ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิด
เสียงของลู่ฉือเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็ง «ออกไป!»
เขาก้มหน้าอ่านจดหมายลับ พลางรับรู้ได้ว่าคนผู้นั้นยังยืนอยู่ตรงประตู ทั้งยังเริ่มสะอื้นเบา ๆ
เสียงร้องไห้อ่อนหวานนุ่มนวล ฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตากลมโตชุ่มวาวคู่หนึ่งพลันปรากฏแก่สายตา
หัวใจของเขาหดเกร็งวูบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งไปถึงประตูดุจสายลม แล้วดึงร่างบอบบางของหญิงสาวเข้ามา
เขารับถ้วยน้ำแก้เมาจากมือเจียงเหมียน แล้วเอ่ยถาม «เหมียนเหมียน เหตุใดจึงเป็นเจ้า?»
เจียงเหมียนสะอึกสะอื้นตอบ «พี่เหมยเซียงปวดท้อง ข้าจึงช่วยนางนำมาให้»
«ขออภัย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้»
นางหมุนกายเตรียมจากไป
ลู่ฉือถอนหายใจ แล้วรวบร่างหญิงสาวที่กำลังสะอื้นไว้ในอ้อมแขนอย่างถือสิทธิ์ ก่อนเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ «เหมียนเหมียน ขอโทษด้วย ข้างนอกมืดแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะไปส่งเจ้ากลับ»
เจียงเหมียนอิงแอบในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย ก่อนจะสูดจมูกดมกลิ่น ทว่ากลับได้กลิ่นสุราเท่านั้น
ตามเส้นเรื่องของโลกใบเล็ก คืนนี้คือโอกาสที่พระเอกกับนางเอกจะได้ลงเอยกัน
รสนิยมของนางเลือกกินนัก ความเกลียดชังที่แปดเปื้อนกลิ่นอายของผู้อื่น ต่อให้หอมหวานเพียงใด นางก็ไม่แตะต้อง
ลู่ฉือก้มลง ก็เห็นนางสูดจมูกดมไปดมมาราวกับสัตว์ตัวน้อย
เขาวางถ้วยน้ำแก้เมาลง แล้วหยิกแก้มนางเบา ๆ «ดมอะไรอยู่?»
เจียงเหมียนย่นจมูก เอ่ยอย่างเอาแต่ใจ «กลิ่นสุราบนตัวท่านแรงเหลือเกิน รีบดื่มน้ำแก้เมาเถิด»
ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ «สุราที่ข้าดื่ม น้ำแก้เมาไม่มีประโยชน์หรอก»