“หะ...หัวหน้าครับ เมื่อกี้ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”
โรงพยาบาลเทียนเสียงเมืองซ่งโจว หลินหานนักศึกษาแพทย์ฝึกงานหน้าแดงก่ำ ภาพอันไม่น่าดูยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไป
ใครจะคิดว่าหัวหน้าผู้สง่างามสุภาพเรียบร้อยจะลักลอบมีสัมพันธ์กับพยาบาลในห้องทำงานอย่างโจ่งแจ้ง แถมนี่ก็เป็นครั้งที่สองในรอบครึ่งเดือนที่เขาบังเอิญเห็นเข้า
“เข้ามาแล้วไม่รู้จักเคาะประตูหรือไง?” เถียนหวยเหรินจ้องเขาด้วยแววตาอำมหิต ใบหน้าเขียวคล้ำ
หลินหานรีบแก้ตัว “เคาะแล้วครับ เคาะตั้งหลายที!”
เถียนหวยเหรินโกรธจนแทบระเบิด หลินหานทำลายเรื่องดี ๆ ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าไม่ไล่ไอ้สารเลวนี่ออกไปก็คงไม่มีความยุติธรรมเหลือแล้ว
เขาหอบหายใจแรงอยู่สองสามครั้ง ก่อนพูดเสียงต่ำ “การฝึกงานแผนกศัลยกรรมของนายจบแล้ว ไปได้!”
หลินหานชะงักงัน เขามาที่นี่เกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่ทั้งวันได้แต่ช่วยพยาบาลทำงาน นอกจากโกนขนกับใส่สายสวนปัสสาวะ ก็ยังไม่เคยเขียนประวัติผู้ป่วยสักครั้ง จึงร้อนใจขึ้นมา “หัวหน้าครับ ผมยังไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนะครับ”
“นายว่าอะไรนะ? อยู่มาตั้งนานแล้วทำอะไรอยู่? ไอ้ไร้ประโยชน์! ไสหัวไป! รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” เถียนหวยเหรินถลึงตาโต พลางโบกมือไล่ราวกับกำลังไล่แมลงวัน
ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับคำกันล่ะ? หลินหานอัดอั้นใจนัก เขาพอเดาได้ลาง ๆ ว่าเกี่ยวกับเรื่องที่เห็นความสัมพันธ์ลับ ๆ ของทั้งคู่ แต่เขาไม่เคยบอกใคร แล้วทำไมอีกฝ่ายยังต้องเล่นงานเขาด้วย? รังแกกันเกินไปแล้ว! เขาข่มความโกรธก่อนพูดว่า “หัวหน้าเอาแต่สั่งให้ผมไปช่วยพยาบาล ผมยังไม่ได้ฝึกงานในแผนกศัลยกรรมเลยสักวัน แล้วผมจะได้เรียนรู้อะไร?”
เถียนหวยเหรินแค่นเสียงเย็นชา “นายประพฤติตัวไม่ดี หัวก็ทึบ ไม่มีหมอคนไหนอยากรับนายเป็นศิษย์ ถ้าฉันไม่ส่งนายไปประจำจุดพยาบาล นายก็ไม่มีที่ไปแล้ว ควรขอบคุณฉันด้วยซ้ำ!”
“จำไว้ ออกจากประตูนี้ไปแล้วหุบปากให้ดี!”
ในเมื่อไม่คิดจะให้โอกาสกัน งั้นก็แตกหักกันไปเลย หลินหานตาแดงก่ำ “คุณจงใจแก้แค้นผมใช่ไหม? คราวก่อนคุณกับพยาบาลหลิวแอบพลอดรักกันในห้องผู้ป่วยพิเศษสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง คราวนี้ถึงกับถอดกางเกงกันแล้ว! ถ้าคุณไล่ผมไป ผมจะบอกให้ทุกคนรู้เรื่องชู้สาวของคุณสองคน!”
สีหน้าเถียนหวยเหรินเปลี่ยนไปทันที เขาข่มขู่ว่า “ถ้านายกล้าพูดออกไป ฉันจะให้ฝ่ายการแพทย์ไล่นายออก!”
“อีกอย่าง ไม่มีหลักฐาน พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก! ฉันยังจะแจ้งความว่านายหมิ่นประมาทด้วย!”
หัวใจหลินหานดิ่งวูบ เขานึกเสียใจที่ไม่ได้ถ่ายวิดีโอไว้
“ไสหัวไป!” เถียนหวยเหรินตวาดลั่น
ปัง!
ในจังหวะสำคัญ ประตูห้องถูกผลักเปิด พยาบาลสาวคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“หัวหน้าคะ ห้องฉุกเฉินส่งคนไข้ประสบอุบัติเหตุรถยนต์มา ต้องผ่าตัดด่วนค่ะ”
“ได้ พาฉันไปดู” เถียนหวยเหรินในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทำงานต่อหน้าผู้คนได้อย่างไร้ที่ติ เขาก้าวยาว ๆ ตามพยาบาลออกไป
หลินหานยืนนิ่งอยู่กับที่ ถ้าจากไปตอนนี้เขาก็ไม่ยินยอม แต่เถียนหวยเหรินไม่คิดจะเก็บเขาไว้แล้ว จะทำอย่างไรดี?
กริ๊ง ๆ ๆ
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างเร่งร้อน พอเห็นว่าน้องสาวโทรมา เขาก็รีบปรับอารมณ์ ไม่อยากให้น้องสาวจอมซุกซนจับพิรุธได้
ก่อนรับสาย เขายังฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “เสี่ยวหว่าน”
“คุณเป็นพี่ชายของหลินเสี่ยวหว่านใช่ไหมคะ?”
เสียงผู้หญิงแปลกหน้าที่ฟังดูร้อนรนดังมาจากปลายสาย ทำให้เขารู้สึกถึงลางร้าย
“ใช่...ใช่ครับ คุณมีโทรศัพท์ของเสี่ยวหว่านได้ยังไง?”
“รีบมาที่ห้องผู้ป่วยศัลยกรรม โรงพยาบาลเทียนเสียงเมืองซ่งโจวนะคะ เธอประสบอุบัติเหตุรถยนต์ร้ายแรง อาการวิกฤตมาก...”
ตูม! ราวกับฟ้าผ่าลงกลางวันแสก ๆ
โทรศัพท์หลุดจากมือหลินหาน ตกลงพื้น
ไม่...เป็นไปไม่ได้แน่ ต้องล้อเขาเล่นอยู่แน่ ๆ
เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้หรอก ทำคนตกใจตายได้ เขาฝืนยิ้มอย่างเหม่อลอย
แต่เพียงวินาทีถัดมา ดวงตาก็เบิกกว้าง พยาบาลคนนั้นเหมือนเพิ่งบอกว่าห้องฉุกเฉินส่งผู้ประสบอุบัติเหตุรถยนต์มา พอได้สติ เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งสุดฝีเท้าออกไป ตอนถึงประตูยังสะดุดล้มอย่างแรงด้วย
ขณะนั้น ที่จุดพยาบาลมีบุคลากรทางการแพทย์ยืนล้อมกันอยู่ เถียนหวยเหรินถือแผ่นภาพเอ็มอาร์ไอพลางตรวจดู ขณะที่แพทย์ห้องฉุกเฉินกำลังส่งมอบข้อมูลให้เขา
“คนไข้มีเนื้อเยื่ออ่อนบาดเจ็บหลายแห่ง อวัยวะภายในหลายส่วนเสียหาย สติเลือนราง ไม่รู้สึกตัว ขาขวาถูกล้อรถทับ กระดูกแตกหักหลายจุด อาการวิกฤต แนะนำให้ผ่าตัดตัดขาทันทีครับ”
“อืม ขาขวารักษาไว้ไม่ได้แล้ว!” เถียนหวยเหรินวางแผ่นภาพลง แล้วสั่งการต่อเนื่อง “แจ้งห้องผ่าตัดให้เตรียมผ่าตัด!”
“เตรียมพลาสมากรุ๊ปเอ 5,000 มิลลิลิตร!”
“ญาติอยู่ไหน? ให้จ่ายเงินค่าผ่าตัดล่วงหน้า 300,000 หยวน!”
……
ในเวลานั้นเอง หลินหานเบียดฝูงชนเข้ามา พอเห็นคนไข้บนเตียงเคลื่อนย้าย โลกตรงหน้าก็มืดวูบ เกือบเป็นลม
คนไข้คือน้องสาวแท้ ๆ ของเขา หลินเสี่ยวหว่าน ดวงตาทั้งสองปิดปรือ ปากส่งเสียงครางเป็นระยะ ขาขวาบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรง น่าสยดสยองจนแทบมองไม่ลง
เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของหลินเสี่ยวหว่าน หลินหานรู้สึกราวกับฟ้าถล่มดินทลาย ยากจะยอมรับได้ว่าคนที่เคยแข็งแรงดี ๆ กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
เคราะห์ร้ายมาเยือนกะทันหันจริง ๆ!
ถ้าขาใช้การไม่ได้ ต่อไปเธอจะใช้ชีวิตอย่างไร?
หลินหานควบคุมอารมณ์ไม่ไหวอีกต่อไป เขาโผเข้าหาเตียงเคลื่อนย้ายแล้วร้องไห้โฮโดยไม่สนใจคนรอบข้าง “เสี่ยวหว่าน...เสี่ยวหว่าน อย่าหลับนะ...”
“รีบลืมตาสิ พี่เองนะ...”
เขาประคองใบหน้าของหลินเสี่ยวหว่าน ร้องไห้จนใจแทบขาด คนที่ได้ยินต่างพากันน้ำตาคลอ
ทุกคนต่างประหลาดใจที่คนไข้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของหลินหาน โดยเฉพาะเถียนหวยเหรินที่แววตาฉายความขบขันขึ้นมาเล็กน้อย
บางทีอาจได้ยินเสียงเรียกของคนในครอบครัว หลินเสี่ยวหว่านจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
หลินหานตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด “เสี่...เสี่ยวหว่าน ฟังพี่นะ อย่ากลัว อาการบาดเจ็บไม่ได้หนักมาก แค่ผ่าตัดเล็ก ๆ ก็หายแล้ว!”
“ก่อนผ่าตัด ห้ามหลับเด็ดขาด พี่จะโทรหาแม่เดี๋ยวนี้...”
“พี่ อย่า...” หลินเสี่ยวหว่านส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนแรงราวกับอาจขาดใจได้ทุกเมื่อ คราบเลือดไหลซึมออกมาตรงมุมปาก “อย่าให้แม่รู้เลย แม่รับเรื่องกระทบกระเทือนใจไม่ไหวหรอก”
ช่างเป็นเด็กสาวที่แสนดีเหลือเกิน ทั้งที่ตัวเองแทบเอาชีวิตไม่รอด ยังคิดถึงแม่อยู่!
หัวใจหลินหานเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด เขาพยักหน้าซ้ำ ๆ
“หลินหาน เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบไปจ่ายค่าผ่าตัด 300,000 หยวน ถ้าชักช้า ต่อให้ตัดขาขวา ชีวิตก็อาจรักษาไว้ไม่ได้!” เสียงเถียนหวยเหรินดังขึ้นกะทันหัน
300,000 หยวน? หลินหานสะดุ้งจนตัวสั่น เขาเป็นคนชนบทแท้ ๆ ที่บ้านพึ่งพาที่นาไม่กี่หมู่เลี้ยงชีพ ทั้งค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพก็ได้หลินเสี่ยวหว่านน้องสาวของเขาทำงานหาเงินมาจ่าย
เขาลังเล ในกระเป๋ามีเงินไม่ถึง 300 หยวนด้วยซ้ำ สำหรับเขาแล้ว 300,000 หยวนเป็นตัวเลขมหาศาลเกินเอื้อม
“หะ...หัวหน้าครับ ช่วยผ่าตัดก่อนแล้วได้ไหมครับ ผมจะหาทางไปยืมเงิน”
“โรงพยาบาลไม่เคยมีธรรมเนียมแบบนั้น อย่าถ่วงเวลาผ่าตัด รีบจัดการซะ!” เถียนหวยเหรินเร่งอย่างไม่สบอารมณ์ ความจริงด้วยตำแหน่งหัวหน้าแผนกของเขา แค่พูดคำเดียวก็ให้รักษาก่อนแล้วค่อยจ่ายเงินได้
จะไปหาเงินหลายแสนจากไหน? กู้เงินออนไลน์ก็ไม่ทันแล้ว เขาจึงอ้อนวอนเถียนหวยเหรินต่อ “ขอร้องละครับ ช่วยชีวิตน้องสาวผมก่อน ผมรับรองว่าจะหาเงินมาจ่ายให้ครบ!”
“อย่ามัวแต่ยืดเยื้อ! ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็พาน้องสาวนายกลับไปซะ!”
ตุบ!
หลินหานคุกเข่าลง “ตอนนี้ผมไม่มีเงินจริง ๆ ขอร้องล่ะครับ ช่วยน้องสาวผมด้วย เธอ...เธอไม่ไหวแล้ว!”
เถียนหวยเหรินไม่สะทกสะท้าน เขาพูดทีละคำ “ฉันช่วยนายไม่ได้ และไม่อาจทำให้เป็นกรณีพิเศษได้”
“จ่ายเงินเสร็จแล้วค่อยมาเรียกฉัน”
พูดจบ เขาก็เดินกลับห้องทำงานไปโดยตรง
หลินหานคุกเข่าอย่างหมดหนทาง น้ำตาไหลพราก ความสิ้นหวังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมเข้าใส่
เขามองน้องสาว ตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีหนึ่ง เธอก็ลาออกจากโรงเรียน แล้วเริ่มทำงานรับจ้างหาเงินส่งเขาเรียน
ตอนนี้ชีวิตเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังฉีกขาด! ทำไมคนที่ถูกรถชนถึงไม่ใช่เขา?
“พี่...หนูไม่ไหวแล้ว อย่าเสียเงินอีกเลย” เห็นได้ชัดว่าหลินเสี่ยวหว่านได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ เธอจึงเลือกยอมแพ้ต่อการรักษา
“ไม่! พี่ไม่มีวันปล่อยให้เธอตาย! พี่จะหาทางรวบรวมเงินให้ได้แน่...”
หลินหานคลานไปข้างน้องสาวอย่างลนลาน น้ำตาไหลพรั่งพรู
หลินเสี่ยวหว่านเผยรอยยิ้มขมขื่น “พี่ ถ้า...ถ้าหนูไม่อยู่แล้ว พี่ต้องดูแลแม่ให้ดี แล้วก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”
เธอยากยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าพี่ชาย หลินหานรีบจับมือเธอไว้ “ห้ามพูดอะไรโง่ ๆ นะ!”
ทันใดนั้น มือของหลินเสี่ยวหว่านก็ไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง
“อย่านะ อย่า...”
เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่น
พรวด!
หลินหานกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เลือดสีแดงฉานกระเซ็นลงบนกำไลหยกของหลินเสี่ยวหว่าน ก่อนจะค่อย ๆ ถูกดูดซึมหายไป
ฟิ้ว! แสงสีขาวสายหนึ่งวาบผ่านแล้วพุ่งเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของหลินหาน เขาปวดศีรษะราวกับจะแตก ก่อนหมดสติไป