ตอนที่หลี่เจี้ยนกั๋วกำลังอธิบายให้เหลียงเยว่เหมยฟัง
ขณะเดียวกัน ที่บ้านของเฉินอิงก็กำลังพูดคุยกันเรื่องที่หลี่เจี้ยนกั๋วไปจับปลา
ในบ้านไม่ได้มีแค่ภรรยากับลูกของเขา
ยังมีเพื่อนบ้านข้างบ้านมานั่งรวมกลุ่มกับภรรยาของเขา เย็บพื้นรองเท้ากันอยู่ด้วย
ในยุคนี้
แทบทุกบ้านต่างก็มีผู้หญิงในบ้านทำรองเท้าผ้าบุนวมกันทั้งนั้น
“เป็นไงบ้าง หลี่เจี้ยนกั๋วจับปลาได้ไหม?”
เมื่อเห็นเฉินอิงเดินเข้าบ้าน
ภรรยาของเขาก็เงยหน้าถาม
เมื่อวานหลังกลับมา เฉินอิงเอาแต่พูดจาดูถูกหลี่เจี้ยนกั๋ว
เมื่อครู่เขาไปหนานโกว ก็เห็นชัดว่าไปดูเรื่องน่าอับอายของอีกฝ่าย
ตอนนี้พอเห็นเขากลับมา
แถมยังมีคนนอกอยู่ด้วย เธอก็เลยคิดจะหัวเราะเยาะอีกฝ่ายไปพร้อมกัน
อย่างไรเสีย หลี่เจี้ยนกั๋วก็เป็นคนทำงานเก่งในหน่วยผลิต ไม่ถึงกับทำได้ทุกอย่าง แต่ก็แทบไม่มีงานไหนทำให้เขาจนปัญญา
ไม่อย่างนั้นจะเป็นคนได้แต้มแรงงานสูงสุดไปทำไม
เขาเป็นคนมีฝีมือจริง ๆ!
ตอนนี้ได้หัวเราะเยาะหลี่เจี้ยนกั๋วสักหน่อย สำหรับคนพวกนี้แล้วถือเป็นเรื่องที่ชวนให้สะใจและเพลิดเพลินไม่น้อย
“ฮู่ หนาวจะตายอยู่แล้ว!”
เฉินอิงไม่ได้รีบตอบ เขาบ่นออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหยิบม้านั่งไปนั่งข้างเตา แล้วยื่นมือทั้งสองข้างไปผิงไฟ
จากนั้นถึงค่อยตอบ
“จับได้ แถมได้มาไม่น้อยด้วย”
“ปลาเล็ก ๆ น่าจะมีสัก 20-30 ชั่ง แล้วยังมีปลาจี้ฮวาตัวใหญ่กว่าชั่งหนึ่งอีกนะ!”
“ฉันไม่คิดเลยว่าหนานโกวของเราจะมีปลาเยอะขนาดนี้!”