ชิวไป๋ลู่หัวเราะ “ตอนนี้บ้านเราดูจนสุด ๆ เลยนะ บ้านฉันยังไม่จนขนาดนี้เลย”
เดิมทีเฮ่อเจี้ยนหัวกำลังใจลอยคิดไปไกล แต่พอเห็นสภาพบ้านตอนนี้ก็หัวเราะตาม “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เลิกงานแล้วผมจะไปหาคนทำตู้ พอทำเสร็จก็ผึ่งไว้ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงบ้านเราก็จะดูดีแล้ว”
ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายบ้านถือว่าดี อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้นแล้ว ถ้าย้ายช่วงฤดูใบไม้ร่วงหรือฤดูหนาวคงไม่ไหว บ้านโล่งขนาดนี้ต้องหนาวแน่
ตอนนี้ยังไม่มีเตา คิดไว้ว่ารอถึงฤดูใบไม้ร่วงค่อยให้เฮ่อเจี้ยนจงช่วยซื้อให้
สองสามีภรรยานั่งลง ชิวไป๋ลู่ก็พูดถึงเรื่องสำคัญ “มีเรื่องอยากปรึกษาคุณ”
“พูดมาสิ” เฮ่อเจี้ยนหัวนั่งตัวตรง มองเธออย่างตั้งใจ
“สภาพเราสองคนตอนนี้ยังไม่เหมาะจะมีลูก ฉันคิดว่าจะรอสักปีสองปี ให้ฐานะการเงินของเราค่อย ๆ ดีขึ้นก่อน ข้าวของในบ้านก็ซื้อให้ครบ งานของคุณก็มั่นคงแล้ว ค่อยมีลูก ตอนนั้นคุณว่าไง?”
เฮ่อเจี้ยนหัวหน้าแดง “ได้สิ ควรเป็นแบบนั้นแหละ”
ที่จริงเขายังไม่เคยคิดถึงเรื่องลูกเลย แต่งงานแล้วแน่นอนว่าต้องมีลูก ทว่าเป็นแค่การทำตามคนส่วนใหญ่
ส่วนตัวเขาเอาแต่คิดอยากใกล้ชิดภรรยา ไม่เคยคิดถึงเรื่องลูกจริง ๆ
“แค่ก คือว่า... ของคุมกำเนิดที่โรงงานแจก...” ชิวไป๋ลู่เองก็เขินอยู่บ้าง
ช่วงนี้กำลังรณรงค์การวางแผนครอบครัว โรงงานเลยแจกของคุมกำเนิดแบบชวนกระอักกระอ่วนสุด ๆ...
จะว่ายังไงดีล่ะ ฟรีก็จริง แต่ก็ชวนอึดอัดอยู่เหมือนกัน
“อืม...” เฮ่อเจี้ยนหัวหน้าแดงแล้วลุกขึ้น “งั้นผมไปจัดของก่อน คุณ... คุณพักสักหน่อย นอนพักก็ได้”