เก็บมนุษย์ตัวจิ๋วมาได้หนึ่งคน แต่เจ้าตัวดันยืนกรานจะกลับบ้านกับฉัน

ตอนที่ 3 เลี้ยงไม่ไหว

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันแรกที่ถูกเก็บมา ฉู่ลี่ก็ได้ชื่อว่า ลิ้นจี่

ตอนเป็นมนุษย์เงินเดือนบนโลก คนรอบข้างก็ชอบเรียกเธอว่าลิ้นจี่เหมือนกัน

มนุษย์สัตว์หน้าตาดีตรงหน้าดูเย็นชาอยู่บ้าง แต่ฉู่ลี่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าขนปุยที่แสนดี ให้เธอกินแผ่นเนื้อ พาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แถมยังพากลับบ้าน ไม่ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอกอีก

ฉู่ลี่ถูกวางลงบนโซฟานุ่ม ๆ แล้วก็สบตากับเจ้าขนปุยหน้าตาดีที่เก็บเธอกลับบ้านมาพอดี

จี้เฉินอวี่มองมนุษย์ตัวจิ๋วที่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีสิ่งมีชีวิตเพิ่มเข้ามาในบ้าน จี้เฉินอวี่ยังไม่ค่อยชินเท่าไร

ฉู่ลี่กะพริบตา พอเห็นหางใหญ่ฟูฟ่องเหมือนไม้ปัดฝุ่นอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย สายตาก็อดถูกดึงดูดไปไม่ได้

หางฟูจัง น่าจะสัมผัสนุ่มมือมากเลย

จี้เฉินอวี่สังเกตเห็นสายตาของสัตว์เลี้ยงตัวน้อย หางด้านหลังก็สะบัดไปมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ชอบเหรอ?”

พอได้ยินคำถาม ฉู่ลี่ก็พยักหน้าโดยไม่ทันคิด

“ว่าแล้วเชียว เธอฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องจริง ๆ ด้วย”

ได้ยินประโยคนี้ ฉู่ลี่ก็ใจเต้นระรัว เธอไม่ควรฟังรู้เรื่องหรือไง?

อ้อ จริงสิ ในสายตาของเจ้าขนปุยตรงหน้า ตอนนี้เธอเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งนี่นา

จี้เฉินอวี่พอใจมากที่มนุษย์ตัวจิ๋วตรงหน้าฟังเขารู้เรื่อง ไม่เพียงแต่ไม่แปลกใจ เขายังคิดว่ามนุษย์ตัวจิ๋วที่เก็บมาได้ฉลาดจริง ๆ มนุษย์ตัวจิ๋วที่บ้านคนอื่นจะฉลาดเท่าตัวนี้ไหม? จะว่าง่ายเท่าตัวนี้หรือเปล่า? คงไม่มีหรอก

ระหว่างที่ฉู่ลี่กำลังคิดหาทางเอาตัวรอดด้วยความน่ารัก ชายหนุ่มรูปหล่อที่มีหูสัตว์ขนฟูอยู่บนศีรษะก็เอ่ยขึ้นว่า “สมกับเป็นมนุษย์ตัวจิ๋วที่ฉันเก็บมาเลย”

ฟังจากน้ำเสียงก็สัมผัสได้ถึงความหยิ่งนิด ๆ

ฉู่ลี่ที่เมื่อครู่ยังคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะรีบคล้อยตามอีกฝ่ายด้วยการพยักหน้าอย่างจริงจัง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จี้เฉินอวี่เลี้ยงสัตว์เลี้ยง หลังจากความตื่นเต้นในตอนแรกผ่านไป ความกังวลก็เข้ามาแทนที่

เขายังเลี้ยงตัวเองได้ไม่ดีเลย จะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสักตัวให้ดีได้จริงเหรอ?

ตอนนี้ฉู่ลี่กำลังกอดขวดนมอยู่ รสสัมผัสคล้าย ๆ นมหวาน รสชาติก็อร่อยใช้ได้

พอรู้สึกว่าเจ้าขนปุยที่อยู่ไม่ไกลกำลังมองมา ฉู่ลี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขา พร้อมส่งยิ้มกว้างให้

ในฐานะมนุษย์เงินเดือนที่ต้องตรากตรำทำงานจนแทบหมดแรง ฉู่ลี่อ่านสีหน้าคนเก่งมาก

ในเมื่อเป็นสัตว์เลี้ยง เธอก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีสิ

จี้เฉินอวี่เห็นมนุษย์ตัวจิ๋วนั่งอยู่บนโซฟา ยิ้มหวานนุ่มนวลและว่าง่าย คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม

ดูท่าเขาคงเลี้ยงมนุษย์ตัวจิ๋วแสนน่ารักขนาดนี้ไม่รอดจริง ๆ ขนาดตัวเองยังเลี้ยงไม่ไหวเลย

จี้เฉินอวี่ที่กำลังลังเลหยิบสารอาหารที่คุณหมอกำชับไว้ออกมา ส่งให้แมวหุ่นยนต์ชื่อป๋อเหอเอาไปอุ่นในครัว ส่วนตัวเองก็เข้าไปในห้องหนังสือแล้วโทรหาใครบางคนผ่านสมองกล

ฉู่ลี่ไม่เข้าใจว่าเจ้าขนปุยที่เก็บเธอมามีสีหน้าลังเลอะไรนักหนา หรือเพราะเธอผอมเกินไป หรือหน้าตาขี้เหร่เมื่อเทียบกับสัตว์เลี้ยงตัวอื่น เขาถึงไม่ชอบ?

นมหวานในปากพลันไม่อร่อยขึ้นมาทันที

เธอค่อย ๆ กระโดดลงจากโซฟาอย่างระมัดระวัง

ไม่รู้ว่าเพราะฉู่ลี่ตัวเตี้ยเกินไป หรือเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ใหญ่เกินไปกันแน่ ตอนกระโดดลงจากโซฟา นมหวานในมือเกือบหก

โชคดีที่ทรงตัวได้ดี

แมวหุ่นยนต์ป๋อเหอที่กำลังทำงานอยู่ไม่ไกลเห็นลิ้นจี่กระโดดลงจากโซฟา ดวงตาบนหน้าจอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเคลื่อนตัวมาหาลิ้นจี่

“ลิ้นจี่ มีอะไรให้ช่วยไหม?”

ฉู่ลี่มองแมวหุ่นยนต์สีขาวรูปร่างกลมน่ารักตรงหน้า รีบดื่มนมในมือจนหมดภายในสองสามอึก ก่อนจะโบกแก้วไปมาแล้วเอ่ยสั้น ๆ ว่า “ล้างแก้ว”

ป๋อเหอได้ยินก็ยื่นแขนกลออกมาทันที ตั้งใจจะรับแก้วไป แต่ฉู่ลี่หลบ “ฉันล้างเอง”

ในฐานะแมวหุ่นยนต์อัจฉริยะรุ่นที่ 10 ป๋อเหอย่อมฟังรู้เรื่องว่าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่เจ้านายเก็บมาได้พูดอะไร

ระบบประมวลผลทำงานอย่างรวดเร็ว ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมนุษย์ตัวจิ๋วบนดาวขนปุกปุย แต่ไม่พบว่ามีข้อมูลไหนบอกว่าสัตว์เลี้ยงจำเป็นต้องทำงานบ้าน

มนุษย์ตัวจิ๋วเปราะบางมาก แค่กินให้อิ่ม นอนให้พอ และเล่นให้สนุกทุกวันก็พอแล้ว

ป๋อเหอค้นข้อมูลที่มีอยู่บนดาวขนปุกปุยเกี่ยวกับมนุษย์ตัวจิ๋วที่ล้างภาชนะกินข้าวเองไปหลายรอบ แต่ก็ไม่เจอเลยสักตัว

สุดท้ายจึงได้ข้อสรุปว่าเจ้านายของมันเก็บมนุษย์ตัวจิ๋วที่ไม่เหมือนใครมาได้

แต่เมื่อฉู่ลี่เดินตามป๋อเหอมาถึงห้องครัว แล้วเห็นตู้เก็บของสูงพอดีกับตัวเธอ ก็รู้เลยว่าอย่าว่าแต่ล้างแก้วเลย แค่ปีนขึ้นไปยังเป็นปัญหา

เธอก้มมองตัวเอง ทำไมถึงเตี้ยขนาดนี้เนี่ย???

ป๋อเหอเห็นมนุษย์ตัวจิ๋วทำหน้าไม่มั่นใจในตัวเอง จึงยื่นแขนกลมารับแก้วจากมือเธออีกครั้ง แล้วโยนเข้าเครื่องล้างอัตโนมัติ

อีกด้านหนึ่ง จี้เฉินอวี่เดินเข้าไปในห้องหนังสือ แต่ไม่ได้ทำงาน เขากำลังโทรศัพท์อยู่

จี้อวิ๋นจิ่นเห็นชื่อผู้โทรเข้าก็วางงานในมือลงด้วยความประหลาดใจ

น้องชายที่ไม่เคยส่งข้อความหรือโทรหาเขาเป็นปี ๆ จู่ ๆ วันนี้กลับวิดีโอคอลมาหาเองงั้นเหรอ?

พอสมองกลเชื่อมต่อ จี้อวิ๋นจิ่นก็เห็นใบหน้าน้องชายที่ดูหม่นหมองเล็กน้อย

“โห แขกหายากนี่นา ทำไมจู่ ๆ ถึงวิดีโอคอลหาพี่ล่ะ?”

จี้เฉินอวี่ไม่สนใจคำแซวของจี้อวิ๋นจิ่น เขาเปิดปากถามตรง ๆ “พี่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงไหม?”

จี้อวิ๋นจิ่นที่ทำงานไม่มีวันหยุดได้ยินคำถามของน้องชายก็ชะงักไป สัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ?

“จะเลี้ยงอะไรล่ะ?”

ตั้งแต่เข้าบริษัทมา จี้อวิ๋นจิ่นต้องคอยจับเวลาทุกนาที แม้แต่เวลาจะดื่มน้ำยังแทบไม่มี แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเลี้ยงสัตว์เลี้ยง

ทุกวันเขาคิดแต่ว่าจะชิงสิ่งที่เป็นของเขากับน้องชายกลับมาจากมือพ่อได้ยังไง จะได้ไม่ปล่อยให้มรดกตกไปอยู่ในมือพวกลูกนอกสมรส

“คืนนี้ฉันเก็บมนุษย์ตัวจิ๋วมาได้ตัวหนึ่ง เขา...น่ารักมาก ว่าง่ายด้วย แต่ฉัน...เลี้ยงไม่ไหว”

ยิ่งจี้เฉินอวี่พูด สีหน้าก็ยิ่งหม่นหมอง

แม้จะคุยกันผ่านสมองกล จี้อวิ๋นจิ่นก็ยังสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังตัวเองบนใบหน้าน้องชาย และยังสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่าน้องชายคนนี้ดูจะรู้สึกพิเศษกับมนุษย์ตัวจิ๋วที่เก็บมาได้

ทั้งชมว่าน่ารัก ทั้งชมว่าว่าง่าย แบบนี้ไม่เหมือนเขาเลยสักนิด

คำปฏิเสธที่กำลังจะพูดพลันเปลี่ยนไปกลางคัน “นายอยากถามว่าพี่จะเลี้ยงมันไหม?”

จี้เฉินอวี่ตอบเสียงเบาว่า “อืม”

“ได้สิ”

จี้อวิ๋นจิ่นตอบตกลงทันที

แต่พอได้ยินคำตอบ จี้เฉินอวี่กลับทำตัวไม่ถูก “อะ...อะไรนะ?”

จี้อวิ๋นจิ่นมองสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยของน้องชาย ก็มั่นใจทันทีว่าตัวเองเดาถูก รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น “พอดีช่วงนี้งานเครียดเกินไป มีสัตว์เลี้ยงอยู่ด้วยสักตัวจะได้คลายเหงา”

ได้ยินแบบนั้น หางด้านหลังของจี้เฉินอวี่ก็สะบัดไปมาไม่หยุดด้วยความหงุดหงิด

“อืม”

พอได้ยินเสียงตอบรับเย็นชาของน้องชาย จี้อวิ๋นจิ่นก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ “พี่คงต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือนถึงจะกลับประเทศได้ ระหว่างนี้นายช่วยเลี้ยงมนุษย์ตัวจิ๋วนั่นไปก่อน พี่กลับมาแล้วจะไปรับเอง”

จี้เฉินอวี่ตอบอืม ก่อนจะวางสายสมองกล

พอเดินออกจากห้องหนังสือ สายตาก็กวาดหาเงาร่างเล็ก ๆ โดยอัตโนมัติ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หูบนศีรษะของจี้เฉินอวี่ก็ลู่ไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

“ลิ้นจี่???”

บนโซฟาไม่มี บนพรมก็ไม่มี ตรงระเบียงก็ไม่มี...

สุดท้าย จี้เฉินอวี่พบมนุษย์ตัวจิ๋วที่นอนขดเป็นก้อนอยู่ตรงขอบหน้าต่างตามคำบอกของแมวหุ่นยนต์ป๋อเหอ

เมื่อเห็นมนุษย์ตัวจิ๋วขดตัวอย่างน่าสงสาร เอาผ้าม่านคลุมแทนผ้าห่ม สีหน้าของจี้เฉินอวี่ก็ชะงักไป เขาก้าวเข้าไปหาแล้วอุ้มมนุษย์ตัวจิ๋วที่ขดอยู่บนขอบหน้าต่างขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

มนุษย์ตัวจิ๋วตัวเล็กมาก พออุ้มขึ้นมาก็ยิ่งรู้สึกเบาหวิวแทบไม่มีน้ำหนัก

จี้เฉินอวี่เม้มปาก ก่อนจะวางเธอลงบนโซฟา แล้วหยิบผ้าห่มข้าง ๆ มาคลุมให้

เพราะเก็บเธอกลับมาแบบกะทันหัน จึงยังไม่ได้เตรียมที่นอนหรือภาชนะสำหรับกินข้าวของสัตว์เลี้ยง

จี้เฉินอวี่มองก้อนเล็ก ๆ ที่นอนอยู่บนโซฟา แล้วเปิดสมองกลเข้าแอปซื้อของทันที

เพราะไม่รู้ว่ามนุษย์ตัวจิ๋วชอบที่นอนแบบไหน เขาจึงซื้อรวดเดียว 6 อัน ส่วนชามกับตะเกียบสำหรับกินข้าวก็ซื้อมา 7 ชุด จะได้สลับใช้ได้ทุกวัน

ซื้อของเสร็จ จี้เฉินอวี่ก็เปิดแพลตฟอร์มสังคมออนไลน์ ใช้บัญชีรองโพสต์ขอความช่วยเหลือหนึ่งกระทู้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป