หลังผ่านความ “ยากลำบากนับพัน” ในที่สุดพั่งอวี้กับหวังฮุ่ยก็ได้มายืนอยู่แถวหน้า แขนเสื้อที่ใช้ปิดบังใบหน้าก็ลดลงได้เสียที
“พี่พั่ง วิธีของท่านแม้จะเสียหายไปสักหน่อย แต่ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด”
พั่งอวี้ได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย ทว่าไม่ได้กล่าวอะไร เดิมทีคิดว่าจะให้หวังฮุ่ยขายหน้าอยู่คนเดียว ไม่คิดเลยว่าจะถูกแทงข้างหลัง สุดท้ายขายหน้ากันทั้งคู่
“อย่าพูดเลย ขายหน้าจนไม่เหลือแล้ว”
หวังฮุ่ยหัวเราะคิกคัก เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพั่งอวี้คิดจะทำอะไร แน่นอนว่ามีสุขก็ต้องแบ่งปันกับพี่น้องสิ
.....
“เงียบ!”
เสียงตวาดของมือปราบดังขึ้น ชาวบ้านที่ล้อมรอบศาลาว่าการก็ค่อย ๆ สงบเสียงลง
“นำตัวนักโทษจางเสี่ยวอู่มา”
จางเสี่ยวอู่ผู้ต้องสงสัยถูกลากเข้ามาในโถงราวกับสุนัขตาย เพียงมองก็รู้ว่าถูก “ดูแลเป็นพิเศษ” ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะต้องรอรับการไต่สวน
“นักโทษจางเสี่ยวอู่ เจ้าจะแก้ต่างต่อความผิดที่ก่อไว้อย่างไรหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเฉิงหลินซักถาม จางเสี่ยวอู่ก็ฝืนลืมตาบวมเป่ง กวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ใต้เท้า ชาตินี้ของข้าคุ้มค่าแล้ว! รสชาติของแม่นางน้อยพวกนั้น ท่านไม่รู้หรอกว่า...”
จางเสี่ยวอู่ยังพูดไม่ทันจบ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็เริ่มฮือฮา “ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”
เมื่อความวุ่นวายของฝูงชนสงบลงเล็กน้อย เฉิงหลิน ผู้ว่าการไคเฟิง ก็กล่าวเสียงเย็นว่า “ตบปาก!”
มือปราบสองคนพลันวิ่งเข้าไปจัดการปากของจางเสี่ยวอู่ที่ยังพยายามพูด ด้วยการต่อสู้แบบไม่มีกติกา
ไอ้สารเลวนี่อยู่ในคุกมาตั้งหลายวัน ยังอบรมสั่งสอนไม่ดีพอ บัดนี้ออกมาก่อเรื่องให้พวกเขาอีก เหตุใดไม่ยอมรับผิดแต่โดยดีเสียเล่า?
จางเสี่ยวอู่ยังพูดได้ไม่กี่คำ ก็ถูกสั่งสอนจนพูดไม่ออก
“บัดนี้ข้าขอประกาศ ตามกฎหมายอาญาต้าซ่ง นักโทษจางเสี่ยวอู่ข่มขืนสตรีหลายครั้ง ความผิดร้ายแรง ทั้งยังไม่สำนึกแม้แต่น้อย สร้างความโกรธแค้นแก่สวรรค์และผู้คน”
“ข้าตัดสินให้จางเสี่ยวอู่รับโทษประหารด้วยการรัดคอและตัดศีรษะ เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง!”
“ดี! ใต้เท้าเฉิงช่างปราดเปรื่อง!”
“ใต้เท้าเฉิงช่างปราดเปรื่อง!”
......
“เอื๊อก” เมื่อได้ยินโทษของจางเสี่ยวอู่ พั่งอวี้ก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว คดีข่มขืนในต้าซ่งมีโทษหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
นี่หรือความเสมอภาคของปวงชนใต้กำปั้นเหล็กแห่งระบอบจักรพรรดิศักดินา?
พั่งอวี้ถามด้วยน้ำเสียงแห้งผากว่า “พี่โส่วเหริน การล่วงละเมิดสตรีมีโทษหนักเช่นนี้ทุกกรณีหรือ?”
“หาเป็นเช่นนั้นไม่”
“ในกฎหมายอาญาต้าซ่ง มีการจำแนกความผิดฐานข่มขืนไว้อย่างชัดเจน แบ่งเป็นสตรีที่แต่งงานแล้วกับสตรีที่ยังไม่แต่งงาน”
“หากสตรีที่มีสามีแล้วถูกข่มขืน ผู้กระทำผิดต้องถูกตัดสินประหารชีวิต ไม่แบ่งว่ากระทำกี่ครั้ง ขอเพียงก่อคดีขึ้น โดยพื้นฐานแล้วล้วนต้องรับโทษประหาร”
“ส่วนผู้ข่มขืนสตรีที่ยังไม่แต่งงาน ต้องรับโทษจำคุกสองปี หากกระทำผิดซ้ำหลายครั้ง โดยพื้นฐานแล้วจะถูกสักหน้าและเนรเทศไปชายแดน และส่วนใหญ่ก็คงเอาชีวิตไม่รอด”
“เจ้าก็รู้ ความผิดฐานข่มขืนสตรี ต่อให้อยู่ในคุกก็ยังเป็นความผิดที่ผู้คนรังเกียจที่สุด”
“นักโทษที่ถูกสักหน้าและเนรเทศไปชายแดน มักถูกทหารชายแดน ‘ดูแลเป็นพิเศษ’”
ฟังคำอธิบายเป็นฉาก ๆ ของหวังฮุ่ยแล้ว พั่งอวี้ก็โล่งใจขึ้นมา ดูเหมือนว่า...ดูเหมือนว่าตัวเองคงไม่ถึงกับต้องโทษประหารหรอกกระมัง?
ความคิดของพั่งอวี้ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเขาช่วยคนที่ริมแม่น้ำ หลังผลักเด็กน้อยในแม่น้ำขึ้นฝั่งแล้ว แขนขาก็เป็นตะคริวจนจมน้ำตายไปเสียอย่างนั้น
จากนั้นก็เป็นฉากทะลุมิติที่คุ้นเคย เขาข้ามมายังต้าซ่งที่คล้ายคลึงแต่ก็แตกต่างจากในประวัติศาสตร์ แล้วกลายเป็นพั่งอวี้ซึ่งมีชื่อเดียวกับเขาเมื่อพันปีก่อน
หลังวิญญาณข้ามมา พั่งอวี้จากยุคหลังยังไม่ทันตั้งสติ ก็รู้สึกมึนงง ถูกผู้คนลากไปยังห้องแห่งหนึ่ง
จากนั้น...จากนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด ร่างกายก็เริ่มร้อนขึ้น
เวลานั้นเอง เสียงหอบหายใจของสตรีผู้หนึ่งก็ดังมาจากข้างกาย พั่งอวี้สะลึมสะลือพบว่าราวกับยังมีคนดวงซวยอีกคนอยู่ด้วย
ต่อมา...ร่างกายยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พั่งอวี้ก็ไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย ทั้งยังไม่ใช่ขันทีปลอมที่ทะลุมิติเข้าวังหลัง
พั่งอวี้ที่เพิ่งข้ามเวลามาตัดสินใจไม่อดกลั้นอีกต่อไป แล้วมีสัมพันธ์กับสตรีข้างกาย ทำเรื่อง “เดรัจฉานยิ่งกว่าสัตว์” ลงไป
เมื่อพั่งอวี้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นรุ่งสางของวันถัดมาแล้ว
มองสตรีข้างกายกับรอยแดงบนผ้าปูเตียง พั่งอวี้ก็รู้ว่าต่อจากนี้ตนอาจต้องเข้าไปอยู่หลังลูกกรง
ขณะที่พั่งอวี้กำลังกังวลว่าจะเข้ามอบตัวเพื่อขอลดโทษ หรือหนีไปก่อนเป็นดีที่สุด จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้เป็นผู้กล้าช่วยคนจนจมลงก้นน้ำหรอกหรือ?
เมื่อเงยหน้าสำรวจเครื่องประดับตกแต่งแบบโบราณรอบด้าน พั่งอวี้ก็เริ่มนึกทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นกับตน
เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนข้ามเวลามาจริง ทั้งยังเพิ่งข้ามมาก็ก่อเรื่องเดรัจฉานยิ่งกว่าสัตว์ไปหนึ่งเรื่อง พั่งอวี้ยังไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน ก็ได้ยินเสียงตะโกนแผ่ว ๆ จากด้านนอก
“อย่าปล่อยให้รอดไปแม้แต่มุมเดียว ต้องหาตัวให้พบ!”
เสียงนั้นใกล้ห้องที่เขาอยู่เข้ามาทุกที และจากเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ดูเหมือนคนกลุ่มหนึ่งจะมาจากกองทัพ ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงยิ่ง
ด้วยความลนลาน พั่งอวี้ไม่ได้คิดให้มากความ เพียงคิดจะออกไปจากที่นี่ก่อน รอให้เรียบเรียงความคิดได้แล้วค่อยว่ากัน
เพราะพั่งอวี้เพิ่งพบเรื่องน่าอึดอัดอย่างหนึ่ง เขาข้ามเวลามาจริง แต่ไม่ได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมา
ไม่สิ จะพูดว่าไม่ได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลยก็ไม่ถูก ยามคิดจะรื้อฟื้นความทรงจำ สมองกลับปวดราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“แม่นาง ข้าชื่อพั่งอวี้ ข้าจะรับผิดชอบต่อเจ้าแน่นอน วางใจเถิด”
พั่งอวี้มองใบหน้าคมเข้มของแม่นางที่แสร้งหลับอยู่ลึก ๆ แล้วสลักภาพนั้นไว้ในความทรงจำ
จากนั้น...จากนั้นเขาก็สวมเสื้อผ้า เปิดประตูแล้วหันหลังจากไปทันที ราวกับบุรุษไร้หัวใจ
(อย่าถามว่าทำไมถึงสวมเสื้อผ้าโบราณได้ ถ้าจะถามก็เพราะความจำของกล้ามเนื้อ)
หลังจากพั่งอวี้หนีออกมาได้ระยะหนึ่ง ในที่สุดก็มีเวลาสำรวจตัวเองอย่างละเอียด
ดูจากรูปร่างแล้วคงเป็นเด็กหนุ่มอายุราว 16 หรือ 17 ปี ส่วนอายุที่แน่ชัดยังนึกไม่ออก พั่งอวี้ผู้ไร้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจึงทำได้เพียงวิ่งไปก่อน วิ่งไปยังที่ที่คิดว่าปลอดภัยพอ
เมื่อวิ่งหนีไปได้สักพักและใจเย็นลง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็เริ่มทยอยหวนกลับมา พั่งอวี้รู้สึกราวกับกำลังดูคลิปสั้น
คลิปนี้เล่าเรื่องตอนเด็ก คลิปนั้นเล่าเรื่องตอนเรียนหนังสือ ความทรงจำสับสนยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ...
ภายหลังเขาค่อย ๆ นึกได้ว่าบิดาชื่อพั่งจี๋ ดูเหมือนเป็นขุนนางในราชสำนัก และยังได้รู้ว่าช่วงเวลาปัจจุบันคือยุคต้าซ่งเหนือ ในรัชสมัยจักรพรรดิเหรินจง เพียงแต่แตกต่างจากประวัติศาสตร์อยู่เล็กน้อย
จากนั้นพั่งอวี้ก็วิ่งหนีไปพลางปะติดปะต่อความทรงจำไปพลาง ก่อนจะรวบรวมความทรงจำได้ครบ เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะยังไม่กลับไปเมืองเปี้ยนเหลียง
ต่อมา ต่อมา...เรื่องราวหลังจากนั้น ทุกคนก็รู้กันแล้ว พั่งอวี้เดินทางมายังเมืองเปี้ยนเหลียงในฐานะบัณฑิตผู้เข้าสอบขุนนาง
เพื่อกลับบ้าน และชดใช้หนี้รักที่ติดค้างไว้เมื่อสามปีก่อน