูดจาเหลวไหลโดยไม่แม้แต่จะหน้าแดง
“เจ้าเป็นลูกของข้ากับเจนนี่จริง ๆ”
เอิร์ลฮอลล์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนยื่นมือออกไปโอบกอดหลี่เอิน
เฮราที่มองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง รู้สึกว่าขั้นตอนที่พ่อลูกคู่นี้ได้พบกันอีกครั้งช่างง่ายดายเกินไปหน่อย
“ลูกเอ๋ย เล่าเรื่องชีวิตที่ผ่านมาของเจ้าให้ข้าฟังหน่อย”
เอิร์ลฮอลล์พอใจบุตรนอกสมรสหน้าตาหมดจดตรงหน้าเป็นอย่างยิ่ง จึงเริ่มซักถามเรื่องราวในชีวิตของเขา ทั้งสองจิบชาชั้นดีพลางพูดคุยกัน เวลาผ่านไปอย่างไม่รู้ตัวจนถึงยามเย็น
“น่าเสียดายที่ข้าพลาดช่วงวัยเด็กและวัยหนุ่มของเจ้าไป ข้าจะจัดหางานที่มีเกียรติให้เจ้า พร้อมเงินช่วยเหลือค่าครองชีพเดือนละ 250 ปอนด์ทอง”
“ขอบพระคุณในความกรุณาของท่านเอิร์ล”
“ยังจะเรียกท่านเอิร์ลอีกหรือ เรียกพ่อสิ”
“ท่านพ่อ”
ฮอลล์กับหลี่เอินโอบกอดกันอีกครั้ง
แต่เขาไม่ได้เชิญหลี่เอินให้อยู่รับประทานมื้อค่ำ เพียงสั่งพ่อบ้านให้จัดคนรับใช้พาหลี่เอินไปยังบ้านว่างหลังหนึ่งที่เลขที่ 22 ถนนมิงก์ ในเขตเมืองชั้นบน
เฮรามองวิลล่าสามชั้นอันโอ่อ่า ทว่ายังคงอยู่ในภวังค์งุนงงจนแทบไม่อยากเชื่อ
เพียงสร้อยคอธรรมดา ๆ เส้นเดียว กลับแลกบ้านพักฟรีมาได้อย่างนั้นหรือ? แถมยังมีเงินช่วยเหลือค่าครองชีพเดือนละ 250 ปอนด์ทอง และงานที่มีเกียรติซึ่งกำลังจะได้มาอีกด้วย?!
เขาทำได้อย่างไรกัน?
หลังคนรับใช้จากคฤหาสน์เอิร์ลกลับไป เฮรากับหลี่เอินก็เดินเข้าไปในวิลล่า ในที่สุดเฮราก็อดถามไม่ได้
“เจ้าเป็นบุตรนอกสมรสของเอิร์ลจริงหรือ?”
“เขาเป็นลูกชายของท่านจริง ๆ หรือ?”
ในเวลาเดียวกัน ณ อีกสถานที่หนึ่ง ไซมอน บุตรชายของเอิร์ลก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน
“เจนนี่มีลูกชายกับข้าจริง แต่ลูกชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือเจ้านั่นเอง”
เอิร์ลฮอลล์จุดซิการ์ แล้วหวนคิดถึงเรื่องที่เจนนี่คลอดลูก และเขาไปรับเด็กมาไว้ที่คฤหาสน์เอิร์ล จากนั้นก็ส่งให้ภรรยาเลี้ยงดู
แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่อาจแน่ใจได้เต็มร้อยว่าหลี่เอินไม่ใช่ลูกของตน อย่างไรเสีย เขาก็เคยมีสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของเจนนี่เช่นกัน และหน้าตาของหลี่เอินก็บังเอิญคล้ายเดซี่ พี่น้องของเจนนี่อยู่หลายส่วน
คงพูดได้เพียงว่า วาสนาช่างเป็นสิ่งอัศจรรย์เกินบรรยาย
ไซมอนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เชื่อเลยว่าจะมีใครกล้าถึงเพียงนี้ ถึงขั้นปลอมตัวเป็นลูกชายของเอิร์ล
ไม่แน่ว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งพบเมื่อครู่อาจเป็นน้องชายร่วมบิดามารดาของเขาจริง ๆ ก็ได้
แต่ดูเหมือนบิดาจะไม่เชื่อเช่นนั้นอย่างชัดเจน
“ท่านพ่อ ในเมื่อท่านไม่เชื่อฐานะของเขา เหตุใดถึงยอมรับเขา?”
“ถ้ามีลูกคนไหนของข้ายอมช่วยแบ่งเบาภาระ เข้าหาและเอาใจเจ้าหญิงแอนนา จนได้เป็นคู่หมั้นของนาง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องรับรองว่าเขาเป็นบุตรนอกสมรส”
“ให้เอาใจผู้หญิงน่ากลัวคนนั้นหรือ? ส่งข้าไปเป็นทหารทางใต้ยังจะดีกว่า”
แค่ไซมอนนึกถึงเจ้าหญิงแอนนา ความหวาดกลัวก็ผุดขึ้นในใจทันที
“ข้าพนันได้เลยว่า ถ้าเขารู้ว่าท่านอยากให้ทำเรื่องนี้ เขาก็คงหนีไปเหมือนกัน”
“ข้าจะไม่บอกเขาว่าเขาจะได้เป็นคู่หมั้นของเจ้าหญิง ข้าจะจัดตำแหน่งองครักษ์ประจำพระองค์ให้เขา”
เอิร์ลฮอลล์กล่าวพลางวางแผนไว้อย่างแยบยล
“ทำเช่นนี้จะทำให้ฝ่าบาทพอพระทัย ทั้งยังทำให้เจ้าหญิงเห็นความจริงใจของพวกเรา เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ค่อยให้เขาขอเจ้าหญิงแต่งงาน”
ไซมอนยังคงขมวดคิ้ว เขาคิดว่าการกระทำของบิดาไม่ต่างอะไรกับการผลักน้องชายร่วมบิดามารดาของตนลงกองไฟ
“ผู้หญิงคนนั้นถูกสาป คู่หมั้นคนก่อน ๆ ของนางล้วนตายอย่างกะทันหัน ท่านแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้?”
“เว้นแต่ว่าเจ้าอยากไปแทนเขา”
พอเอิร์ลฮอลล์พูดเช่นนั้น ไซมอนก็ถอยทันที
เขาคงไม่ถึงกับต้องสละตัวเองเพื่อพี่น้องที่ไม่เคยพบหน้ากันหรอกกระมัง?
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลี่เอินผู้ได้โอกาสกินอยู่ฟรีและรับเงินเปล่า ๆ กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ดื่มด่ำกับไวน์แดงชั้นเลิศของชนชั้นสูง
เฮราเมาจนหมดสภาพ นอนแผ่หลาอยู่ข้างหลี่เอิน เรอเอิ๊กอ๊ากอย่างไม่เหลือภาพลักษณ์
“บอกแล้วไงว่าไวน์แดงต้องค่อย ๆ ละเลียด ดันอยู่มาจนป่านนี้แล้วยังไม่รู้เรื่องนี้อีก”
หลี่เอินเอ่ยตำหนิ
“เอิร์ลคนนั้น…เอิ๊ก โง่ชะมัด ถึงได้หลงกลคนเจ้าเล่ห์อย่างเจ้า”
เฮราพูดพลางหน้าแดง
“หึ ๆ เขาไม่ได้โง่หรอก แค่ต้องการหมากสักตัวมาช่วยประคองสถานการณ์กับเจ้าหญิงเท่านั้น”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“เมาแล้วก็อย่าถามมาก นอนซะ”
หลี่เอินตบหัวเฮราเบา ๆ
เฮราขยับหาท่าที่สบาย ก่อนขดตัวหลับไป
ผมยาวสีเงินแผ่สยายบนโซฟาราวดอกบัวหิมะที่ผลิบาน ผิวขาวผ่องเนียนละเอียด รูปร่างอ้อนแอ้นซึ่งถูกชุดสาวใช้สีขาวดำโอบรัดยิ่งดูเย้ายวน
หลี่เอินกลัวว่านางจะหายใจไม่ออกเพราะคอเสื้อรัดแน่นเกินไป จึงช่วยปลดกระดุมให้นางสามเม็ดอย่างเอาใจใส่ แล้วค่อยพอใจกลับไปจิบไวน์ต่อ
เพราะกำลังครุ่นคิดเรื่องแอนนาอยู่ หลี่เอินจึงยังไม่มีอารมณ์ไปคลอเคลียกับแม่มดคนอื่น อย่างไรเสีย การช่วยภรรยาคนสำคัญที่สุดให้รอดพ้นจากภัยย่อมมาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจะได้สถานะผู้ทำพันธสัญญาของเฮรา คิดจะทำมิดีมิร้ายกับคุณหนูมังกรหรือ? นั่นก็เท่ากับเบื่อชีวิตเสียแล้ว
หลี่เอินผู้ผ่านเรื่องราวมามากตัดสินใจว่าจะระวังตัวไว้ก่อน ทำตัวเป็นหลิ่วเซี่ยฮุ่ยผู้ไม่หวั่นไหวต่ออิสตรี
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่เอินกับเฮราใช้ชีวิตอยู่ที่เลขที่ 22 ถนนมิงก์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เพลิดเพลินกับความสะดวกสบายและหรูหราที่เงิน 250 ปอนด์ทองมอบให้
ทุกวันยังมีครูสอนพิเศษมาสอนบทเรียนสำหรับชนชั้นสูงให้หลี่เอินวันละ 4 ชั่วโมง เนื้อหาหลักคือมารยาทของชนชั้นสูงและข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับตระกูลผู้ดี เพื่อไม่ให้เขาทำเรื่องน่าอับอายเมื่อไปร่วมงานชุมนุมของชนชั้นสูง
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดหลี่เอินก็ได้พบกับพ่อราคาถูกของตนอีกครั้ง…หรือจะว่าให้ถูกก็คือพ่อบ้านของเอิร์ลฮอลล์
ครั้งนี้พ่อบ้านไม่ได้นำเงินช่วยเหลือค่าครองชีพ 250 ปอนด์ทองมาให้หลี่เอิน แต่กลับนำข้อเสนอเรื่องงานอันทรงเกียรติมาให้
“ขอแสดงความยินดีขอรับ คุณชายหลี่เอิน พรุ่งนี้ท่านเริ่มงานที่หน่วยพิทักษ์ราชวงศ์ได้เลย หน้าที่ของท่านคือเป็นองครักษ์ของเจ้าหญิงแอนนา งานนี้เป็นตำแหน่งที่ทุกคนใฝ่ฝัน”
พ่อบ้านวัยกลางคนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ฝากขอบคุณท่านพ่อสำหรับความกรุณาด้วย ข้าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลฮอลล์ต้องมัวหมอง และจะตั้งใจทำงานให้เจ้าหญิงพอพระทัย”
หลี่เอินยิ้มอย่างจริงใจ ก่อนถามอย่างเสแสร้งว่า
“ข้าจะได้พบท่านพ่ออีกเมื่อใดหรือ?”
“ท่านเอิร์ลมีงานยุ่งมาก หากท่านมีเวลาว่างเมื่อไร ข้าจะมาแจ้งท่านด้วยตนเอง”
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่าน”
หลี่เอินหยิบเหรียญทอง 10 เหรียญออกมา แล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านพ่อบ้าน นี่เหรียญทอง 10 เหรียญที่ท่านทำตกไว้หรือขอรับ?”
พ่อบ้านวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจอย่างรวดเร็วและรับเหรียญทอง 10 เหรียญมา
“ขอบคุณมาก คุณชายหลี่เอิน”
พ่อบ้านรับเงินแล้วก็รู้สึกชื่นชอบหลี่เอินขึ้นมาอีกหลายส่วน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เขาเอ่ยเตือนอย่างเป็นมิตรว่า
“เจ้าหญิงทรงโปรดสวมหน้ากาก อย่าได้ถามถึงเหตุผลเด็ดขาด ทำหน้าที่ของท่านให้ดีก็พอ”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว”
……