เรือนด้านใน
หลี่เจี้ยนกั๋วกับครอบครัวสามคนล้อมวงกินปลาตุ๋นซีอิ๊วหม้อหนึ่ง คู่กับแผ่นแป้งอบสีเหลืองทอง
ทุกคนยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ
ในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บเช่นนี้
ไม่ต้องพูดถึงการได้กินเนื้อ แค่มีอาหารให้อิ่มท้อง
ก็เป็นเรื่องที่มีความสุขมากแล้ว
แต่ครอบครัวของเขาล่ะ?
พวกเขากินเนื้อได้ติดต่อกันมาสองวันแล้ว
ถึงจะเป็นเนื้อปลารวม ๆ แต่ก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี!
ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อปลาที่จับได้ตอนน้ำแข็งเริ่มละลายยังนุ่มสดมาก แทบไม่มีกลิ่นดินเลย
น้ำซุปเข้มข้นซึมเข้าเนื้อปลาจนชุ่ม
พอกินเข้าไปสักคำในตอนนี้
ก็อร่อยราวกับอาหารชั้นเลิศบนสวรรค์!
“พ่อแม่คะ เนื้อปลาอร่อยมากเลย!”
“หนูไม่เคยกินปลาอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
หลี่เจี้ยนกั๋วแกะก้างปลาให้เสี่ยวเสวี่ยหมดแล้ว
เธอจึงไม่ต้องกลัวว่าก้างปลาจะติดคอ
เด็กหญิงกินคำโต ๆ
แทบไม่ต้องแตะแผ่นแป้งอบเลย
วันนี้พวกเขาจับปลารวมมาได้ตั้ง 2 ชั่ง
ในนั้นยังมีปลาตะเพียนตัวใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามืออีก 3 ตัว
หลี่เจี้ยนกั๋วแกะเนื้อปลาออกมา
แล้วใส่ลงในชามของเสี่ยวเสวี่ย
หลายปีมานี้ เพราะฉินเฟิ่งอิงลำเอียง ของดีในบ้านจึงตกไปอยู่ในท้องลูกชายคนรองกับคนที่สามหมด
เสี่ยวเสวี่ยแทบไม่เคยได้กินของดีเลย
เธอขาดสารอาหารมานาน
ร่างกายจึงผอมแห้งอ่อนแอ
แทบจะปลิวไปตามลม
ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว หลี่เจี้ยนกั๋วย่อมไม่หวงของดี ทุกอย่างล้วนยกให้เหลียงเยว่เหมยกับเสี่ยวเสวี่ยสองแม่ลูก เพื่อให้พวกเธอได้บำรุงร่างกายและมีสุขภาพแข็งแรงขึ้นโดยเร็ว