ข้อมือถูกบีบจนเจ็บ เวินจิ้งพยายามสะบัดออกตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่หลุด จึงจำต้องเอ่ยเตือนอีกฝ่ายว่า
“ขอบคุณค่ะ คุณปล่อยมือฉันได้แล้ว”
เฮ่อจวินเหยียนกำลังจะพูด ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นท้องที่นูนเด่นของหญิงสาวใต้ชุดป้องกันรังสี คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงชะงักค้าง
เป็นหญิงตั้งครรภ์...
ความหวังเต็มเปี่ยมในแววตาของชายหนุ่มพลันแตกสลาย แววตาจึงหม่นลงเล็กน้อย
เธอคงไม่ใช่คนนั้น...
“ขอโทษครับ” น้ำเสียงของเฮ่อจวินเหยียนทุ้มต่ำลง เขาปล่อยมือแล้วกำชับว่า “ทางลื่น เดินระวังด้วยนะครับ”
เวินจิ้งกล่าวขอบคุณอีกครั้ง มือประคองท้องขณะค่อย ๆ เดินจากไป
เฮ่อจวินเหยียนเบี่ยงตัวหลบทางและหลบสายตา
แต่ตอนที่ทั้งสองเดินสวนกัน กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาขาวคล้ายลอยมากับสายลมยามค่ำคืน
หิมะโปรยปรายเหนือหุบเขาเงียบสงัด กลิ่นหอมบางเบา
ชวนให้นึกถึงกลิ่นกายที่เคยพันพัวอยู่ตามปลายนิ้วและร่างกายของเขาในคืนนั้น กลิ่นที่ไม่ว่าอย่างไรก็สลัดไม่หลุด
เปลือกตาของเฮ่อจวินเหยียนกระตุกเบา ๆ เขาขวางทางหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว แววตาลุ่มลึกซับซ้อน
เวินจิ้งก้มมองแขนที่ขวางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ
“คุณผู้ชาย ยังมีธุระอะไรอีกหรือคะ?”
เฮ่อจวินเหยียนจ้องตาเธอ พลางเอ่ยอย่างชั่งใจว่า “ผมไม่ค่อยคุ้นกับที่นี่ ขอถามหน่อยครับว่า ‘เรือนเมฆาพิรุณ’ ไปทางไหน?”
เวินจิ้งอ้าปาก แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
สถานบันเทิงแห่งนี้มีเรือนหรูแยกเป็นสัดส่วนอยู่หลายแห่ง เรือนเมฆาพิรุณก็เป็นหนึ่งในนั้น อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่เจียงหมิงอวี่กับเซิ่งเฟยเฟยแอบคบชู้กัน
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายตรงหน้าถึงอยากไปที่นั่น หรือว่าเขาจะไปหาเจียงหมิงอวี่?
นิ้วมือที่ประคองท้องของเวินจิ้งเกร็งแน่นขึ้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากเป็นระลอก ใบหน้าซีดเผือด
ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไร เธอก็ห้ามให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอเป็นใคร
และห้ามให้เจียงหมิงอวี่รู้ด้วยว่าเธอเคยมาที่นี่
สถานการณ์ของเธอในตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเผชิญหน้ากับเขา
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทราบ”
เวินจิ้งก้มศีรษะอย่างเก้อเขิน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เฮ่อจวินเหยียนมองตามแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ จากไปอย่างระมัดระวัง พร้อมกับสายตาที่จงใจเบือนหนี เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขารู้สึกว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ
อย่างไรเสีย เพียงเห็นว่าเธอตั้งครรภ์ เขาก็รู้แล้วว่าหญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาตามหา
เพราะเขามีความลับที่ยากจะเอ่ยปาก—เขาทำให้ผู้หญิงตั้งครรภ์ไม่ได้
ไม่ใช่ว่าเรื่องบนเตียงมีปัญหา แต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถมีบุตรได้
มารดาของเขาเสาะหาหมอและยาอยู่นานหลายปี แต่ก็ยังไม่พบวิธีรักษาที่ได้ผล
เฮ่อจวินเหยียนปลดกระดุมคอเสื้อ จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดแน่นในอก
ราวกับในอกถูกยัดแน่นด้วยเส้นด้ายเล็ก ๆ ที่พันกันยุ่งเหยิง จนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน
เมื่อก่อนเมืองชางไม่ได้อยู่ในเขตอำนาจของเขา เขาแอบสืบหาอยู่นานหลายเดือน แต่ก็ไม่พบเบาะแส
ด้วยสถานะของเขา ย่อมไม่อาจออกตามหาอย่างเอิกเกริกได้
เมื่ออยู่ในแวดวงราชการ ก็ไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจ
ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยอาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามหวาดระแวงและวางแผนรับมือ
ที่คืนนี้กลับมายังสถานบันเทิงแห่งนี้ ก็เพียงเพราะอยากตามหาเบาะแสเพิ่มเติม
แม้จะคาดเดาได้ว่าหลักฐานคงถูกลบจนหมดเกลี้ยงแล้ว เขาก็ยังมา
น่าเสียดาย ความคาดหวังต้องพังทลายลงอีกครั้ง
เฮ่อจวินเหยียนถอนหายใจ กำลังก้าวจากไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังตุ้บจากด้านหลัง
เขาหันขวับกลับไป เห็นหญิงสาวทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะค่อย ๆ ล้มลงโดยใช้มือยันกำแพงไว้
-
เมื่อเวินจิ้งลืมตาขึ้น ก็พบว่าตนอยู่ในสถานที่แปลกหน้า
มองจากการตกแต่งโดยรอบแล้ว ที่นี่น่าจะเป็นห้องหนึ่งในสถานบันเทิง
เธอลูบท้องตามสัญชาตญาณ เมื่อรู้สึกว่าทุกอย่างกลับมาสงบดีแล้ว จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
“คุณผู้หญิง ฟื้นแล้วหรือคะ?” เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างกาย
เวินจิ้งหันไปมอง เห็นหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่งแต่งกายเหมือนพนักงานบริการ
เธอนึกขึ้นได้ว่าตอนเดินอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ แล้วก็หมดสติไป
“คุณช่วยฉันไว้หรือคะ? ขอบคุณนะคะ”
เวินจิ้งกล่าวขอบคุณด้วยเสียงแหบพร่า
พนักงานสาวรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ มีคุณผู้ชายท่านหนึ่งพาคุณมาที่นี่ แล้วก็ไปตามหมอมาค่ะ หมอบอกว่าคุณแค่ตกใจจนเลือดลมตีขึ้นชั่วคราว ไม่ได้เป็นอะไรมาก เด็กในท้องก็ปลอดภัย แค่พักผ่อนให้มากหน่อยก็พอค่ะ”
เวินจิ้งถามอีกว่า “คุณผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหนคะ?”
เธอพอจะเดาได้ว่าเป็นผู้ชายคนเมื่อครู่
พนักงานสาวตอบว่า “ไม่ทราบค่ะ เขาพาคุณมาส่งแล้วก็ไปเลย”
เวินจิ้งพยักหน้า ไม่ถามต่อ
หากมีวาสนาต่อกัน วันหลังค่อยขอบคุณเขาต่อหน้าก็แล้วกัน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าตนหลับไปนานกว่าสองชั่วโมงแล้ว จะมัวชักช้าไม่ได้อีก
เวินจิ้งยันตัวกับเตียงแล้วฝืนลุกขึ้น พนักงานสาวรีบเตือนว่า “หมอแนะนำให้คุณพักผ่อนให้มากนะคะ”
เวินจิ้งส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เธอยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลาพักฟื้นอยู่ที่นี่
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องรับรองแขกพิเศษของสถานบันเทิง
เฮ่อจวินเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา พลางก้มหน้าอ่านประวัติส่วนตัวฉบับหนึ่งด้วยแววตาหนักอึ้ง
【เวินจิ้ง】
หญิง อายุ 24 ปี เป็นคนอำเภอหรง เมืองชาง
จบจากมหาวิทยาลัยหลิ่งเป่ย สาขาจิตวิทยาประยุกต์
เข้าทำงานที่บริษัทหรงเซิ่ง สาขาเมืองชางเมื่อสองปีก่อน ลาออกเมื่อ 7 เดือนก่อนเพราะตั้งครรภ์ ปัจจุบันพักฟื้นอยู่ที่บ้าน
……
เฮ่อจวินเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย
ในหัวนึกถึงรูปร่างของหญิงคนนั้น—ร่างอ้อนแอ้น แผ่นหลังบอบบาง จนมองไม่ออกเลยว่าเธอตั้งครรภ์ได้ 7 เดือนแล้ว
คำนวณจากเวลาแล้ว เด็กคนนี้น่าจะปฏิสนธิเมื่อ 8 เดือนก่อน
8 เดือนก่อน...
ดูเหมือนจะมีบางสิ่งในใจเริ่มขยับไหว
แต่พอนึกถึง “โรคประจำตัว” ของตน ความหวังที่เพิ่งผุดขึ้นมาก็เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง
เฮ่อจวินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
แววตา กลิ่นกาย และสัมผัสยามที่เขาจับข้อมือเธอไว้
ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะอธิบายความคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงคนนี้ได้อย่างไร?
ชายหนุ่มก้มหน้าครุ่นคิด นิ้วเรียวยาวลูบคลำยางรัดผมสีเรียบอย่างไม่ใส่ใจ—ของของหญิงคนนั้น ซึ่งตกค้างอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาเมื่อ 8 เดือนก่อน
ปลายนิ้วลูบผ่านเครื่องประดับมุกเม็ดเล็ก ๆ บนยางรัดผม จนรู้สึกถึงความแข็งนูนเล็กน้อย
ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
ถ้า...
ถ้าเด็กคนนั้น...เป็นลูกของเขาล่ะ?
คิ้วของเฮ่อจวินเหยียนกระตุกเบา ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเขา
เฉิงอี้ เลขาคนสนิทเดินเข้ามารายงาน “ท่านผู้บัญชาการครับ คุณเวินออกไปแล้ว”
“เธอฟื้นแล้วหรือ?” เฮ่อจวินเหยียนขมวดคิ้ว เผลอถามออกไปว่า “ทำไมไม่รั้งเธอไว้?”
เฉิงอี้ชะงักไป ไม่กล้าตอบ
เฮ่อจวินเหยียนเองก็รู้ตัวว่าคำถามนี้ชวนให้คนสงสัยอยู่บ้าง จึงไม่ถามต่อ รีบลุกขึ้นเดินออกไปทันที
ไม่ว่าเด็กจะเป็นลูกใคร เขาก็ต้องยืนยันให้ได้ว่าผู้หญิงในคืนนั้นคือเธอหรือไม่
อย่างไรเสีย ค่ำคืนอันวุ่นวายคืนนั้นก็เป็นความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่ผ่านมา
และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นระเบิดเวลาที่ควบคุมไม่ได้ ซึ่งอาจส่งผลต่อเส้นทางข้าราชการในอนาคตของเขา
-
เวินจิ้งยืนรอรถที่เรียกผ่านแอปอยู่หน้าสถานบันเทิง พลางหันกลับไปมอง “แหล่งผลาญเงิน” อันหรูหราแห่งนี้อีกครั้ง ความโกรธและความเจ็บปวดที่อัดแน่นในอกแปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาไปนานแล้ว
ระหว่างรอ เธอส่งข้อความหาทนายความที่เป็นเพื่อน เพื่อสอบถามเรื่องการหย่า
วางโทรศัพท์ลงได้ไม่นาน รถที่เรียกไว้ก็ค่อย ๆ ขับมาจอดตรงหน้า
เวินจิ้งเดินไปริมถนน กำลังจะเปิดประตูรถ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้ชายแปลกหน้าดังมาจากด้านหลัง
“รอก่อนครับ”
เวินจิ้งหันกลับไปมอง เห็นชายรูปร่างสูงสง่าเดินเข้ามาจากด้านหลัง ดูคล้ายคนที่เธอชนตรงกำแพงดอกไม้เมื่อครู่
แสงจันทร์กระจ่างนวล ส่องสว่างอย่างอ่อนโยน
คราวนี้เธอจึงมองเห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายชัดเจน ไหล่ของชายหนุ่มได้รูปและดูภูมิฐาน เสื้อเชิ้ตสีดำเรียบเนี้ยบสวมพอดีตัว รับกับกางเกงขายาวสีดำทรงเรียบง่ายที่เผยให้เห็นขาคู่ยาวตรง
ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนและดูสง่างาม เส้นสายไม่คมเข้มจนเกินไป มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่สุภาพและแผ่วเบา
เวินจิ้งเงยหน้ามองดวงตาของอีกฝ่าย แล้วชะงักไปเล็กน้อย
สายตาของชายหนุ่มดูอ่อนโยน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคล้ายมีหมอกเย็นจาง ๆ ปกคลุมอยู่ ห่างเหินและสำรวม ทั้งยังผลักไสผู้คนให้อยู่ไกลออกไป
ภายใต้ความอ่อนโยนซ่อนคมกริบไว้ จนผู้คนไม่กล้าจ้องมองนาน
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคงเป็นเขาที่ช่วยเธอไว้ เวินจิ้งจึงรีบก้มศีรษะแล้วเอ่ยขอบคุณก่อนว่า
“เมื่อกี้คุณเป็นคนพาฉันไปห้องพักใช่ไหมคะ? ขอบคุณค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ” เฮ่อจวินเหยียนสอดมือข้างหนึ่งเข้ากระเป๋าเสื้อ เดินเข้ามาช้า ๆ สายตาจับอยู่บนใบหน้าของเวินจิ้ง ก่อนเอ่ยตรง ๆ ว่า “คุณเคยมาที่นี่มาก่อนหรือเปล่า?”
เมื่อครู่เขาก็รู้สึกแล้วว่าหญิงคนนี้มีท่าทีแปลก ๆ
ผ่านร้อนผ่านหนาวในแวดวงราชการมาหลายปี สายตาหลบเลี่ยงอย่างคนมีพิรุธของเธอ บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
ขนตาของเวินจิ้งไหวระริก เธอไม่รู้ว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายถามขึ้นมาเช่นนี้เพราะอะไร
เธอกำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ก็เห็นเงาร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นด้านหลังชายหนุ่ม
ม่านตาของเวินจิ้งหดวูบ เธอคิดจะหลบโดยไม่รู้ตัว แต่เจียงหมิงอวี่กลับเห็นเธอเข้าแล้ว
“เวินจิ้ง ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”