บทสนทนาระหว่างเธอกับซูเจิ้นไห่จบลงอย่างไม่ราบรื่น
เธอไม่อยากรบกวนมารดาที่กำลังพักฟื้นอยู่ในบ้าน จึงกดความขมขื่นที่เอ่อล้นอยู่ในอกไว้สุดกำลัง หลังกล่าวลาอย่างสั้น ๆ ก็ขับรถออกจากบ้านเก่าตระกูลซูเพียงลำพัง
เมื่อกลับถึงบ้านหอที่ตั้งอยู่บนเนินเขา เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกินห้าทุ่มแล้ว
ลู่เยี่ยนเฉินยังไม่กลับมา
พี่เลี้ยงกลับไปพักผ่อนในห้องตั้งนานแล้ว รอบด้านเงียบสนิท ไร้ซึ่งบรรยากาศอบอุ่นมีชีวิตชีวาอย่างที่บ้านควรจะเป็น
ซูชิงหลานถอดเสื้อคลุมวางไว้บนโซฟา แล้วอาศัยแสงไฟกลางคืนอันริบหรี่ค่อย ๆ เดินขึ้นชั้นบน หลังล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงแต่งงานกว้างใหญ่ที่เย็นเยียบ
ท่ามกลางความมืด เธอลืมตาค้าง มองเพดานอย่างเหม่อลอย
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธออดทนและยอมอ่อนข้อครั้งแล้วครั้งเล่า คอยหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ลู่เยี่ยนเฉิน กล้ำกลืนความน้อยใจไว้นับครั้งไม่ถ้วน
ชีวิตเช่นนี้ ยังจำเป็นต้องฝืนทนต่อไปอีกหรือ?
เธอลังเลมาตลอด เอาแต่หลบหนีและดิ้นรนอยู่ในวังวนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
แต่โชคชะตาไม่เปิดโอกาสให้เธอค่อย ๆ ตัดสินใจ
เธอกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ทว่าไม่อาจข่มตาหลับได้ ภาพที่เห็นตรงระเบียงทางเดินของโรงพยาบาลหวนกลับมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งหลินมู่โหรว ฮ่าวฮ่าว และความอ่อนโยนที่หาได้ยากของลู่เยี่ยนเฉิน คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในใจ กดทับจนเธอรู้สึกอึดอัดไปทั้งอก
ซูชิงหลานสวมเสื้อคลุมบาง ๆ แล้วเดินออกจากห้องนอน มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของลู่เยี่ยนเฉิน ตั้งใจจะหานิตยสารวิชาชีพที่เคยอ่านมาดู เผื่อจะได้เบี่ยงเบนความสนใจ
ประตูห้องหนังสือแง้มอยู่ ไม่ได้ล็อก
เธอค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป ภายในมีเพียงแสงราตรีจาง ๆ จากนอกหน้าต่าง เธอหมุนเปิดโคมไฟเล็กข้างโต๊ะทำงาน แสงสีเหลืองนวลสาดคลุมพื้นโต๊ะ
บนชั้นหนังสือมีหนังสือและนิตยสารวางอยู่หลายเล่ม ซูชิงหลานเอื้อมมือไปหยิบนิตยสารเล่มหนึ่ง
ซองเอกสารใบหนึ่งร่วงลงมาจากชั้นหนังสือ เธอก้มลงเก็บ แล้วชื่อ “ศูนย์ตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเมืองหลิน” บนหน้าซองก็ปรากฏชัดต่อสายตา
เธอเต็มไปด้วยความสงสัย จึงเปิดซองเอกสารออก และพบรายงานผลตรวจดีเอ็นเอเพื่อพิสูจน์ความเป็นบิดามารดากับบุตร
ซูชิงหลานตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ปลายนิ้วชะงักค้างกลางอากาศ
ราวกับถูกบางสิ่งชักนำ เธอยื่นมือไปหยิบเอกสารออกมา
ผู้ส่งตรวจ: ลู่เยี่ยนเฉิน
ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาว ข้อสรุปจากการตรวจเย็นชาและชัดเจนแน่นอน: สนับสนุนว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดพ่อลูกโดยกำเนิด ความน่าจะเป็นของการเป็นบิดามีมากกว่า 99.99%
เสียงตูมดังกึกก้อง ราวกับบางสิ่งระเบิดขึ้นในหัวของเธอ
นี่ต้องเป็นผลตรวจความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างลู่เยี่ยนเฉินกับหลินฮ่าวแน่ ๆ
ภาพเหตุการณ์ในอดีตหลั่งไหลย้อนกลับมาอย่างควบคุมไม่ได้
วันที่แม่เข้ารับการช่วยชีวิต เขาตัดสายโทรศัพท์ของเธอแล้วปิดเครื่องทันที ก่อนจะอยู่ดูแลฮ่าวฮ่าวที่โรงพยาบาล; ความอ่อนโยนที่เขามีให้เด็กชายคนนั้นอย่างไม่ขาดตกบกพร่องตรงระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล; หลินมู่โหรวมักใช้เรื่องลูกป่วยเป็นข้ออ้างติดต่อหาลู่เยี่ยนเฉินอยู่บ่อย ๆ; ค่ำคืนมากมายที่เขาอ้างว่าต้องทำงานล่วงเวลาแล้วไม่กลับบ้านทั้งคืน; การปฏิเสธเรื่องมีลูกด้วยเหตุผลต่าง ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า...
ที่แท้เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเพื่อนที่ฝากให้ช่วยดูแลเลย
ฮ่าวฮ่าวเป็นลูกชายแท้ ๆ ของลู่เยี่ยนเฉิน
เป็นเด็กที่เขามีกับหลินมู่โหรวตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับเธอ
ข้อสงสัยทั้งหมดที่เธอไม่อยากขุดคุ้ยและไม่กล้ายืนยัน บัดนี้ถูกตรึงแน่นด้วยรายงานฉบับนี้
ชีวิตแต่งงานสามปี การพยายามโน้มน้าวตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน การหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกอย่างแตกสลายลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้
ที่แท้ชีวิตแต่งงานครั้งนี้ก็ถูกห่อหุ้มด้วยคำโกหกมาตั้งแต่แรก เขาแต่งงานกับเธอ แต่กลับมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกแล้ว
ซูชิงหลานกำกระดาษแผ่นบางไว้แน่น นิ้วมือสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าซีดเผือด แสงจากโคมไฟตกกระทบบนกระดาษจนแสบตา ทว่าเธอกลับไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
ความลังเล ความหวั่นไหว และการหลบหนีที่ค้างคาอยู่ในใจ พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น...
เธอยืนนิ่งอยู่ในห้องหนังสืออยู่นาน รายงานพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกฉบับนี้ทำให้เธอตกตะลึงอย่างหนัก
ผ่านไปนานทีเดียว เธอจึงค่อย ๆ เดินไปข้างโต๊ะทำงาน ใช้มือยันพื้นโต๊ะ แล้วค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้