เมื่อคืนนี้ เหลียงเยว่เหมยซาบซึ้งกับคำพูดของหลี่เจี้ยนกั๋วจนพูดไม่ออก
สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายมอบกายให้เขา
หลังเสร็จสิ้นศึก ทั้งสองก็กอดกันหลับไป
เช้าวันนี้
หลี่เจี้ยนกั๋วยังคงตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม
ถึงเมื่อคืนจะผ่านศึกมาถึงสองรอบ แต่เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด
กลับกัน เขายังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มที่
เขาไม่ปลุกเหลียงเยว่เหมยให้ลุกขึ้น แต่ก่อไฟในเตาแล้วเติมถ่านอัดลงไป
พอเหลียงเยว่เหมยกับเสี่ยวเสวี่ยตื่นขึ้นมา ในบ้านจะได้ไม่หนาวนักและอยู่สบายขึ้น
จากนั้นเขาก็กินขนมเกาเตี้ยนไปสามชิ้น
ดื่มน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว
แล้วจึงเอาปลาใส่เลื่อนลาก มุ่งหน้าไปอำเภอหย่งอันในความมืด
แต่เขาไม่รู้เลยว่า
หลังจากฉินเฟิ่งอิงคุยกับหลี่ชิงซานเมื่อคืน เธอก็เอาแต่สงสัยอยู่ในใจว่าเงินของหลี่เจี้ยนกั๋วได้มาจากไหน
เธออยากรู้ด้วยว่าหลายวันนี้เขาออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แล้วไปทำอะไรอยู่
วันนี้พอได้ยินเสียง ฉินเฟิ่งอิงก็รีบลงจากเตียง เดินไปที่ประตูห้องด้านนอก ใช้น้ำลายละลายน้ำแข็งบนกระจกหน้าต่าง ก่อนแอบมองออกไปข้างนอก
ภาพที่เห็นพร่าเลือนจนดูไม่ค่อยชัด
แต่เธอก็สังเกตเห็นว่าหลี่เจี้ยนกั๋วกำลังลากเลื่อนลาก และขนอะไรบางอย่างขึ้นไปทีละกระสอบ
ถึงกับบรรทุกกระสอบปุ๋ยไว้ห้ากระสอบ
เขามัดให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกจากลานบ้านไป
เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ฉินเฟิ่งอิงจึงกลับเข้าไปในห้องด้านใน แล้วมุดเข้าใต้ผ้าห่ม