พั่งจี๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ในใจบิดาผู้ชราภาคภูมิใจยิ่งนัก บุตรชายของตนสอบได้จวี่เหรินตั้งแต่อายุยี่สิบ ห่างจากการได้เป็นจิ้นซื่ออีกเพียงก้าวเดียว
“เตรียมตัวให้ดี พยายามสอบให้ผ่านในคราวเดียว” พั่งจี๋เปลี่ยนเรื่อง “แต่หากคราวนี้สอบไม่ผ่าน คราวหน้าก็ค่อยสอบใหม่ เจ้ายังหนุ่ม อย่าได้กลัวความล้มเหลว”
“ในต้าซ่งของเรา มีเพียงผู้สอบได้จิ้นซื่อและก้าวเข้าสู่กลุ่มบัณฑิตขุนนางเท่านั้น จึงมีคุณสมบัติร่วมวงหมากการเมืองของต้าซ่ง”
“นับแต่ต้าซ่งสถาปนาราชวงศ์ ปฐมจักรพรรดิทรงตั้งศิลาจารึกว่าจะไม่สังหารบัณฑิตขุนนางและผู้ถวายฎีกากราบทูล ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่อำนาจของบัณฑิตขุนนางขยายตัวขึ้น จนท้ายที่สุดกลายเป็นโครงสร้างการเมืองดังเช่นทุกวันนี้”
“คำว่า ‘บัณฑิต’ ในบัณฑิตขุนนาง ก็คือคำเดียวกับในจิ้นซื่อ เจ้าต้องสอบให้ได้จิ้นซื่อ เพื่อให้ได้คุณสมบัติที่จะร่วมวง”
“มิฉะนั้น ต่อให้พยายามเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงภาพฝัน ฟองสบู่ในกระจกและเงาจันทร์ในน้ำ แม้แต่แค้นเมื่อสามปีก่อนเจ้าก็ยังชำระไม่ได้”
พั่งอวี้ฟังคำตักเตือนอันเปี่ยมความห่วงใยของพั่งจี๋ แม้จะรู้ธรรมเนียมการเมืองของต้าซ่งจากยุคหลังมานานแล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากขุนนางระดับสูงที่ยังดำรงตำแหน่งอยู่ในต้าซ่ง แรงสะเทือนใจนั้นก็ยากจะพรรณนา
ในชั่วขณะนี้เอง พั่งอวี้จึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่า ‘กฎหมายไม่ลงโทษบัณฑิตขุนนาง’ และ ‘บัณฑิตขุนนางร่วมปกครองแผ่นดินกับโอรสสวรรค์’ หมายความว่าอย่างไร...
นี่มิใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยคำสรุปเพียงประโยคเดียวจากคนยุคหลัง หากแต่เป็นมติร่วมกันซึ่งสลักลึกอยู่ในความทรงจำสายเลือดของกลุ่มขุนนางต้าซ่งแล้ว
กลุ่มขุนนางค่อย ๆ ปรับปรุงหลักนิติธรรมเรื่อง ‘บัณฑิตขุนนางร่วมปกครองแผ่นดินกับโอรสสวรรค์’ ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น พร้อมทั้งค่อย ๆ กักขังอำนาจจักรพรรดิแห่งต้าซ่งไว้ในกรอบที่ ‘สมเหตุสมผล’
พั่งอวี้นึกถึงการปฏิรูปของหวังอันสือในต้าซ่งภายหลัง หากมิใช่เพราะบัณฑิตขุนนางแตกออกเป็นสองฝ่ายเก่าใหม่ แล้วห้ำหั่นกันจนแทบจะตีกันหัวร้างข้างแตก
ซ่งเสินจงกับซ่งเจ๋อจงคงไม่มีโอกาสฉวยจังหวะใช้การแก่งแย่งระหว่างพรรคพวกช่วงชิงอำนาจจำนวนไม่น้อยกลับคืนมา
ไม่แน่ว่า หากโครงสร้างการเมืองของต้าซ่งพัฒนาต่อไป ระบบกษัตริย์ในนามหรือระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญอาจเกิดขึ้นในต้าซ่งก่อนยุคสมัยก็เป็นได้
พั่งอวี้เก็บความคิดกลับมาแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านพ่อโปรดวางใจ ลูกมั่นใจว่าจะสอบผ่านในคราวเดียว”
เมื่อเห็นพั่งอวี้เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม พั่งจี๋ก็ยิ่งพอใจ ในวัยหนุ่มก็ควรมีความทะนงองอาจเช่นนี้
......
“อวี้เอ๋อร์ อาหารเสร็จแล้ว ออกมากินข้าวก่อน” เสียงมารดาพั่งดังมาจากนอกห้องหนังสือ “นายท่าน ให้ลูกกินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยสนทนากันดีหรือไม่?”
“มารดาเจ้าพูดแล้ว ออกไปกินอาหารก่อนเถิด”
พ่อลูกทั้งสองเปิดประตูห้องหนังสือ เดินไปยังห้องโถงพร้อมกัน
....
“อวี้เอ๋อร์ นี่ล้วนเป็นอาหารที่เจ้าชอบ แม่ทำไว้ให้หมดแล้ว”
“อยากกินอะไรก็กินสิ่งนั้น หากไม่พอแม่จะไปทำเพิ่มให้”
มารดาพั่งคีบกับข้าวใส่ชามของพั่งอวี้ไม่หยุด จนพูนสูงเป็นชั้นแทบจะล้นชามอยู่แล้ว
“ท่านแม่ พวกท่านก็กินด้วยสิ อาหารเหล่านี้ลูกกินคนเดียวไม่หมดหรอก อย่าให้เสียของเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พั่งจี๋กับมารดาพั่งก็เริ่มลงมือกิน ทั้งครอบครัวรับประทานอาหารพร้อมหน้ากันอย่างกลมเกลียว ในที่สุดก็ได้กลับมาพบกันพร้อมหน้าหลังจากรอคอยมานาน
เมื่อกินอิ่มดื่มจนพอใจแล้ว มารดาพั่งมองพั่งจี๋ที มองพั่งอวี้ที ก่อนเอ่ยว่า “นายท่าน อวี้เอ๋อร์กลับมาแล้ว ถึงเวลาจัดการเรื่องแต่งงานหรือยัง?”
พั่งอวี้เบิกตากว้าง ได้ทะลุมิติมาแล้วแท้ ๆ ยังต้องเผชิญกับการถูกเร่งให้แต่งงานอีกหรือเนี่ย
“ปีนี้อวี้เอ๋อร์อายุยี่สิบแล้ว หลายปีก่อนเขาไม่ได้อยู่ข้างกายเรา ก็พอเข้าใจได้”
“บัดนี้กลับมาอยู่ข้างกายเราเสียที เรื่องแต่งงานของอวี้เอ๋อร์ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย นายท่านเองก็ควรได้อุ้มหลานแล้ว”
พั่งอวี้ฟังมารดาพูดยิ่งมายิ่งเกินเลย ถึงกับพูดเรื่องอุ้มหลานออกมาแล้ว
เขารีบเอ่ยว่า “ท่านแม่ ลูกยังไม่ร้อนใจเรื่องนี้ การสอบระดับมณฑลใกล้เข้ามาแล้ว ลูกต้องให้ความสำคัญกับการสอบก่อน เรื่องแต่งงานค่อยพิจารณาหลังสอบเสร็จ”
พั่งอวี้งัดไม้ตายที่คนยุคหลังรุ่นเก้าศูนย์และศูนย์ศูนย์ใช้รับมือการถูกเร่งแต่งงานออกมา: สร้างเนื้อสร้างตัวก่อน ค่อยพูดเรื่องความรักทีหลัง
ความรักมีแต่จะทำให้ตกอยู่ในความทุกข์จากการยื้อยุดซ้ำไปซ้ำมา มีเพียงการทุ่มเทสร้างหน้าที่การงานเท่านั้นที่จะได้ทุกสิ่งมา
เมื่อหน้าที่การงานประสบความสำเร็จ ความรักก็จะตามมาเอง...
“เด็กคนนี้ เรื่องแต่งงานบิดามารดาจัดการให้เอง ถึงเวลาเจ้าเพียงทำหน้าที่เป็นเจ้าบ่าวก็พอ”
“เรื่องอื่นแม่จะจัดการให้เรียบร้อย รับรองว่าจะไม่ทำให้การสอบของลูกชายข้าล่าช้า”
“ท่านแม่...” พั่งอวี้ยังคิดจะต่อรอง เขายังมีหนี้รักที่ติดค้างไว้เมื่อสามปีก่อน
จะพูดออกไปแล้วกลับคำไม่ได้หรอกกระมัง?
ถ้าเช่นนั้นเขามิเท่ากับทำให้ผู้ข้ามภพเสียชื่อหรือ?
“เรื่องนี้ฟังมารดาเจ้า ไม่ว่าคราวนี้เจ้าจะสอบผ่านหรือไม่ ก็ต้องจัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อย”
พั่งจี๋กล่าวพลางจ้องพั่งอวี้อย่างดุดัน “บุตรีตระกูลหวังรอเจ้ามาตั้งแต่สามปีก่อน รอเจ้ามาครบสามปีแล้ว หากเจ้ากล้าทำให้นางผิดหวัง ข้าก็กล้าลงโทษญาติพี่น้องเพื่อความถูกต้อง!”
สามปีก่อน? บุตรีตระกูลหวัง?
ช้าก่อน พั่งอวี้เพิ่งพบว่าข้อมูลระหว่างเขากับบิดามารดาดูจะไม่ตรงกันอยู่บ้าง
“ท่านพ่อ บุตรีตระกูลหวังที่ท่านพูดถึง หมายถึงคนที่เมื่อสามปีก่อนกับลูก...”
“ฮึ เจ้ายังจำได้ด้วยหรือว่าเมื่อสามปีก่อนทำอะไรไว้ ข้านึกว่าเจ้าลืมไปแล้วเสียอีก”
แววตาที่พั่งจี๋มองพั่งอวี้ยิ่งไม่เป็นมิตร เขาพั่งจี๋ยึดถือการสืบทอดตระกูลด้วยบทกวีและตำรา แม้ก่อนหน้านี้พั่งอวี้จะซุกซนไปบ้าง แต่เขาก็เลี้ยงดูด้วยตนเองมาตั้งแต่เล็ก จึงรู้ดีว่าเป็นคนเช่นไร
บัดนี้แยกจากกันไปสามปี หากไปติดนิสัยไม่ดีอะไรมา แล้วตั้งใจปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้
พั่งจี๋ก็เตรียมไว้แล้วว่าจะตบปากก่อนเพื่อกันพั่งอวี้ร้องขอความเมตตา แล้วค่อยตีขาเพื่อกันไม่ให้หนี
ตราบใดที่พั่งอวี้ยังเป็นบุตรชายของพั่งจี๋ เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อเรื่องที่ทำไว้ในปีนั้น นั่นคือความบริสุทธิ์ของหญิงสาวคนหนึ่ง
“แค่ก ๆ ๆ... ท่านพ่อ ท่านแม่ พูดไปพูดมา คู่ครองที่ดีช่วยเกื้อหนุนหน้าที่การงานได้เป็นทวีคูณ”
“ลูกยินดีแต่งกับบุตรีตระกูลหวัง ไม่ผิดคำมั่นที่เคยให้ไว้ในวันนั้น”
พั่งอวี้มีสีหน้าเที่ยงธรรมผ่าเผย เขาไม่ได้หมายปองเรือนร่างของนาง และมิได้ลืมใบหน้างามราวเทพธิดาที่เห็นเมื่อฟื้นขึ้นมาในวันนั้น
ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ พั่งอวี้ก็ไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่าความงาม เขาไม่มีแนวคิดเรื่องความงามอยู่ในใจ
เพียงแต่ในฐานะบุรุษคนหนึ่ง เป็นบุรุษที่เคยให้คำมั่นไว้ ก็ต้องทำตามคำมั่นที่เคยให้ไว้
เขา พั่งอวี้ สุภาพบุรุษผู้รักษาคำพูด มีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วต้าซ่ง ต้องทำตามคำมั่นว่าจะไม่ทำให้นางผิดหวังให้ได้
“เพียะ!” มารดาพั่งตีแขนพั่งอวี้ “เจ้าลูกตัวดี เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าบุตรีตระกูลหวังงามเพียงใด เป็นหญิงงามเลื่องชื่อในเมืองหลวง!”
“เมื่อสามปีก่อนพ่อเจ้าบอกแม่ว่าจะหมั้นหมายเจ้าไว้กับบุตรีตระกูลหวัง แม่ยังไม่ค่อยเชื่อเลย”
พั่งอวี้เห็นพั่งจี๋ขยิบตาให้ จึงเข้าใจว่ามารดาไม่รู้ความจริงของเรื่องในปีนั้น
“ฮ่า ๆ ท่านแม่ ความงามไม่สำคัญหรอก ขอเพียงขยันมัธยัสถ์ ดูแลครอบครัว และกตัญญูต่อท่านทั้งสองก็พอ”
“เจ้าลูกตัวดี จงแอบยินดีเถิด ตอนแม่ไปเยี่ยมพี่สาวเจ้าในวัง เคยเห็นหญิงผู้นั้นแล้ว นางเติบโตมางดงามน่ารักยิ่ง”
“สรุปแล้ว เรื่องแต่งงานของเจ้าปล่อยให้แม่จัดการ เจ้าตั้งใจสอบก็พอ”
“ลูกทราบแล้ว ท่านแม่”
.......
อีกด้านหนึ่ง ภายในวังหลวง ณ ตำหนักของพระสนมเอกพั่ง
“ข่าวนี้เป็นความจริงหรือ? อวี้เอ๋อร์ของข้ากลับมาแล้วจริง ๆ หรือ?”
พระสนมเอกพั่งมองนางกำนัลที่รีบมารายงานด้วยความยินดี น้องชายของนางกลับมาถึงเมืองเปี้ยนเหลียงแล้วในที่สุด
“ทูลเหนียงเหนียง บ่าวมิกล้าหลอกลวงท่านแม้แต่น้อย ทางจวนยังส่งข่าวมาว่าคุณชายสอบได้จวี่เหรินแล้ว คราวนี้กลับเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบระดับมณฑล หวังคว้าอันดับหนึ่งในคราวเดียวเจ้าค่ะ”
“ช่างพูดจาฉะฉานนัก ตกรางวัล!”
นางกำนัลรับใบไม้ทองคำที่นางกำนัลคนสนิทของพระสนมเอกพั่งส่งมาให้ ก่อนคุกเข่าคารวะแล้วกล่าวว่า “บ่าวขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่ประทานรางวัล”
เมื่อได้ยินนางกำนัลกล่าวชมว่าน้องชายจะคว้าอันดับหนึ่งในคราวเดียว แม้พระสนมเอกพั่งจะตามใจน้องชายมาตั้งแต่เล็ก แต่นางก็รู้ดีว่าการคว้าอันดับหนึ่งในการสอบนั้นยากเพียงใด
ทว่าถ้อยคำนี้ฟังแล้วช่างชวนให้ฮึกเหิม น้องชายของพระสนมเอกพั่งต้องคว้าอันดับหนึ่ง ได้เป็นจอหงวนอย่างแน่นอน
“ฝ่าบาทเสด็จ”