จางจิ้งอวี่สังเกตเห็นเส้นเลือดฝอยในดวงตาของฟู่เซียว จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “อาเซียว เมื่อคืนหลับไม่สนิทหรือ? แผลเจ็บหรือเปล่า?”
“เปล่า”
ฟู่เซียวหันหลังเดินเข้าไปข้างใน จางจิ้งอวี่รีบเปลี่ยนรองเท้าแล้วตามเข้าไป
ฟู่เซียวทรุดนั่งบนโซฟา แหงนคอขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเหนื่อยล้าปิดไม่มิด
เขานวดหว่างคิ้ว พลางเอ่ยเสียงเรียบ “วางอาหารเช้าไว้ แล้วข้าจะให้คนขับรถไปส่งเจ้ากลับ”
“ได้”
จางจิ้งอวี่ยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร หันหลังให้ฟู่เซียว แววตาฉายความไม่ยินยอมอยู่ชั่วขณะ
ฟู่เซียวให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง
นางหาข้ออ้างสารพัดเพื่อมาบ้านฟู่เซียว แต่ไม่เคยอยู่เกินหนึ่งชั่วโมง
ครั้งหนึ่งนางเคยเอ่ยปากขอค้างคืน ทว่าฟู่เซียวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
บุรุษผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์อย่างฟู่เซียว ย่อมเข้าถึงได้ยาก
แต่นางจะค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่ชีวิตของฟู่เซียว ดุจสายน้ำอันอ่อนโยน
นางจัดอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “อาเซียว มากินอาหารเช้าเถอะ ข้าจะเก็บกวาดห้องรับแขกสักหน่อย”
ฟู่เซียวกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “แม่บ้านจะมาเก็บเอง”
“แม่บ้านยังไม่มา ข้าก็เลยเก็บให้เสียเลย เก็บเสร็จแล้วข้าจะกลับ รับรองว่าจะไม่รบกวนท่านนาน”
ฟู่เซียวเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ จึงคร้านจะต่อปากต่อคำกับนางอีก ได้แต่ปล่อยให้นางทำตามใจ
เขาเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหารแล้วเริ่มกิน
จางจิ้งอวี่เข้าไปเก็บกวาดโซฟาก่อน
ทันใดนั้น นางก็พบยางรัดผมสีชมพูเส้นหนึ่งตรงมุมโซฟา เห็นได้ชัดว่าเป็นของผู้หญิง