ย้อนกลับสู่ปี 81 เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวจากการล่าสัตว์

ตอนที่ 3 พ่อ หนูอยากกินเนื้อ

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ยังแยกบ้านกันไม่ได้

เพราะไม่ว่าจะเป็นพ่อหลี่ชิงซาน แม่ฉินเฟิ่งอิง หรือน้องชายคนรองกับคนที่สาม ต่างก็ไม่มีใครยอมแยกบ้าน

แค่แยกบ้าน ก็หมายความว่าตระกูลหลี่จะเสียกำลังหลักที่ช่วยทำงานแลกคะแนนแรงงานไปถึงสองคน

ซึ่งจะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อชีวิตความเป็นอยู่ในวันข้างหน้า

ดังนั้น ถ้าไม่ใช่คนโง่ ใครก็ไม่มีทางยอมแยกบ้าน

แต่หลี่เจี้ยนกั๋วตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ เขาจะไปหาหัวหน้าทีม ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องแยกบ้านนี้ให้ได้

เขาจะไม่ยอมเป็นวัวแก่ที่ทำงานหนักไม่ปริปาก แล้วปล่อยให้พวกนั้นบีบคั้นสูบเลือดสูบเนื้ออีกต่อไป

เขาจะใช้ชีวิตเพื่อครอบครัวที่แท้จริงของตัวเอง

เมื่อกลับถึงห้องด้านข้าง

หลี่เจี้ยนกั๋วเห็นลูกสาวของตัวเอง หลี่เสวี่ย ทั้งที่อายุสามขวบแล้ว แต่สูงแค่ราว 50 เซนติเมตร แถมยังผอมกะหร่อง

ใบหน้าเล็กซีดเผือด แทบไม่มีสีเลือด

เขารู้ดีว่านี่เป็นเพราะขาดสารอาหารมานาน

ตอนนี้เด็กน้อยกำลังนั่งอยู่ในห้องอย่างว่าง่าย มือประคองแก้วน้ำ เป่าไปสองทีแล้วจิบหนึ่งคำ ใช้น้ำประทังความหิว

น้ำตาที่เขาอดกลั้นไว้เมื่อครู่

ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ ร่วงลงมาเสียแล้ว

ชาติก่อนเพราะความขี้ขลาดและกตัญญูจนเกินเหตุของเขา

ภรรยากับลูกสาวจึงต้องตายอยู่ในปากหมาป่า ชาตินี้เขาสาบานว่าจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมเกิดซ้ำอีกเด็ดขาด

“พ่อ หนูหิว!”

“พ่อ หนูอยากกินเนื้อ...”

เมื่อเห็นพ่อกับแม่เดินเข้ามาพร้อมกัน

หลี่เสวี่ยประคองแก้วน้ำไว้ด้วยท่าทางน่าสงสาร ปากน้อยยื่นออกมา ก่อนจะพูดเสียงออดอ้อน

แม้ตอนนี้ยังไม่ได้แบ่งที่ดินให้แต่ละครัวเรือน

แต่ที่จริงหมู่บ้านแบ่งที่ดินให้แต่ละกลุ่มแล้ว และให้แต่ละครอบครัวเลี้ยงหมูได้

ตระกูลหลี่ก็เลี้ยงหมูไว้ตัวหนึ่ง

น่าเสียดาย ตอนตรุษจีน หมูที่บ้านไม่ได้ถูกเชือดเอามากินเอง

แต่กลับเอาไปขายเสียเลย

เงินที่ได้มาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเข้ามือแม่ฉินเฟิ่งอิงทั้งหมด

“เสี่ยวเสวี่ยเด็กดี!”

“เดี๋ยวพ่อไปหาเนื้อมาให้กินนะ”

“หนูอยู่บ้านกับแม่ดี ๆ ก่อนนะ!”

หลี่เจี้ยนกั๋วปาดตาแล้วนั่งยองลง ยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวเสวี่ย

เขาปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจี้ยนกั๋ว เด็กก็แค่งอแงไปอย่างนั้นแหละ”

“อากาศหนาวขนาดนี้ คุณจะไปหาเนื้อมาให้แกจากไหน”

“อีกอย่าง วันนี้ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องแยกบ้านขึ้นมาล่ะ”

เหลียงเยว่เหมยไม่ได้คิดจริงจังกับคำพูดของเขา

กลับกัน เธออดไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยถามขึ้น

เมื่อได้ยินเธอถาม

หลี่เจี้ยนกั๋วก็ลุกขึ้นยืน หันไปมองภรรยาของตัวเอง

เหลียงเยว่เหมยเป็นผู้หญิงภาคตะวันออกเฉียงเหนือแบบฉบับ

เธอสูงมาก สูงเกือบ 170 เซนติเมตร

โครงร่างค่อนข้างใหญ่

แต่หน้าตาไม่ได้ขี้เหร่เลย ตรงกันข้าม เธอสวยมากด้วยซ้ำ

ตอนนั้นที่เธอยอมแต่งงานกับหลี่เจี้ยนกั๋ว

ก็เพราะเขาขยันและกตัญญู รูปร่างสูง แถมหน้าตาก็ดูดี

ใครจะคิดว่า

หลี่เจี้ยนกั๋วจะกตัญญูเกินไป จนไม่มีความคิดเป็นของตัวเองต่อหน้าพ่อแม่

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เชื่อฟังพ่อแม่หมด

ทำให้ชีวิตหลังแต่งงานแตกต่างจากที่เธอเคยจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง

“ผมพูดเรื่องแยกบ้าน คุณไม่อยากแยกเหรอ”

“หรือว่าคุณอยากพาเสี่ยวเสวี่ยขึ้นเขาไปเสี่ยงอันตรายพรุ่งนี้ เพื่อหาเห็ดหัวลิงอะไรนั่น”

พอหลี่เจี้ยนกั๋วพูดจบ

ก็เห็นเหลียงเยว่เหมยส่ายหัวรัวเป็นกลองป๋องแป๋ง

“ฉันไม่อยากไปหรอก!”

“อากาศหนาวขนาดนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าบนเขาจะหนาวจนแข็งตาย แค่ตอนนี้สัตว์ป่าบนเขาลงมาหากินกันหมดแล้ว พลาดท่าขึ้นมา ฉันกับเสี่ยวเสวี่ยก็ถูกพวกมันขย้ำเอาได้!”

“ถ้าแม่ไม่บังคับหนักขนาดนั้น ฉันไม่มีทางรับปากหรอก!”

เมื่อเห็นอย่างนั้น

หลี่เจี้ยนกั๋วก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องห่วง ผมคิดได้แล้ว”

“ต่อจากนี้เราจะอยู่ในห้องนี้ ใช้ชีวิตของเราเอง ไม่เข้าไปยุ่งกับพวกเขาอีก”

“ถ้ายอมแยกบ้าน เราก็แยกกันให้เด็ดขาด ถ้าไม่ยอม เราก็ทำกับข้าวกินกันคนละที่ ยังไงก็จะไม่กลับไปเป็นเหมือนก่อนแล้ว”

“เอาละ คุณอยู่บ้านกับเสี่ยวเสวี่ยนะ ผมออกไปข้างนอกหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับมา!”

พูดจบ เขาก็แต่งตัวให้เรียบร้อย

สวมหมวกขนสัตว์กับถุงมือบุผ้าฝ้าย

หลี่เจี้ยนกั๋วเปิดประตูออกไปหาท่อนไม้ในลานบ้าน พอได้มาแล้วก็ถือออกจากลาน มุ่งหน้าไปเขาซีซาน

ตอนนี้ปลายเดือนมีนาคมแล้ว

หิมะเริ่มละลาย

ทุ่งหญ้าด้านนอกก็เริ่มเผยให้เห็น

ช่วงนี้มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่จับได้ง่ายที่สุด

นั่นคือไก่ซาปั้น

แถมพวกมันยังอยู่กันเป็นฝูง หากเจอสักฝูงก็มีตั้งสิบกว่าตัว

อีกทั้งอดอาหารมาตลอดฤดูหนาว จนแทบบินไม่ขึ้น

แค่เดินตามรอยเท้า ขนไก่ และมูลที่พวกมันทิ้งไว้บนเปลือกหิมะ ก็ไล่ตามไปจนเจอได้

ไก่ซาปั้นหนาวจนตัวสั่น บางครั้งต้องเดินเข้าไปใกล้ถึงจะบินหนี แต่บินได้ไม่ถึง 5 เมตรก็พุ่งกลับลงไปในหิมะ

ตอนนั้นแค่ทำสิ่งเดียวก็พอ

นั่นคือใช้ไม้กวาดฟาดพวกมันตรง ๆ

รับรองว่าได้กลับไปไม่น้อยแน่

หลี่เจี้ยนกั๋วออกจากหมู่บ้านแล้วมุ่งตรงไปเขาซีซาน

แถวนั้นมีทุ่งหญ้าผืนใหญ่ ปกติไก่ซาปั้นจะมารวมตัวกันอยู่มากที่สุด

ถ้าโชคดี

เดินไปไม่ไกลก็อาจเจอพวกมัน

ด้วยความฮึกเหิมที่ได้กลับมาเกิดใหม่ และความตั้งใจจะชดเชยให้เหลียงเยว่เหมยกับลูกสาว

แม้ตอนนี้อากาศจะหนาวเย็นจัด

แต่หลี่เจี้ยนกั๋วก็ยังคงกระตือรือร้นมาก

ถึงเขาจะตัวสูงใหญ่

แต่กว่าจะไปถึงทุ่งหญ้าก็ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

ทั้งที่ระยะทางมีแค่ประมาณ 1 กิโลเมตร

แต่ก็ช่วยไม่ได้ เปลือกหิมะลึกเกินไป

เพราะอย่างนี้ไก่ซาปั้นถึงหาอาหารไม่เจอ อดจนบินไม่ขึ้น

และเปิดโอกาสให้เขาลงมือ

เมื่อถึงที่หมาย เขาก็เริ่มมองหาพวกมันอย่างช้า ๆ

ไม่นานนัก

เขาก็เห็นเปลือกหิมะจุดหนึ่งถูกคุ้ย จนเผยให้เห็นกอหญ้าด้านล่าง

ข้าง ๆ ยังมีมูลไก่ ขนไก่ และรอยกรงเล็บไก่แน่นขนัดอยู่เต็มไปหมด

“เฮ้ เจอร่องรอยแล้ว!”

เขากระชับท่อนไม้ในมือ

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก็พบว่าไก่ซาปั้นพวกนี้มุ่งหน้าไปทางเขาซีซาน

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป

ไล่ตามรอยเท้าไปตลอดทาง

อีก 20 นาทีต่อมา

ในที่สุดก็มีเสียงคุ้นหูหลายเสียงลอยเข้ามาในหู

ฝูงไก่ซาปั้นกำลังหาอาหารอยู่ห่างจากหลี่เจี้ยนกั๋วไม่ถึง 10 เมตร

เขากวาดตามองแล้วกะคร่าว ๆ

น่าจะมีราว 13 หรือ 14 ตัว

ถ้าจับได้หมด อย่างน้อยครอบครัวสามคนก็จะมีเนื้อกินไปได้อีกหลายวัน

เขาก้มตัวลงทันที พยายามก้าวเท้าให้เบาที่สุด

ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปหาพวกมัน

แต่ช่วงนี้แค่เหยียบเปลือกหิมะก็เกิดเสียงแล้ว

ไม่มีทางซ่อนตัวได้เลย

พอมีเสียงดังขึ้นทางนี้ ฝูงไก่ซาปั้นอีกฝั่งก็ระวังตัวขึ้นมาทันที

พวกมันยืดคอมองมา

ดวงตาข้างหนึ่งจ้องหลี่เจี้ยนกั๋ว

เมื่อเห็นแบบนั้น

เขาก็รู้ว่าไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกแล้ว

ถือท่อนไม้แล้วเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไป

พอเห็นภาพนั้น

ฝูงไก่ซาปั้นก็แตกฮือทันที

พวกมันกระจายกันหนี บางตัวพยายามบินขึ้น แต่บินไปได้ไม่ถึง 5 เมตรก็ร่วงลงมาอีก แล้วพุ่งมุดเข้าไปในเปลือกหิมะจนออกมาไม่ได้

ราวกับเสือหลุดเข้าฝูงแกะ

ไร้ผู้ต้านทาน

ท่อนไม้ในมือของหลี่เจี้ยนกั๋วหมุนฟาดราวกับกงล้อเพลิง เขาลงมือเต็มกำลัง

ฟาดทีเดียวก็ร่วงหนึ่งตัว

ไม่ถึง 10 นาที

ไก่ซาปั้นทั้งฝูงก็ถูกเขาตีตายเกือบหมด มีเพียง 3-5 ตัวที่หนีรอดไปได้

เขาหอบหายใจเสียงดัง

พอพักจนหายเหนื่อยสักหน่อย

จึงเริ่มเก็บพวกมัน ครู่ต่อมา เมื่อมองกองไก่ซาปั้นตรงหน้า หลี่เจี้ยนกั๋วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเสียที

มีไก่ซาปั้นตั้ง 9 ตัว!

ต่อให้กินวันละ 3 ตัว ก็มีเสบียงพอสำหรับสามวัน

มือหนึ่งห้าตัว อีกมือสี่ตัว

เขาหิ้วพวกมันตรงกรงเล็บ แล้วเดินกลับบ้าน

หลี่เจี้ยนกั๋วอารมณ์ดี ราวกับแม่ทัพที่เพิ่งคว้าชัยชนะกลับมา

วันนี้มีของอร่อยกินแล้ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป