ห้องให้คำปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ
ม่านโปร่งบางบดบังแสงแดดผืนใหญ่ที่ส่องมาจากนอกหน้าต่าง ภายในห้องเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มตกกระทบพื้น
เฮ่อจวินเหยียนมองแพทย์วัยเกินห้าสิบตรงหน้าอย่างประหลาดใจ สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยเสียงแหบพร่า
“คุณหมอหมายความว่า…ผมยังมีโอกาสใช่ไหมครับ?”
แพทย์วางรายงานลง ก่อนหันกลับมามองเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นทำให้ต่อมใต้สมองได้รับบาดเจ็บ ส่งผลให้ฮอร์โมนไม่เพียงพอ จึงมีความต้องการทางเพศต่ำและไม่สามารถสร้างอสุจิได้ ตอนนี้ต่อมใต้สมองฟื้นตัวเองแล้ว ระดับฮอร์โมนก็กลับมาเป็นปกติ เมื่อเทียบกับผลตรวจทุกด้านเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนนี้แนวโน้มอยู่ในเกณฑ์ปกติ
แต่เพราะคุณไม่ได้มาตรวจติดตามตลอดหนึ่งปี จึงพลาดช่วงที่ค่าต่าง ๆ ค่อย ๆ ฟื้นกลับขึ้นมาไปพอดี”
แพทย์กล่าวเตือนอย่างใจเย็น “อย่างไรก็ตาม ผลตรวจที่ได้ตามเกณฑ์หมายความเพียงว่าคุณมีโอกาสตั้งครรภ์ตามธรรมชาติ ไม่ได้แปลว่าจะตั้งครรภ์ได้แน่นอน หลังจากนี้ยังต้องดูแลปรับสมดุลร่างกายต่อไป พยายามลดความเครียด อย่าอดนอนหรือดื่มเหล้า และมาตรวจติดตามตามกำหนดด้วย”
เดิมทีเฮ่อจวินเหยียนมาที่นี่ด้วยความคิดว่าแค่ทำให้พอเป็นพิธีเท่านั้น ถึงขั้นเตรียมใจไว้แล้วว่าจะได้ยินข่าวร้ายอีกครั้ง
เขาเชื่อมาตลอดว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อนพรากโอกาสที่จะมีทายาทไปจากเขาอย่างถาวร เขาใช้ชีวิตอยู่กับข้อเท็จจริงที่กำหนดไว้แล้วเช่นนี้มาอย่างต่อเนื่อง จนหมดทั้งความอดทนและความหวัง ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้
แรงกระแทกจากข่าวนี้ทำให้ผู้มีอำนาจที่ปกติสุขุมเยือกเย็นอย่างเขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ซึ่งหาได้ยากนัก
ก่อนออกจากห้องให้คำปรึกษา เขากำชับแพทย์เป็นพิเศษว่าอย่าบอกผลตรวจให้แม่ของเขารู้
ถึงอย่างไรตอนนี้ก็แค่ผลตรวจผ่านเกณฑ์เท่านั้น ส่วนอนาคตจะมีลูกได้หรือไม่ยังไม่มีใครตอบได้
เขาไม่อยากให้ครอบครัวต้องผิดหวังอีกครั้ง
เฮ่อจวินเหยียนนั่งอยู่ในรถขากลับ ใจยังคงไม่อาจสงบลงได้อยู่นาน
วันนี้แดดดีเป็นพิเศษ แสงอาทิตย์ผืนใหญ่สาดลงมาอย่างเต็มที่
ตรงกลางถนน ดอกอินทนิลเบ่งบานอย่างเจิดจ้าและร้อนแรง
ช่อดอกสีม่วงกับชมพูแดงงดงามราวกับเพลิง ลามยาวไปตามรั้วกั้นจนสุดสายตา
ทุกสิ่งที่มองเห็นล้วนเต็มไปด้วยความสุข
อีกด้านหนึ่ง เวินจิ้งตามกู้เนี่ยนชูไปที่สำนักงานกฎหมาย ลงนามในหนังสือมอบอำนาจ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด
พอได้ยินว่าเจียงหมิงอวี่วางแผนให้เธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ตอนนี้ยังคิดจะใช้ลูกในท้องของเธอหาผลประโยชน์ กู้เนี่ยนชูก็โกรธจนหน้าแดงก่ำทันที
“ไอ้ขยะ! เจียงหมิงอวี่ ไอ้สารเลว! ทำไมไม่ไปตายซะ!”
เมื่อเทียบกับความเกรี้ยวกราดและเดือดดาลของกู้เนี่ยนชูแล้ว เวินจิ้งสงบนิ่งกว่ามาก
ช่วงเวลาที่เจ็บปวดราวกับถูกลูกธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว
“แต่เธอจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้จริง ๆ เหรอ?” กู้เนี่ยนชูเอ่ยอย่างสงสัย “ฉันรู้ว่าเธอคออ่อน แต่ก็ไม่น่าจะเมาจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใครนี่?”
เวินจิ้งชะงัก ก่อนกะพริบตาช้า ๆ
ช่วงนั้นเจียงหมิงอวี่กำลังลงสมัครชิงตำแหน่งรองหัวหน้าแผนก ผู้สมัครคนอื่นล้วนมีเส้นสาย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแค่ตัวประกอบ จึงกลัดกลุ้มใจมาตลอด
วันที่เธอไปถึงเรือนเมฆาพิรุณ เจียงหมิงอวี่เมาไปครึ่งหนึ่งแล้ว พอเห็นเธอปรากฏตัวก็แสดงท่าทีประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ยังดึงเธอมาดื่มด้วยกันและระบายความอัดอั้นไม่หยุด
เธอจำได้ว่าวันนั้นดื่มไวน์แดงไปทั้งขวด จากนั้นก็เดินโซเซไปอาบน้ำ พอออกมาเจียงหมิงอวี่ก็หายไปแล้ว
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ ฝีเท้าของเธอซวนเซไปมา ร่างกายร้อนรุ่มทรมาน จึงทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วหลับไป
พอตื่นขึ้นมา ทุกสิ่งรอบตัวมืดสนิท แม้แต่แสงจากนอกหน้าต่างเพียงน้อยนิดก็ถูกผู้ชายที่ทาบทับอยู่บนตัวบดบังจนหมด
เธอครางเรียก “หมิงอวี่” อย่างเลือนราง ริมฝีปากของชายคนนั้นก็ประทับลงมา
เธอจมดิ่งอยู่ในจุมพิตดุดันราวพายุฝนของอีกฝ่าย ราวกับเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งอยู่กลางสายน้ำ ทำได้เพียงเกาะเขาไว้แน่น ปล่อยให้เขาพาโคลงเคลงขึ้นลง และจมดิ่งไปด้วยกัน…
ความทรงจำที่ขาดวิ่นแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวินจิ้งรีบดึงสติกลับมา ใบหูร้อนผ่าว
“อาจเป็นเพราะ…ไวน์แดงออกฤทธิ์แรงเกินไปก็ได้ แล้ววันนั้น…”
เธอเม้มริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันเพิ่งเคยมีอะไรกับใครเป็นครั้งแรก”
เพราะอย่างนั้น หลังจากรู้ว่าตั้งครรภ์ พวกเขาถึงได้ “แต่งงานเพราะมีลูก” และไปจดทะเบียนสมรสกัน
กู้เนี่ยนชูประหลาดใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะสงบลง
เธอครุ่นคิดเล็กน้อย จ้องดวงตาของเวินจิ้ง แล้วเอ่ยอย่างลังเล “ถ้าเจียงหมิงอวี่วางแผนไว้แล้วจริง ๆ ไวน์ขวดนั้น…จะถูกวางยาหรือเปล่า?”
-
ตอนเวินจิ้งกลับถึงบ้าน เจียงหมิงอวี่ยังไม่กลับมา บนตู้รองเท้าตรงโถงทางเข้ามีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่ เตือนเธอว่ามีซุปตุ๋นอยู่ในหม้อดิน ตอนเย็นอย่าลืมดื่ม
เวินจิ้งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนโยนกระดาษแผ่นนั้นลงถังขยะ แล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะเดินเข้าห้องหนังสือไปเปิดตู้เซฟ
ตามที่กู้เนี่ยนชูบอก เธอต้องจัดเตรียมเอกสารทรัพย์สินทั้งหมดของทั้งสองคนไว้ล่วงหน้า
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จึงเก็บเงินไว้ได้ส่วนหนึ่ง ตอนเจียงหมิงอวี่ไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอก็ “ให้เขายืม” ไปจนหมด
หลังจากนั้นเธอเข้าทำงานที่หรงเซิ่ง แม้เงินเดือนในช่วงสองปีแรกจะไม่มาก แต่เธอใช้จ่ายไม่เยอะ อีกทั้งยังรับงานเสริมให้บัญชีสาธารณะเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกและแพลตฟอร์มการศึกษาครอบครัว รายได้ในแต่ละเดือนจึงพอใช้ได้
หลังเจียงหมิงอวี่เรียนจบกลับมา ทั้งสองคนก็ช่วยกันจ่ายเงินดาวน์ซื้อบ้านหลังนี้ ต่อมากู้เงินซื้อรถอีกคัน
ตลอดหลายเดือนที่ตั้งครรภ์ แม้ไม่มีเงินเดือน แต่เธอก็รับงานเสริมอยู่เป็นครั้งคราว เงินก้อนนี้อยู่ในบัญชีธนาคารของเธอ
เจียงหมิงอวี่ไม่เคยรู้เรื่องนี้ เธอกลัวว่าเขาจะกังวลเรื่องสุขภาพของเธอ จึงไม่ได้บอกเขา
มาคิดดูตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าช่วยเธอไว้ได้มาก
เวินจิ้งรวบรวมบัตรธนาคาร หุ้น กองทุน รวมถึงเอกสารที่เกี่ยวข้องกับบ้านและรถออกมาทั้งหมด แยกถ่ายรูป ถ่ายสำเนา และเก็บสำรองไว้
แต่หลังจากจัดการเอกสารเสร็จ เธอก็พบปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาโดยไม่คาดคิด นั่นคือทะเบียนสมรสทั้งสองเล่มไม่ได้อยู่ในนั้น
เวินจิ้งรู้สึกสงสัย เธอจำได้ว่าเจียงหมิงอวี่เก็บไว้ในตู้เซฟ ทั้งยังกำชับไม่ให้เธอหยิบออกมาเรื่อยเปื่อย เพราะหากทำหายแล้วต้องไปขอใหม่จะยุ่งยากมาก
เธอจึงค้นตู้เซฟอีกรอบ แต่ก็ยังไม่เจอ
ฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย เธอจึงทำได้เพียงเก็บเอกสารทั้งหมดกลับเข้าที่ แล้วเดินออกจากห้องหนังสือ
เพิ่งนั่งลงบนโซฟาได้ไม่นาน ก็มีเสียงดังมาจากกลอนประตูอิเล็กทรอนิกส์ตรงโถงทางเข้า
เจียงหมิงอวี่กลับมาแล้ว
เวินจิ้งกลับมาทำตัวอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย แล้วเอ่ยทักก่อน “กลับมาแล้วเหรอ?”
เจียงหมิงอวี่ก้มลงเปลี่ยนรองเท้า ส่งเสียงรับสั้น ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “อืม” ก่อนถามว่า “ผลตรวจครรภ์เป็นยังไงบ้าง?”
มุมปากของเวินจิ้งยกขึ้นเล็กน้อย
เขานี่ “เป็นห่วง” ลูกคนนี้จริง ๆ…
“ผลตรวจดี ทุกอย่างปกติ”
เจียงหมิงอวี่เดินมาข้างโซฟา แววตาฉายความยินดี “อย่างนั้นก็ดีแล้ว ลำบากคุณแล้วนะที่รัก”
เขาโน้มตัวลง ทำท่าจะจูบเธอ แต่เวินจิ้งกลับยกมือปิดปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำท่าคล้ายจะอาเจียน แล้วเอ่ยขอโทษ
“ฉันรู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อย”
เจียงหมิงอวี่มองเธออย่างประหลาดใจ “ไม่ใช่ว่าพ้นช่วงแพ้ท้องไปแล้วเหรอ ทำไมยังอยากอาเจียนอีก?”
เวินจิ้งเอนหลังพิงพนักโซฟา ลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ กว่าจะบรรเทาอาการลงได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่ เธอถึงค่อยเอ่ยอย่างสงบ
“แต่ละคนร่างกายไม่เหมือนกัน คุณหมอบอกว่าอาการแบบฉันก็ปกติ ตอนนี้เด็กในท้องตัวใหญ่ขึ้นแล้ว กดทับกระเพาะ กินมากไปนิดเดียวก็รู้สึกไม่สบายได้ง่าย”
เจียงหมิงอวี่ฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก นั่งลงข้างเธอและนวดท้องให้ “งั้นคืนนี้ผมต้มโจ๊กให้กินไหม?”
“ไม่ต้องหรอก” เวินจิ้งยิ้มให้เขาอย่างขอไปที “คุณทำงานมาทั้งวันแล้ว เหนื่อยแย่เลย รีบพักผ่อนเถอะ”
เจียงหมิงอวี่ทำสีหน้าเอ็นดู ยื่นมือมาจัดปอยผมข้างหูให้เธอ “คุณก็เหนื่อยเหมือนกัน”
เวินจิ้งยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นราวกับนึกขึ้นได้อย่างไม่ใส่ใจ “จริงสิ ถึงเวลาต้องไปลงทะเบียนการเกิดแล้ว เดี๋ยวคุณช่วยหาทะเบียนสมรสออกมาให้หน่อย”