ฟู่เซียวกวาดตามองตัวเลขบนรายงาน ทว่ากลับอ่านอะไรไม่เข้าหัวเลยสักตัว
เขานวดหว่างคิ้ว
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่หัวใจที่เพิ่งสงบลงได้ไม่เท่าไรก็ถูกเจียงเหมียนปั่นป่วนอีกครั้ง
เขาวางแท็บเล็ตลง ลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำ
ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าหาเขา
เขากำมือซ้ายแน่น กำลังจะเหวี่ยงหมัดออกไป พลันได้กลิ่นหอมหวานคุ้นเคยที่ชวนให้หลงใหล
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เงาดำนั้นก็โผเข้ามาเกาะบนตัวเขา แขนขาทั้งสี่เกี่ยวรัดแน่น
เจียงเหมียนโอบแขนทั้งสองข้างรอบคอชายหนุ่ม เงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน «อาเซียว ตกใจไหม ดีใจหรือเปล่า?»
ก่อนหน้านี้ นางคว้าคอฟู่เซียวไว้ แล้วฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันสังเกต หลบเข้าไปในห้องน้ำ
เปลือกตาฟู่เซียวกระตุกอย่างแรง เขาดุเสียงต่ำ «เจียงเหมียน ลงไป!»
เจียงเหมียนเอาแก้มถูซอกคอเขา ออดอ้อนเสียงอ่อน «ไม่เอา ๆ ข้ากอดไม่ไหวแล้ว จะร่วงลงไปอยู่แล้ว อาเซียว ช่วยข้าหน่อยสิ~»
ฟู่เซียวเผลอยื่นมือออกไปประคองบั้นท้ายของนาง
เจียงเหมียนยิ้มละไม เชิดลำคอขาวผ่องขึ้นแล้วเป็นฝ่ายจูบคางเขา
ฟู่เซียวทำหน้าเรียบเฉย «เจียงเหมียน ข้าเลือดออก»
เจียงเหมียนตกใจ ก้มลงมอง
ฟู่เซียวถึงกับใช้มือข้างที่บาดเจ็บโอบนางไว้ ผ้าพันแผลซึมเป็นสีแดงไปทั่ว
เจียงเหมียนรีบกระโดดลงมา คว้าข้อมือเขาไว้ «เหตุใดท่านถึงไม่ระวังเช่นนี้ นั่งดี ๆ เถิด ข้าจะไปตามหมอมา»
เจียงเหมียนวิ่งออกไป
หว่างคิ้วฟู่เซียวคลายลง
นางเป็นห่วงเขา
ความคิดนี้ทำให้ความขุ่นมัวในใจเขาสลายไปบ้าง
ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักว่าอารมณ์ของตนถูกเจียงเหมียนชักจูงไปเสียแล้ว