ชนบทและเมืองในความทรงจำของชิวไป๋ลู่จากชาติที่แล้วไม่เหมือนกัน แม้เศรษฐกิจจะมีความเหลื่อมล้ำ แต่ทุกคนก็ยังซื้อของคล้าย ๆ กันได้ ต่อให้ซื้อไม่ไหว อย่างน้อยก็ต้องเคยเห็นของพวกนั้นบนอินเทอร์เน็ต
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ช่องว่างระหว่างชนบทกับเมืองกว้างมาก สินค้าในเมืองเองก็ขาดแคลนไม่ต่างกัน ทว่าถึงอย่างนั้นก็ยังมีของให้เห็นมากกว่าในชนบทหลายเท่า
เด็กน่ะ ขอแค่มีของกินก็มีความสุขที่สุดแล้ว หลานชายตัวน้อยจึงสนิทกับชิวไป๋ลู่เป็นพิเศษ
ถ้าไม่ได้เจอกันสักพักก็จะบ่นว่าอาสาวทำไมยังไม่กลับมาเสียที แม่ของเขาจึงพูดว่า ที่คิดถึงอาสาวน่ะไม่ใช่หรอก คิดถึงของอร่อยที่อาสาวให้ต่างหาก
ปีนี้เขาอายุ 6 ขวบ ยังไม่ถึงวัยเข้าเรียน เด็กชนบทสมัยนี้ไม่มีโรงเรียนอนุบาล มีแต่ต้องรอเปิดเทอมปีหน้าถึงจะเข้าเรียนชั้นเตรียมประถม
เด็กอายุ 6 ขวบแทบไม่มีโอกาสได้เข้าโรงเรียน เว้นแต่ที่บ้านจะมีเส้นสาย อย่างเช่นมีญาติเป็นครู ไม่อย่างนั้นก็ต้องอายุอย่างน้อย 7 ขวบถึงจะรับเข้าเรียน ช้ากว่านั้นจนถึง 8 ขวบก็มีเหมือนกัน
หลานชายตัวน้อยเกาะติดอาสาวไม่ยอมห่าง เด็กเล็กก็เป็นแบบนี้ ใครดีกับเขา เขาก็ย่อมดีด้วย
เขาแยกไม่ออกหรอกว่าคนอื่นคิดอะไรอยู่ในใจ อาสาวให้ลูกอม อาสาวลูบหัว อาสาวก็เป็นคนดี
แต่เดิมเจ้าของร่างก็เอ็นดูหลานชายคนนี้มากอยู่แล้ว ชิวไป๋ลู่เองก็เหมือนกัน หลานชายตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
แม้เด็กชนบทในยุคนี้จะเล่นจนตัวมอมเป็นลูกลิง แต่พูดอย่างเห็นแก่ตัวหน่อย ความสกปรกของเด็กกับความสกปรกของคนแก่นั้นไม่เหมือนกัน