เงาดำที่ทอดยาวอยู่ระหว่างทะเลกับท้องฟ้ากลายเป็นความหวังของทุกคนบนเรือ
“ในที่สุดก็จะได้ขึ้นเกาะแล้ว บนเกาะน่าจะมีน้ำจืดมากพอ แถมยังมีวัตถุดิบอาหารอุดมสมบูรณ์ด้วย!”
“ไม่รู้ว่าบนเกาะจะมีอันตรายหรือเปล่า” หลินเฉินกำอาวุธในมือแน่น “หลายวันมานี้ฉันกินแต่อาหารทะเล ร่างกายต้องขาดสารอาหารอย่างอื่นแน่ พอขึ้นเกาะแล้ว นอกจากหาน้ำจืด ฉันต้องพยายามหาอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตกับวิตามินด้วย ถ้าเป็นไปได้ก็เอาดินทรายกลับมาสักหน่อย จะได้ลองปลูกพืชที่โตง่าย” หลินเฉินเริ่มวางแผนหลังขึ้นเกาะ
แม้จะมองเห็นเกาะอยู่ไกล ๆ แต่คืนนี้คงยังขึ้นไปไม่ได้ จัดการเรื่องตรงหน้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน
หลินเฉินเริ่มจัดการของที่เก็บมาได้ช่วงบ่ายวันนี้ พรสวรรค์ด้านการเก็บกู้ที่เขาเพิ่งตระหนักรู้เริ่มแสดงผล ของที่เก็บกู้ขึ้นมาได้มีประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งกะละมังอะลูมิเนียมเก่าที่ใหญ่กว่าหน้า แปรงสีฟันหนึ่งด้าม ผ้ากันฝนผืนใหญ่ เศษผ้าขาด ๆ สองสามชิ้น เปลือกหอยหนึ่งกำมือ และกองสาหร่ายทะเล
หลังจัดของเสร็จ ขณะที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท หลินเฉินก็ตกปลาได้ตัวใหญ่มาอีกตัว ตอนที่กำลังย่างปลา เฉินเซิ่งหนานก็เดินเข้ามาหาเขา
“แบ่งปลาให้ไป๋จือหนิงได้ไหม? เธอต้องกินให้อิ่มถึงจะเร่งเรือได้ พวกเราจะได้ขึ้นเกาะเร็วขึ้น” เสียงของเฉินเซิ่งหนานแหบแห้งเพราะขาดน้ำ
“การขึ้นเกาะก็เกี่ยวกับผลประโยชน์ของคุณเหมือนกัน อย่าเห็นแก่ตัวต่อไปเลย” เฉินเซิ่งหนานเห็นหลินเฉินไม่ตอบ จึงพูดโน้มน้าวต่อ
“ฉันแบ่งให้ครึ่งหนึ่งได้ แต่ให้หมดไม่ได้ บนเกาะอาจมีอันตราย ฉันแนะนำให้ขึ้นเกาะตอนกลางวัน” หลินเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย