หลี่เจี้ยนกั๋วกับภรรยาช่วยกันนับเงินอยู่นาน
ในที่สุดก็คิดบัญชีของวันนี้ได้เรียบร้อย
ซื้อคูปองสารพัดอย่างจากตลาดมืด แล้วยังซื้อไข่มาอีก
จากนั้นก็ซื้อวุ้นเส้น ข้าวสาร และแป้งขาวจากสหกรณ์ รวมแล้วใช้เงินไป 25 หยวน
ส่วนปลาที่ขายได้ครั้งนี้
ปลาหลีฮื้อไซซ์ใหญ่ 15 ตัว ขายตัวละ 2 หยวน รวมเป็นเงิน 30 หยวน
ปลาตัวเล็กเบ็ดเตล็ดประมาณ 80 ชั่ง ขายได้เงิน 120 หยวน
ส่วนปลาอ๋าวฮวาตัวใหญ่ตัวสุดท้ายขายให้ชุยกั๋วเฉียง ผู้จัดการโรงอาหารรัฐวิสาหกิจ ได้เงินมา 15 หยวน
สุดท้ายหลี่เจี้ยนกั๋วเหลือเงินอยู่ในมือ 140 หยวน!
บวกกับเงินสี่สิบกว่าหยวนที่ได้มาเมื่อวาน และเงิน 30 หยวนที่ได้ตอนแยกบ้าน
แค่เวลา 4 วันเท่านั้น
หลี่เจี้ยนกั๋วก็มีเงินในมือถึง 200 หยวนแล้ว!
“นี่มีตั้ง 200 กว่าหยวนแล้วเหรอ?!”
เหลียงเยว่เหมยมองเงินปึกหนาในมืออย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนหันไปถามหลี่เจี้ยนกั๋วด้วยความตกตะลึง
ถึงพวกเขาสองคนจะเป็นคนที่สะสมแต้มแรงงานในกองผลิตได้มากเป็นอันดับต้น ๆ
แต่พอถึงสิ้นปี
เงินที่แบ่งมาได้ก็มีไม่มาก
ไม่ต้องพูดถึง 100 หยวนเลย ต่อให้ได้สัก 50 หยวนก็นับว่าขอบคุณฟ้าดินแล้ว
เพราะคนในตระกูลหลี่มีเยอะ ซื้อธัญพืชมากินก็ต้องใช้เงินมาก
โดยเฉพาะน้องชายสามีสองคนที่อยู่ในวัยกินจุที่สุด
เด็กหนุ่มวัยกำลังโต กินจนพ่อแทบหมดตัว
แถมยังต้องซื้อธัญพืชขัดสีอีกนิดหน่อย มองเผิน ๆ เหมือนตระกูลหลี่ได้แต้มแรงงานไม่น้อย แต่เอาเข้าจริง เงินที่เหลือในแต่ละปีกลับน้อยกว่าบ้านคนทั่วไปเสียอีก
ตอนนี้เงินที่หลี่เจี้ยนกั๋วหาได้ใน 4 วันแทบจะเท่ากับเงินที่ตระกูลหลี่เก็บออมได้ตลอด 4 ปี
จะไม่ทำให้เหลียงเยว่เหมยตกใจได้อย่างไร
“พ่อของลูก เงินที่หาได้นี่ทำไมถึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยนะ?”