พกมิติลงชนบท คนอื่นกินรำ ฉันกินเนื้อ

ตอนที่ 2 ทวงคืนของที่ถูกพรากไป

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

.......

เสิ่นหนิงใช้มือปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนกวาดตามองไปรอบห้องเก็บของ ไม่นานก็พบของที่พอจะใช้ได้ เป็นไม้ทุบผ้าที่เอาไว้ซักผ้าท่อนหนึ่ง

หวังเป่าจูมักตื่นขึ้นมากลางดึกเป็นประจำ

เสิ่นหนิงยืนนิ่งอยู่ในลานบ้าน ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้ ดวงตาเย็นเยียบฉายแววกระหายที่จะลงมือ...

เป็นไปตามคาด หลังจากรออยู่กว่าครึ่งชั่วโมง หวังเป่าจูก็ขยี้ตาพลางบ่นพึมพำ ผลักประตูห้องออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังส้วมหลุมในลานบ้าน

ดวงตาเสิ่นหนิงเป็นประกาย เธอเคลื่อนเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับผีทวงชีวิต ก่อนเงื้อไม้ทุบผ้าฟาดใส่ท้ายทอยเต็มแรงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย...

หวังเป่าจูยังไม่ทันลืมตาที่ปรือปรอยให้เต็มที่ด้วยซ้ำ ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงครางอู้อี้

เสิ่นหนิงหอบหายใจ ความสะใจพลุ่งพล่านขึ้นในใจ เธอย่อตัวลงแล้วกระชากลูกปัดหยกที่ห้อยอยู่ตรงคอของอีกฝ่ายออกมาอย่างรวดเร็ว กำมันไว้แน่นในฝ่ามือ ถึงค่อยรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นจริงขึ้นมาบ้าง

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง อาการพลุ่งพล่านในใจก็ค่อย ๆ สงบลง ก่อนอาศัยแสงจันทร์เพ่งมองใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาและแสนบริสุทธิ์นั้น

หวังเป่าจูอายุห่างจากเธอแค่สองเดือน รูปร่างอวบอิ่ม ผิวพรรณผ่องใส ผู้คนในบ้านพักพนักงานมักเอาร่างกายอ่อนแอขี้โรคและนิสัยขลาดเขลาของเธอ ไปเปรียบเทียบกับความสวยสดใส เปิดเผย ร่าเริงของหวังเป่าจู

ประโยคที่เธอได้ยินผู้สูงอายุพูดบ่อยที่สุดก็คือ «ดูเป่าจูสิ แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นเด็กมีบุญ»

«หึ ๆ...»

เสิ่นหนิงลุกขึ้นยืน มองกางเกงลายดอกที่เปียกชุ่มไปด้วยปัสสาวะ แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่สองครั้ง ใบหน้ากลมอิ่มบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว «บุญงั้นเหรอ? หวังเป่าจู บุญของเธอยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ...»

พูดจบเธอก็ไม่รั้งรอ รีบปีนกลับเข้าห้องเก็บของทางหน้าต่างไม้ผุพัง ทิ้งหวังเป่าจูที่กางเกงเปียกปัสสาวะให้นอนเดียวดายอยู่ในลานบ้าน...

เสิ่นหนิงวางเครื่องมือที่ใช้ก่อเหตุลง กำลูกปัดหยกที่ได้คืนมาแน่น น้ำตาไหลพรั่งพรู ทว่าเธอไม่ทันสังเกตว่าลูกปัดซึ่งเปื้อนเลือดบนฝ่ามือเปล่งประกายวาบใต้แสงจันทร์ ก่อนกลายเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปตรงกลางอกของเธอ

เสิ่นหนิงยังไม่ทันได้ตกใจ สติก็พลันเลือนหายไป พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็มาอยู่หน้าลานบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งแล้ว

นี่คือ...โลกภายในลูกปัดหยกหรือ?

เสิ่นหนิงตื่นตระหนกอย่างยิ่ง แต่กลับไม่รู้สึกหวาดกลัว ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น เธอรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในลานบ้าน ภายในมีห้องอยู่เพียงสองห้อง ซึ่งว่างเปล่า นอกจากบ่อน้ำพุสายหนึ่งแล้วก็ไม่มีอะไรเลย

เสิ่นหนิงประหลาดใจอยู่บ้าง และก็เสียดายอยู่บ้าง อารมณ์ของเธอขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างหนัก ตอนนี้ก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว คิดว่าอย่างน้อยน่าจะมีเบาะสักผืน เอาไว้พักสักหน่อย

ความคิดเพิ่งผุดขึ้น เบาะนวมเก่า ๆ ผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางลาน เสิ่นหนิงชะงัก นี่มันเบาะผืนเดียวกับในห้องเก็บของไม่ใช่หรือ?

เสิ่นหนิงพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอคิดเปลี่ยนไปเพียงชั่วขณะ ถัดมาเธอก็กลับมาอยู่ในห้องเก็บของอีกครั้ง

เธอก้มมองและลองแตะสิ่งของด้วยมือ พบว่าสิ่งที่สัมผัสแล้วสามารถเก็บเข้าไปในมิติด้วยความคิดได้ หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง เธอก็รู้ว่าเพียงตั้งใจนึก ก็เข้าออกได้อย่างอิสระ

แววดีใจล้นเหลือวาบผ่านดวงตาของเสิ่นหนิง ไม่คิดเลยว่าของที่แม่ทิ้งไว้ให้จะเป็นสมบัติมิติอันล้ำค่าเช่นนี้

เมื่อนึกถึงเรื่องประหลาดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับหวังเป่าจูในชาติก่อน เธอก็เข้าใจได้ในทันที

เสิ่นหนิงอดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ «ดี ดีจริง ๆ แย่งวาสนาของฉัน ชิงสมบัติของฉันไป ไม่แปลกเลยที่ชาติก่อนถึงได้วางแผนฆ่าฉันอย่างสุดกำลัง...

หวังเป่าจู ความแค้นเลือดท่วมที่เรามีต่อกัน เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเรื่องแล้ว!»

เสิ่นหนิงลูบไล้ความอุ่นตรงกลางอก ดวงตากลมโตเหมือนแมวกลอกไปมา จู่ ๆ ก็คิดแผนขึ้นมาได้ มีของวิเศษแบบนี้อยู่ในมือ จะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง...

เธอหิ้วไม้ทุบผ้าไว้ในมือ แล้วหันไปทางห้องของแม่เลี้ยง...

……

«ปัง!» เสียงอู้อี้ดังขึ้นอีกครั้ง หวังอ้ายหัวที่กำลังนอนกรนหลับสนิทถูกฟาดเข้าเต็มแรง

ความเจ็บปวดทำให้เธอสะดุ้งตื่นจากฝัน พอส่งเสียงกรีดร้องออกมาได้ครั้งหนึ่ง เธอก็ยังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนลงมือ ไม้ก็ฟาดลงมารัว ๆ ไม่นานเธอก็เจ็บจนหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง

ใต้แสงจันทร์ เสิ่นหนิงถือไม้ทุบผ้า ร่างกายสั่นเทาอย่างอดไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก เธออยากฟาดอีกฝ่ายให้ตายคามือ แต่ถ้าต้องเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับขยะอย่างนี้ ก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหนิงลงมือทำเรื่องรุนแรงนองเลือดเช่นนี้ เธอหมดแรงอยู่บ้าง หลังพักอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มค้นหาของมีค่าในบ้าน

งานทำความสะอาดบ้านเป็นหน้าที่ของเธอมาตลอด หวังอ้ายหัวตั้งใจกลั่นแกล้งเธอ ถึงกับสั่งให้เช็ดถูทั้งในบ้านและนอกบ้านวันละสามรอบ แต่มีอยู่ที่เดียวที่ไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้

เสิ่นหนิงหัวเราะเย็นชา พลางมองไปยังตู้ลิ้นชักห้าชั้นที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เธอคร้านจะค้น จึงเก็บมันเข้าไปในมิติตามใจนึก

เป็นอย่างที่คิด อิฐเขียวหลายก้อนใต้ตู้ลิ้นชักห้าชั้นมีร่องรอยขยับ เธอออกแรงย้ายอิฐออกไป ก่อนหาพลั่วเล็ก ๆ มาขุด ไม่นานก็ขุดกล่องเหล็กใบใหญ่ขึ้นมาจากใต้ดินได้

เมื่อเปิดออกดู เสิ่นหนิงก็ตกใจ เงินเก็บของครอบครัวมีมากกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่า

ข้างในมีทะเบียนบ้าน เอกสารจดทะเบียนบ้านพัก ใบปันส่วนหลากหลายชนิด และธนบัตรต้า tuan jie มัดไว้แน่นเจ็ดมัด เมื่อนับดูมีทั้งหมด 7,500 หยวน ยังมีใบปันส่วนอีกหลายชนิด ทั้งใช้ได้ในท้องถิ่นและใช้ได้ทั่วประเทศ

เสิ่นหนิงตรวจนับอย่างละเอียด ในบรรดาใบปันส่วนเหล่านั้นมีทั้งข้าว แป้ง น้ำมัน เนื้อ ผ้า และน้ำตาล ยังมีใบปันส่วนสินค้าอุตสาหกรรมอยู่หลายใบ ใบซื้อจักรยานหนึ่งใบ ใบซื้อวิทยุหนึ่งใบ สร้อยคอทองคำหนึ่งเส้นห่ออยู่ในผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้าย พร้อมต่างหูทองคำสองคู่

ตอนนั้นเอง กล่องไม้จันทน์ใบเล็กก็ดึงดูดความสนใจของเสิ่นหนิง พอเปิดดู ข้างในมีสร้อยข้อมือหยกสีเขียวสดทั้งชิ้น เนื้อหยกงามเยี่ยม ดูคล้ายของเก่าแก่ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ...

ดวงตาเสิ่นหนิงร้อนผ่าว นี่คือสินเดิมที่ซูเยวี่ยแม่ของเธอทิ้งไว้ให้ หลังจากเสิ่นหวยผู้เป็นพ่อเสียชีวิต แม่เลี้ยงก็ยึดมันไป สุดท้ายหวังเป่าหมินนำไปขายต่อในราคาสูง กลายเป็นเงินทุนตั้งต้นสำหรับทำธุรกิจของเขา

ตอนนี้วนเวียนไปมา ในที่สุดก็ได้กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง...

เสิ่นหนิงเช็ดน้ำตา พลางมองไปรอบ ๆ ก่อนหัวเราะเย็นชาให้กับลานบ้านเล็ก ๆ ที่อาศัยมาหลายปี ในเมื่อเธอตัดสินใจจะไปแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลต้องทิ้งของพวกนี้ไว้

ไม่ว่าจะเห็นค่าหรือไม่ จะได้ใช้หรือเปล่า ต่อให้เอาไปขายเป็นของเก่าหรือโยนให้ขอทาน เสิ่นหนิงก็ไม่มีวันยกประโยชน์ให้คนตระกูลหวัง...

.........

ตอนนี้ขอบฟ้าเริ่มสว่างแล้ว ไม่นานในบ้านก็ว่างเปล่า เหลือเพียงแม่เลี้ยงในชุดนอนกับกางเกงลายดอก และโถปัสสาวะของเธอนอนเดียวดายอยู่บนพื้น เสิ่นหนิงตบมืออย่างพึงพอใจ แล้วหันไปทางห้องของหวังเป่าจู

เธอทำแบบเดียวกัน เก็บเฟอร์นิเจอร์และข้าวของทุกอย่างในห้องเข้าไป รวมถึงเงินส่วนตัวที่หวังเป่าจูเก็บมาหลายปี จำนวน 118 หยวน 5 เหมา ครีมบำรุงผิวเสวี่ยฮวาใหม่เอี่ยมหนึ่งกล่อง และชุดเครื่องนอนใหม่สองชุดที่เพิ่งซื้อมา

หวังเป่าหมินเพิ่งก่อเรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้หลบอยู่ข้างนอกไม่กล้ากลับบ้าน พอดีกับที่ช่วยให้เสิ่นหนิงลงมือคืนนี้ได้สะดวก เธอเก็บทุกสิ่งที่เห็นเข้าไปในมิติโดยไม่ต้องกังวลอะไร

ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่งในห้องโถง กระติกน้ำร้อน ถ้วยชา ข้าว แป้ง น้ำมัน ธัญพืช ไข่ในครัว เนื้อหมัก ปลาเค็ม ผักแห้ง ใบชา เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และเหล้า แม้แต่หม้อเหล็กสองใบที่ใช้ทำอาหาร พริกแห้งที่แขวนอยู่บนหน้าต่าง ฟืนกองโตตรงมุมกำแพง และถ่านอัดแท่งที่ตากอยู่ในลานบ้าน เธอก็กวาดเก็บไปจนหมด

ราวกับฝูงตั๊กแตนบุกผ่าน หรือทหารญี่ปุ่นเข้าปล้นหมู่บ้าน นอกจากโถปัสสาวะกับกระโถนแล้ว เสิ่นหนิงกวาดข้าวของในบ้านไปจนเกลี้ยง แม้แต่ผักในแปลงที่ยังโตไม่เต็มที่ก็ถอนขึ้นมาใส่มิติด้วย

ถ้าทำได้ เธอก็อยากถอดหน้าต่างกับประตูขนไปด้วย แต่ไก่บ้านข้าง ๆ ขันไปแล้วสามรอบ เวลาที่เหลือไม่พอจริง ๆ...

เสิ่นหนิงถึงค่อยกลับไปห้องเก็บของอย่างพึงพอใจ เธอแตะรอยแผลเป็นบนศีรษะที่เริ่มตกสะเก็ดแล้วดึงเบา ๆ แผลที่ยังไม่หายสนิทก็ปริออกอีกครั้ง เลือดไหลลงมาตามหน้าผาก...

เจ็บมาก แต่กลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก เสิ่นหนิงนอนลงบนเบาะเก่าอย่างพอใจ พักฟื้นแรงกายแรงใจ รอให้การแสดงฉากใหญ่เริ่มขึ้น...

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป