คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของทุกคนโดยรอบเปลี่ยนไปทันที ประมุขตระกูลหลินเป็นคนแรกที่ได้สติ ตบคนผู้นั้นจนกระเด็น!
“หุบปาก! ข้าเคยพูดอะไรเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อใด!”
ร่างของเถาเอ๋อร์ปลิวราวกับเศษผ้า หลังถูกตบจนกระเด็นก็กระแทกพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าบวมเป่ง สภาพน่าอนาถสุดขีด
เหงื่อไหลลงมาตามขมับของประมุขตระกูลหลิน เขารีบอธิบายกับโต้วเหลียนอี “เหลียนอี อย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล ไม่มีเรื่องเช่นนั้น สาวใช้คนนี้ใส่ร้ายพวกเรา เจ้าอย่าเชื่อเป็นอันขาด!”
“ใช่ ๆ ไม่มีเรื่องเช่นนั้นแน่นอน เจ้าเชื่อพวกเราเถิด พวกเราไม่มีความคิดเช่นนั้นเด็ดขาด!”
หวังซื่อเองก็ลนลาน รีบเดินเข้าไปจับมือโต้วเหลียนอีอย่างกระวนกระวาย “เจ้าเชื่อแม่หรือไม่?”
“เชื่อสิ ไฉนจะไม่เชื่อเล่า” โต้วเหลียนอีกระตุกยิ้ม รอยยิ้มนั้นชวนให้คาดเดา “เห็นชัด ๆ ว่าสาวใช้ชั่วช้าคนนี้จงใจยุแยงความสัมพันธ์ของพวกเรา ข้าจะไปเชื่อนางได้อย่างไร?”
สิ้นเสียง โต้วเหลียนอีก็ลงมือคว้าคอเถาเอ๋อร์ทันที แววสังหารฉายชัดในดวงตา
“คนจิตใจชั่วช้าเช่นนี้ ข้าจะฆ่านางเสียเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านคงไม่มีความเห็นต่างกระมัง?”
“ไม่มี ๆ สมควรฆ่า!” ทั้งสองรีบพยักหน้าสลับส่ายหน้า ในใจอยากฆ่าเถาเอ๋อร์ยิ่งกว่าโต้วเหลียนอีเสียอีก
ลำคอของเถาเอ๋อร์ถูกบีบจนหายใจไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ ครั้นได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งหวาดกลัว ลนลานจนเอ่ยขอชีวิต “อย่าฆ่าข้า… ข้ารู้ผิดแล้ว ข้ารู้ผิดจริง ๆ… ปล่อย…ปล่อยข้าไป! ที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง… ข้า…ถ้าเจ้าไม่ฟัง เจ้าจะต้อง…”
“จะต้องอะไร? จะเสียใจภายหลังหรือ?” โต้วเหลียนอีส่งกระแสเสียงลับ ตัดบทนาง แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เจ้าลองเดาดูสิว่าเหตุใดข้าจึงปล่อยให้เจ้าไปส่งข่าวให้พวกเขา?”