รุ่ยเสวี่ยสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ก่อนเอ่ยถามเสียงเข้มว่า “พวกเจ้ากล้าบุกเข้ามาในห้องส่วนตัวของคุณหนูข้าได้อย่างไร? รู้หรือไม่ว่าคุณหนูข้าเป็นใคร?”
องครักษ์ลับทั้งสองยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเจียงเหมียน สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่เอ่ยคำใด เพียงจ้องนายบ่าวซ่งซูเขม็งอย่างประสงค์ร้าย
ซ่งซูเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คุณหนูเจียง นี่หมายความว่าอย่างไร?”
เจียงเหมียนยกยิ้ม ลักยิ้มทั้งสองข้างหวานละมุน “คุณหนูซ่งเข้าใจผิดแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนที่ข้าพามา”
ซ่งซูแค่นหัวเราะ “เห็นกันชัด ๆ ว่าพวกเขาเป็นคนของเจ้า”
เจียงเหมียนกล่าวว่า “พวกเขาเป็นคนที่ท่านโหวหนุ่มส่งมาคุ้มครองข้าอย่างลับ ๆ หลังจากคราวก่อนข้าเกือบถูกคุณหนูสามซ่งทำร้าย ท่านโหวหนุ่มก็ไม่วางใจให้ข้าออกจากจวนเพียงลำพัง”
ซ่งซูขมวดคิ้ว ความอ่อนโยนจอมปลอมที่แสร้งทำไว้ไม่อาจประคองต่อไปได้อีก แววตานางมืดครึ้ม “เจ้ากำลังอวดข้าอยู่หรือ?”
เจียงเหมียนเอียงศีรษะเล็กน้อย “เหตุใดคุณหนูใหญ่ซ่งถึงคิดว่าข้าอวด? หรือว่าท่านมีใจให้ท่านโหวหนุ่ม?”
ซ่งซูตอบ “แล้วอย่างไร? ไม่ใช่แล้วอย่างไร? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งอย่างเจ้า”
เจียงเหมียนพูดเสียงแผ่วหวาน แฝงความไร้เดียงสาประสาโลก “เกี่ยวสิ เพราะท่านโหวหนุ่มเป็นของข้า”
ซ่งซูชะงักไป ก่อนเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง “หึ ๆ ที่แท้เจ้ามาพำนักในจวนโหวก็มีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ”
“ข้าหวังดีเตือนเจ้าสักคำ เจ้าควรรู้จักประมาณตน เด็กกำพร้าอย่างเจ้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ ช่างโอหังไร้ยางอายนัก”