ลั่วเหย่ส่งข้อความไปหา "ฉินอวี้เหวิน" ในคิวคิว แต่พบว่าอีกฝ่ายไม่ตอบกลับ
เขาจึงส่งข้อความหาซูไป๋โจวในกรีนบับเบิ้ล แต่อีกฝ่ายก็ยังเงียบ
เกิดอะไรขึ้น?
นี่คือตำนานที่เรียกว่าการเทหรือเปล่า?
ลั่วเหย่ย่อตัวลงกับพื้น มองหน้าจอแชทที่ไร้การตอบกลับ ใบหน้าเผยแววผิดหวัง
แต่เขาก็ไม่ได้โทษฉินอวี้เหวินกับซูไป๋โจว พวกเธออยู่ปีสามแล้ว ซ้ำคนหลังยังเป็นนายกสโมสรนักเรียนอีก การติดธุระอื่นจนช้าก็เป็นเรื่องปกติ
เขาแค่เสียใจเท่านั้น...
ทันใดนั้น
เสียง "ติ๊ด" ดังขึ้นข้างหู
ลั่วเหย่เงยหน้าขึ้น เห็นรถสี่ล้อสีชมพูคันหนึ่ง รูปทรงเหมือนหัวปลาสับพริกจอดอยู่ตรงหน้า พร้อมสัญญาณไฟฉุกเฉินกระพริบ
ขณะที่เขากำลังฉงน
คนที่ชอบกินหม้อไฟตอบข้อความมา
"ขึ้นรถ"
สองคำนั้นปรากฏขึ้น ลั่วเหย่มองรถหัวปลาสับพริกสีชมพูตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
นี่รถของรุ่นพี่ฉินหรือ?
มิน่าถึงไม่ตอบข้อความ ที่แท้ก็กำลังขับรถอยู่
ในใจของลั่วเหย่ระทึกนิดๆ เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารของรถหัวปลาสับพริกด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ
และในรถมีเพียงคนเดียว นั่นคือซูไป๋โจวที่นั่งอยู่ที่เบาะคนขับ
ลั่วเหย่เริ่มประหม่า พูดตะกุกตะกักว่า "รุ่น... รุ่นพี่ซู... รุ่น... รุ่นพี่ฉินล่ะครับ?"
"เธอมีธุระ แต่ก็ไม่อยากเทใคร งั้นเลยฝากฉันมาแทน"
ฟังแล้ว ในใจลั่วเหย่ก็อดชูนิ้วโป้งให้ "ฉินอวี้เหวิน" ไม่ได้
ขอบคุณมากนะ รุ่นพี่ฉิน
ชีวิตของลั่วเหย่มีคุณเข้าไปเลยยิ่งสดใสขึ้นเป็นกอง
(หญิงสาวนามสกุลฉินคนหนึ่งนอนอยู่ในหอพักแล้วจามออกมา)