เซี่ยจือเล่อชักมีดสั้นที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินไปยังต้นขึ้นฉ่ายน้ำริมทะเลสาบ
มีดสั้นสีเทาดำสะท้อนแสงเย็นเยียบเมื่อแสงตกกระทบ
ประกายเย็นวาบผ่าน ต้นขึ้นฉ่ายน้ำที่สูงกว่าเซี่ยจือเล่อเสียอีกก็ถูกฟันขาด
กลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของขึ้นฉ่ายน้ำลอยออกมาจากรอยตัด
เธอวางต้นที่ตัดแล้วไว้ข้าง ๆ ยังไม่ได้ตรวจวัดทันที
เธอตั้งใจจะตัดขึ้นฉ่ายน้ำทั้งหมดก่อน แล้วค่อยตรวจทีเดียว แบบนี้จะเร็วกว่า
“คุณไปตรวจเถอะ ผมตัดเอง” เผยจิ่นคว้ามือที่เธอกำมีดสั้นไว้ อีกมือชี้ไปยังที่ร่มไม่ไกล “ไปตรวจตรงนั้น ไม่โดนแดด”
เซี่ยจือเล่อไม่ได้ปฏิเสธ เมื่อเทียบกับเผยจิ่นแล้ว ร่างกายของเธออ่อนแอกว่าจริง ๆ แรงก็มีน้อยกว่า
เผยจิ่นมองเซี่ยจือเล่อลากต้นขึ้นฉ่ายน้ำที่สูงกว่าเธอไปยังใต้ร่มไม้ รอจนแน่ใจว่าเธอไปถึงแล้วจึงหันกลับ ชักมีดสั้นที่เอวออกมาเริ่มเก็บเกี่ยว
เขาทำได้เร็วกว่า ต้นขึ้นฉ่ายน้ำเหล่านี้มีลำต้นอวบหนา แต่เมื่ออยู่ในมือเขากลับดูราวกับวัชพืชบอบบาง ถูกฟันขาดได้อย่างง่ายดาย
ไม่ถึงสองนาที เผยจิ่นก็ตัดลงมาได้หลายต้น เขาอุ้มขึ้นฉ่ายน้ำที่อยู่บนพื้นไปวางข้างเซี่ยจือเล่อ ก่อนจะหันกลับไปยังริมทะเลสาบ
ทั้งสองทำงานกันเช่นนี้ คนหนึ่งตัด อีกคนตรวจ
สองชั่วโมงผ่านไป
ขึ้นฉ่ายน้ำผืนใหญ่เพิ่งถูกตัดไปได้เพียงหนึ่งในสี่เท่านั้น
แต่นี่ก็ถือเป็นข่าวดี พวกเขายังกลับมาเก็บได้อีกสองครั้ง จะได้แลกเครดิตเพิ่มขึ้น
ใกล้สิบเอ็ดโมง แสงแดดส่องทะลุฝุ่นกัมมันตรังสีลงบนพื้นโดยตรง